sevenfilms

ALBERT NOBBS του Rodrigo Garcia

2012-02-10T12:19:00.003+02:00

Albert Nobbs

Σκηνοθεσία: Rodrigo García

Σενάριο: George Moor, Glenn Close , John Banville, Gabriella Prekop

Φωτογραφια: Michael McDonough

Μουσική: Brian Byrne

Παιζουν :

Glenn Close

Mia Wasikowska

Aaron Johnson

Brendan Gleeson

Jonathan Rhys Meyers

Janet McTeer

Maria Doyle Kennedy

Mark Williams

Brenda Fricker

Pauline Collins

Ετος Παραγωγής: 2011

Χωρες Παραγωγής: Αγγλία & Ιρλανδία

Γλώσσα: Αγγλικά

Διάρκεια 113'

Εγχρωμο

official site: http://albertnobbs-themovie.com/#

Βασισμένο στο θεατρικό έργο

The singular life of Albert Nobbs

3 Υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες

Α’ Γυναικείου Ρόλου (Γκλεν Κλόουζ)

Β’ Γυναικείου Ρόλου (Τζάνετ Μακ τιρ)

Πρωτότυπου τραγουδιού (Lay your head down- Sinead O’ Connor)

Από το σκηνοθέτη του Εννέα Ζωές, η κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου, The Singular Life Of Albert Nobbs, για το οποίο έχει βραβευτεί η Glen Close.

Με σκηνικό ένα πολυτελές ξενοδοχείο στο Δουβλίνο του 19ου αιώνα, το Albert Nobbs είναι ένα δράμα για μία γυναίκα που μεταμφιέζεται ως άντρας, ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Τριάντα χρόνια αργότερα, βρίσκει τον εαυτό της παγιδευμένο στο χαρακτήρα που δημιούργησε η ίδια.

Η ΓΚΛΕΝ ΚΛΟΟΥΖ ΚΑΙ Ο ΑΛΜΠΕΡΤ ΝΟΜΠΣ

Η σύνδεση της Γκλεν Κλόουζ με το χαρακτήρα του Άλμπερτ Νομπς φτάνει μέχρι και τρεις δεκαετίες πίσω, όταν το 1982 τον υποδύθηκε για πρώτη φορά στη μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Τζωρτζ Μούρ στο θεατρικό σανίδι, από τη Σιμόν Μπενμούσα.

«Πιστεύω ότι ο Άλμπερτ είναι από τους πραγματικά σπουδαίους χαρακτήρες, και η ιστορία, παρά τη βασική της απλότητα, έχει μια περίεργη συναισθηματική δύναμη», λέει η Κλόουζ. «Υπάρχει κάτι βαθιά επιδραστικό στη ζωή του Άλμπερτ, δε σταματά ποτέ να με συγκινεί. Υπήρξα πάντα πολύ ενεργή στην καριέρα μου, αλλά πάντα πίστευα ότι θα γινόταν μια υπέροχη ταινία».

Η Κλόουζ δούλευε πολλά χρόνια σε ιδέες για την ιστορία του Νομπς, μια γυναίκα του 19ου αιώνα, που επιβιώνει υποδυόμενη έναν άντρα σερβιτόρο. «Ο Άλμπερτ δε θέλει να καταλήξει στο πτωχοκομείο», εξηγεί η Κλόουζ. «Εκείνη την περίοδο η Ιρλανδία ήταν πολύ φτωχή. Γνωρίζει ο Άλμπερτ ότι χωρίς δουλειά εκεί θα κατέληγε. Όπως γνωρίζει πολύ καλά ότι οποιοσδήποτε μπορεί να απολυθεί ανά πάσα στιγμή. Υπάρχει ένα έντονο αίσθημα φόβου ανάμεσα στους εργαζομένους».

Όταν το κοινό συναντά τον Άλμπερτ, έχει εργαστεί ήδη τόσα πολλά χρόνια ως άντρας, που έχει ξεχάσει την ταυτότητα του. «Δε θυμάται καν το όνομα της. Ήταν ένα εξώγαμο παιδί, μεγαλωμένη από μια γυναίκα που πληρώθηκε για να το κάνει, και που ποτέ δεν αποκάλυψε την ταυτότητα της. Στην ηλικία ακόμη των δεκατεσσάρων εξαφανίστηκε μέσα στα ρούχα του Άλμπερτ. Τριάντα χρόνια αργότερα που ξεκινά και η ιστορία μας, είναι απομονωμένη και σχεδόν αόρατη, καθώς έχει περάσει σχεδόν όλη της τη ζωή στα ξενοδοχεία».

Η μεταφορά της Μπενμούσα ήταν μινιμαλιστική, αλλά ακόμη κι έτσι, η Κλόουζ πίστευε πολύ ότι η δριμύτητα, η συγκίνηση και το χιούμορ του θα ενίσχυαν μια πολύ δυνατή μεταφορά στη μεγάλη οθόνη.

«Το θεατρικό ήταν πολύ αυστηρό. Η δύναμη της ιστορίας είναι σαν ένα ποτήρι νερό. Όταν αντανακλάται φως στο νερό δημιουργεί κάτι πολύ περίπλοκο. Η ιστορία είναι πολύ απλή και γραμμική, αλλά αγγίζει περίπλοκα ανθρώπινα θέματα που αντανακλώνται στις ζωές όλων».

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν γυρνούσε το Meeting Venus με τον Ούγγρο σκηνοθέτη Istvan Szabo, η Κλόουζ του έδωσε το διήγημα και μετά από λίγο καιρό έλαβε το πρώτο προσχέδιο για σενάριο.

Το 2001, η ηθοποιός που είχε εξελιχθεί σε σεναριογράφο και παραγωγό, είχε πλέον στα χέρια της ένα σενάριο με το οποίο ήταν ικανοποιημένη κι έφτασε στην Ιρλανδία προς αναζήτηση τοποθεσιών για τα γυρίσματα. Ανάμεσα στα υπόλοιπα κτίρια που βρήκε ήταν και το Cabinteely House στο νοτιοανατολικό Δουβλίνο. Μετά από δέκα χρόνια έχει μεταμορφωθεί πλέον στο ξενοδοχείο Morrison.

Από το 2001 έως το 2011, η Κλόουζ τελειοποίησε το σενάριο με τη βοήθεια του Τζον Μπάνβιλ, αλλά μόνο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Εννιά Ζωές του Ροντρίγκο Γκαρσία, κατέληξε στον ιδανικό για εκείνη σκηνοθέτη.

«Περνούσα υπέροχα στις ταινίες του Ροντρίγκο. Αγαπά και καταλαβαίνει τις γυναίκες. Είναι επίσης ένας εξαιρετικός σεναριογράφος και δίνει πάντα υπέροχους ρόλους για γυναίκες».

Ο κολομβιανός σκηνοθέτης Ροντρίγκο Γκαρσία είναι ο γιος του συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ. «Ο Ροντρίγκο έχει αυτή την κληρονομιά», λέει η Κλόουζ. «Όχι μόνο είναι ο ιδανικός σκηνοθέτης, αλλά είναι και συνεργάσιμος και εκπληκτικά ανοιχτός σε άλλες ιδέες».

Ο σκηνοθέτης ανακαλεί τις πρώτες του συζητήσεις με την Κλόουζ. «Λατρεύω να δουλεύω με τη Γκλεν, αλλά τι θα γινόταν αν το διάβαζα κι ένοιωθα ότι δε μπορώ να το κάνω ή ότι δε μου ταίριαζε; Ήξερα ότι ήταν το πάθος της. Ξεκίνησα με την ελπίδα ότι θα μπορούσα πραγματικά να συνδεθώ μαζί του, όπως κι έγινε».

«Ανταποκρίθηκα αμέσως με το που ξεκίνησα τη μελέτη. Ήταν μια πολύ σύγχρονη ιστορία, παρόλο που εξελίσσεται σε άλλο αιώνα, και πρόκειται κυρίως για τον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου και την ταυτότητα του, την εξάλειψη του ίδιου του εαυτού του και τη ζωή σε πλήρη μυστικότητα».

«Πολλά από τα σενάρια σήμερα έχουν χαρακτήρες που μιλούν για τα προβλήματα τους. Αντί το κοινό να βλέπει μια ιστορία, παρακολουθεί χαρακτήρες να γκρινιάζουν. Το Άλμπερτ Νομπς είναι ακριβώς το αντίθετο. Είχε μια πολύ ξεκάθαρη ιστορία που ξετυλίγεται με πολύ όμορφο τρόπο και δεν μπορούσες ποτέ να προβλέψεις τι ακολουθούσε. Μου φάνηκε εξαιρετική πρόκληση».

Ο κεντρικός χαρακτήρας, φυσικά στην ιστορία είναι ο Άλμπερτ Νομπς. Η Κλόουζ τονίζει ότι μπορεί να αντεπεξέρθει στο ρόλο εξαιτίας της θέσης του στο ξενοδοχείο. «Ο Άλμπερτ είναι ένας πολύ καλός υπηρέτης. Οι υπηρέτες δεν επιτρεπόταν να έχουν οπτική επαφή με τα αφεντικά τους, οπότε αυτό ήταν προς όφελος της. Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν ο τόνος της φωνής και η προφορά.»

Η Κλόουζ αναφέρει ότι αναγνώρισε το χιούμορ στην ιστορία από τα πολύ αρχικά στάδια. «Όλα τα χρόνια που δούλευα σ’ αυτή την ιστορία ήξερα ότι υπήρχε χιούμορ, κ ας μη το βλέπανε οι άλλοι. Δεν είναι το προφανές χιούμορ, αλλά αυτό που πηγάζει από τους ίδιους του χαρακτήρες, τις γκριμάτσες και τις αποχρώσεις στη φωνή και τις καταστάσεις. Υπάρχουν μερικές πολύ όμορφες στιγμές, που φάνηκαν με το που τοποθετήθηκαν όλοι οι χαρακτήρες μαζί».

Η Κλόουζ συμπεραίνει: «Πάντα πίστευα ότι αν μπορούσα να δημιουργήσω τον Άλμπερτ των ονείρων μου, χωρίς πολλούς συμβιβασμούς, με μια καταπληκτική ομάδα, θα μπορούσα να αποσυρθώ. Και η αλήθεια είναι ότι πιστεύω ότι τα καταφέραμε. Η τέλεια χρονική στιγμή με την τέλεια ομάδα».

ΓΚΛΕΝ ΚΛΟΟΥΖ – Ηθοποιός/ Σεναριογράφος/ Παραγωγός

Η Κλόουζ πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά "Damages," του FX για 3 σεζόν. Έπειτα μεταφέρθηκε στο Direct TV για την τέταρτη σεζόν. Για τον ανατριχιαστικό της ρόλο ως Πάτυ Χιούς, η Κλόουζ ήταν υποψήφια για βραβείο Emmy το 2010, ενώ για δύο συνεχόμενες σεζόν έλαβε το βραβείο της Καλύτερη Ηθοποιού σε Δραματική σειρά. Για την πρώτη σεζόν, έλαβε μια Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για τα SAG, μαζί με το Emmy. Πριν το "Damages," η Κλόουζ, έλαβε εξαιρετικές κριτικές και μια υποψηφιότητα στα Emmy, για το ρόλο της ως Μόνικα Ρόλινγκ στο τηλεοπτικό "The Shield."

Η Γκλεν Κλόουζ έκανε το ντεμπούτο της σε μεγάλου μήκους ταινία στο Ο Αλλόκοτος Κόσμος του Γκαρπ (The World According to Garp). Η ερμηνεία της, της εξασφάλισε βραβεία από την Ένωση Κριτικών του Λος Άντζελες και τη Διεθνή Ένωση Κριτικών, όπως και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ. Ακολούθησαν υποψηφιότητες για Όσκαρ για τα Η Μεγάλη Ανατριχίλα (The Big Chill), Ο Καλύτερος (The Natural), Ολέθρια Σχέση (Fatal Attraction), κι Επικίνδυνες Σχέσεις (Dangerous Liaisons) (για το οποίο ήταν και υποψήφια στα BAFTA).

Στις άλλες ταινίες που πρωταγωνίστησε, συμπεριλαμβάνονται οι: Nine Lives - Εννέα Ζωές (2005), The Chumscrubber - Σχέδιο Απαγωγής (2005), The Stepford Wives - Οι Γυναίκες του Στέπφορντ (2004), 102 Dalmatians - Τα 102 Σκυλιά της Δαλματίας (2000), Cookie`s Fortune - Γυρίσματα της Τύχης (1999), Things You Can Tell Just by Looking at Her - Εξι Γυναίκες Εξομολογούνται (1999), Air Force One (1997), In & Out (1997), In the Gloaming - Στο Λυκόφως της Ζωής (1997), Paradise Road - Ο Δρόμος του Παραδείσου (1997), 101 Dalmatians - Τα 101 Σκυλια της Δαλματιας (1996), Mars Attacks! - Οι Αρειανοί Επιτίθενται! (1996), Mary Reilly - Μαίρη Ράιλι (1996), Anne Frank Remembered (1995), The Paper - Το Πρωτοσέλιδο (1994), The House of the Spirits - Το Σπιτι των Πνευματων (1993), Hook - Κάπταιν Χουκ (1991), Hamlet - Αμλετ (1990) και Reversal of Fortune - Το Γυρισμα της Τυχης (1990).

Η Κλόουζ υπήρξε δέκα φορές υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα, και την κέρδισε για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική μίνι σειρά του Αντρέι Κοτσαλόφσκι "The Lion in Winter" (για το οποίο έλαβε κι ένα βραβείο SAG).

Το τελευταίο, είναι επίσης ανάμεσα στα τηλεοπτικά πρότζεκτ που της απέφεραν δώδεκα υποψηφιότητες για Emmy, από τις οποίες τη μία έφυγε με το βραβείο στο χέρι για το "Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story”.

Για την ερμηνεία της ως Νόρμα Ντέσμοντ στο μιούζικαλ του Άντριου Λόιντ Βέμπερ Η Λεωφόρος της Δύσης (Sunset Boulevard), η Κλόουζ κέρδισε ένα βραβείο Tony, ένα Βραβείο Drama Desk, ένα από το Angeles Drama Critics Circle κι ένα Βραβείο Dramalogue. Πολύ αργότερα θα ένωνε και πάλι τις δυνάμεις της με το σκηνοθέτη του έργου, για την αναβίωση του Λεωφορείο ο Πόθος (A Streetcar Named Desire).

ΜΙΑ ΓΟΥΑΣΙΚΟΦΣΚΑ – Έλεν

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, η Μία Γουασίκοφσκα, έγινε μια από τις πολλά υποσχόμενες ανερχόμενες ηθοποιούς. Επαγγελματίας χορεύτρια που έγινε ηθοποιός, είναι περφόρμερ από τα 9 της χρόνια.

Η Γουασίκοφσκα έκανε το ντεμπούτο της στο αμερικανικό κοινό ως Σόφι, στην τηλεοπτική σειρά του HBO, "In Treatment", κι έπειτα συμμετείχε σε μεγάλου μήκους ταινίες, όπως Η Εναντίωση (Defiance) και Amelia.

Το 2010, η Γουασίκοφσκα, μετατράπηκε σε Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων στην μεταφορά του παραμυθιού στη μεγάλη οθόνη από τον Τιμ Μπάρτον. Το ίδιο καλοκαίρι, κυκλόφόρησε και το Τα Παιδιά Είναι Εντάξει (The Kids Are All Right), στο οποίο συμμετείχε.

Το 2011, ενσάρκωσε τη Τζέιν Έϊρ, στην ομώνυμη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη από τον Κάρυ Φουκουνάγκα.

Πιο πρόσφατα την είδαμε στο Restless του Γκας Βαν Σαντ, ενώ τώρα ετοιμάζει το Stoker, του Τσαν Γουκ Παρκ, όπου θα εμφανιστεί στο πλευρό της Νικόλ Κίντμαν και του Μάθιου Γκουντ.

ΑΑΡΟΝ ΤΖΟΝΣΟΝ – Τζο

Ο Άαρον Τζόνσον έχει αφήσει ήδη το σημάδι του ως ένας πολύπλευρος και πολυτάλαντος νεαρός ηθοποιός. Στις πρόσφατες δουλειές του, εμφανίστηκε ως Τζον Λένον στο Όλοι Θέλουν Λίγη Αγάπη (Nowhere Boy). Για το ρόλο του αυτό, ήταν υποψήφιος στα British Independent Film Awards ως Καλύτερος Ηθοποιός και στα London Film Critics Circle Awards ως Νεαρός Ερμηνευτής της Χρονιάς.

Το 2010, πρωταγωνίστησε στο κλασικό καλτ Kick-Ass. Στις υπόλοιπες ταινίες που συμμετείχε περιλαμβάνονται τα:

Ch@troom - Τρόμος στο Διαδίκτυο (2010), The Greatest - Τα Σύνορα της Καρδιάς (2009), Angus, Thongs and Perfect Snogging - Ερωτες Εφηβείας... Μετά Βίας! (2008),

The Illusionist - Ο Μάγος Αϊζενχαϊμ (2006) και Shanghai Knights - Οι Ιππότες της Σαγκάης (2003).

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα γυρίσματα του Savages, του Όλιβερ Στόουν.

ΤΖΑΝΕΤ ΜΑΚΤΙΡ — Χιούμπερτ

Η ευέλικτη ηθοποιός Τζάνετ ΜακΤιρ έχει μια αξιοθαύμαστη εμπειρία στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Αξίζουν να αναφερθούν οι συμμετοχές της στα As You Like It της BBC/HBO Films, στο Tideland του Τέρυ Γκίλιαμ, και το Tumbleweeds, για το οποίο η ΜακΤιρ έλαβε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού. Στην τηλεόραση συμμετείχε στα "Sense and Sensibility" του BBC, "Amazing Mrs. Pritchard", "Miss Julie", και "Precious Bane" , για το οποίο έλαβε και μια υποψήφιότητα για βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού από τη Royal Television Society. Στο θέατρο, το βιογραφικό της είναι ατελείωτο, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί το The Grace of Mary του Danny Boyle που της χάρισε και μια υποψηφιότητα για βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στα βραβεία Olivier.

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΡΙΣ ΜΑΓΙΕΡΣ – Βίσκουντ Γιάρελ

Ο Μάγερς έλαβε την αρχική του αναγνώριση για το Velvet Goldmine του Τοντ Χέινς. Έκτοτε, έλαβε μια Χρυσή Σφαίρα για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο τηλεοπτικό "Elvis" του CBS, κι άλλη μια Χρυσή Σφαίρα για το ρόλο του ως Ερρίκος ο 8ος στο "The Tudors." Η σειρά του χάρισε συνολικά δύο υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες. Ο Μάγιερς έλαβε διθυραμβικές κριτικές για το ρόλο του στην ταινία του Γούντυ Άλλεν, Match Point, ενώ το φεστιβάλ των Καννών του χάρισε και το βραβείο της Chopard για την ερμηνεία του.

ΡΟΝΤΡΙΓΚΟ ΓΚΑΡΣΙΑ – Σκηνοθέτης

Ο Ροντρίγκο Γκαρσία γεννήθηκε στην Κολομβία, και μεγάλωσε στην πόλη του Μεξικό. Στις μεγάλου μήκους του ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης συμπεριλαμβάνουν τα Έξι Γυναίκες Εξομολογούνται (Things You Can Tell Just By Looking at Her) (Βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα Φεστιβάλ Καννών 2000, Φεστιβάλ Σάντανς 1999), Ten Tiny Love Stories, Fathers and Sons, Εννιά Ζωές (Nine Lives)(Φεστιβάλ Λοκάρνο 2005), Οι Επιβάτες (Passengers) και Μέχρι Να Σε Βρω (Mother And Child) (Βραβείο Επιτροπής Φεστιβάλ Ντοβίλ 2010, Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Σάντανς, Τορόντο και Σαν Σεμπάστιαν).

Ο Γκαρσία έχει σκηνοθετήσει επεισόδια για τα τηλεοπτικά "Six Feet Under" και "The Sopranos”, όπως και για τα "Carnivale" και "Six Degrees". Ήταν υποψήφιος για Έμμυ για το πιλοτικό επεισόδιο του "Big Love".

Ο Γκαρσία σκηνοθέτησε επίσης 21 επεισόδια για τη σειρά "In Treatment", ενώ επιτέλεσε και σεναριογράφος και παραγωγός για την ίδια σειρά.

Συμμετείχε κι ως διευθυντής φωτογραφίας στα "Danzon" (της Μαρία Νοβάρο), "Mi Vida Loca" (της Άλισον Άντερς) και "Gia" (του Μάικλ Κρίστοφερ).

ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΠΡΕΚΟΠ – Σεναριογράφος

Γεννημένη στη Βουδαπέστη, η Πρέκοπ έχει δουλέψει σε αναρίθμητα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά πρότζεκτ τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ.

Έχει δουλέψει ως σύμβουλος σεναρίου στα My Queen Karo, Dirty Mind, Linkeroever, Sisters Apart, For the Living and The Dead, Η Τελευταία Λέξη της Τζούλια (Being Julia), Taking Sides, Sunshine, Sweet Emma Dear Bobe, Meeting Venus, Hanussen, και Colonel Redl.

Έχει διδάξει στα εργαστήρια της ευρωπαϊκής ένωσης "Sources" και "Sources 2", στο The Media Exchange στη Φιλανδία, στο The Screenwriter's Lab στην Αγγλία και στην εθνική σχολή κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Λονδίνο.

Έχει γράψει για την ουγγρική τηλεόραση τα "Home Cooking," "Stuffed Cabbage And Coffee Cake," "The Third Musketeer," "The Panther And The Kid," και "Globe."

Πρώην μέλος της Ουγγρικής Επιτροπής Ταινιών Μεγάλου Μήκους, η Πρέκοπ είναι πλέον μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

ΤΖΟΝ ΜΠΑΝΒΙΛ – Σεναριογράφος

Ο Τζον Μπάνβιλ γεννήθηκε στην Ιρλανδία το 1945. Έλαβε τη μόρφωση του στο Christian Brothers Schools και στο κολλέγιο του St Peter's στο Γουέξφορντ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και συντάκτης στους The Irish Times.

Το πρώτο του βιβλίο, Long Lankin, μια συλλογή από διηγήματα κι ένα μυθιστόρημα, εκδόθηκε το 1970. Το πρώτο του μυθιστόρημα Nightspawn, εκδόθηκε το 1971. Ακολούθησαν τα: Birchwood (1974), Doctor Copernicus (1976), Kepler (1980), The Newton Letter (1982), Mefisto (1986), The Book of Evidence (1989), Ghosts (1993), Athena (1995), The Untouchable (1997), Eclipse (2000), Shroud (2002), The Sea (2005), The Infinities (2009).

Το Newton Letter μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη για το Channel 4 ως "Reflections," με σενάριο από τον ίδιο, και σε σκηνοθεσία Κέβιν Μπίλινγκτον. Ο Μπάνβιλ έκανε και την προσαρμογή σεναρίου για το μυθιστόρημα της Ελίζαμπεθ Μπόουεν The Last September, το οποίο και κινηματογραφήθηκε το 1997 από τη Ντέμπορα Γουόρνερ.

Η μεταφορά του Μπάνβιλ της κωμωδίας The Broken Jug, ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι το 1994, ενώ ταυτόχρονα μεταδιδόταν και το τηλεοπτικό "Seachange" σε σενάριο του από το RTE. Ακόμη μια μεταφορά του για το θέατρο,το God's Gift, ανέβηκε στο φεστιβάλ του Δουβλίνου το 2000. Ο Μπάνβιλ έχει συνεργαστεί επίσης με το σκηνοθέτη Νιλ Τζόρνταν σε αναρίθμητα πρότζεκτ, μεταξύ των οποίων και Το Τέλος Μιας Σχέσης (The End of the Affair). Η μεταφορά του μυθιστορήματος του, The Sea θα μπει σε παραγωγή το 2012.

Μεταξύ των βραβείων που έχει λάβει είναι και τα Allied Irish Banks Fiction Prize, American-Irish Foundation Award, James Tait Black Memorial Prize, και το Guardian Fiction Prize. Το 1989, το The Book of Evidence έλαβε το Guinness Peat Aviation Award. Το 2003, έλαβε το βραβείο Premio Nonino, και το 2006 το Premio Grinzane. Έχει λάβει επίσης ένα βραβείο από το ίδρυμα Lannan στις ΗΠΑ. Το 2005, έλαβε το βραβείο Man Booker 2005 για το The Sea.

Έχει γράψει και τέσσερα αστυνομικά μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο Benjamin Black, τα: Christine Falls (2006), The Silver Swan (2007), The Lemur (2008), και Elegy for April (2010).

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα

2011-12-05T17:42:00.003+02:00

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ

Chicken with Plums

Σκηνοθεσία: Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi

Σενάριο: Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi

Φωτογραφία: Christophe Beaucarne

Μουσική: Olivier Bernet

Παίζουν :

Mathieu Amalric, Edouard Baer Chiara Mastroianni, Isabella Rossellini, & Maria de Medeiros

Ετος Παραγωγής 2011

Χωρες Παραγωγής Γαλλία, Γερμανία, Βελγιο

Γλώσσες Γαλλικά & Αγγλικά

Διάρκεια 93

Εγχρωμο

Σύνοψη

Τεχεράνη 1958. Ο Νασσέρ Αλί Καν, ο πιο δημοφιλής βιολιστής χάνει την όρεξη του για ζωή, όταν σπάει το αγαπημένο του βιολί. Ανίκανος να βρει κάποιο να το αντικαταστήσει βρίσκει ανώφελη τη ζωή. Ξαπλωνει στο κρεβάτι του και βυθίζεται όλο και περισσότερο στις αναμνήσεις από το παρελθόν και στο μέλλον των παιδιών του. Καθώς τα κομμάτια της ιστορίας ενώνονται, κατανοούμε το οδυνηρό μυστικό του, την αγάπη που έχασε, και το βάθος της απόφασης του να πεθάνει...

ΜΑΡΖΑΝ ΣΑΤΡΑΠΙ

Η Μαρζάν Σατραπί γεννήθηκε στο Ιράν. Τελείωσε το σχολείο στην Τεχεράνη, σπούδασε στη Βιέννη και το 1994 εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Με την άφιξη της στο Παρίσι, εντάχθηκε στο Atelier des Vosges, ένα στέκι για τα μεγαλύτερα ονόματα στη μοντέρνα εικονογράφηση βιβλίων κόμικ.

Στο πρώτο της άλμπουμ, Persepolis 1, που δημοσιεύτηκε από την L’Association το Νοέμβριου του 2000, η Μαρζάν ανατρέχει στην ιστορία της οικογένειας της, μέσα από τα παιδικά της χρόνια, μέχρι την πτώση του καθεστώτος του Σαχή και την έναρξη του πολέμου μεταξύ Ιράν- Ιράκ. Το βιβλίο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Angoulême. Στο Persepolis 2, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001, εξιστορεί τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, και τα χρόνια της εφηβείας της μέχρι την αναχώρηση της για τη Βιέννη, στην ηλικία των 14. Τα Persepolis 3 και Persepolis 4 μιλούν για την εξορία της στην Αυστρία και την επιστροφή της στο Ιράν.

Έκτοτε, έχει δημοσιεύσει άλλα δύο άλμπουμ, τα Embroideries και Chicken with Plums. Το τελευταίο κέρδισε το πρώτο βραβείο το 2005 στο φεστιβάλ του Angoulême.

Έχει δημοσιεύσει και παιδικά βιβλία, με αξιοσημείωτα τα Sagesses et malices de la Perse σε συνεργασία με τους Lila Ibrahim-Ouali και Bahman Namwar-Motalg, το Monsters are Afraid of the Moon, το Ulysse au pays des fous σε συνεργασία με τον Jean-Pierre Duffour, που κυκλοφόρησε το 2001, το Ajdar, που κυκλοφόρησε το 2002 και το Le Soupir, που κυκλοφόρησε το 2004.

Το 2009, εμφανίστηκε στην ταινία του Riad Sattouf’s, Τα Ομορφόπαιδα (Les Beaux Gosses), έγραψε μαζί με τον Philippe Katerine , τους στίχους του Poney Rose για το άλμπουμ της Arielle Dombasle, Glamour à mort, και εικονογράφησε το εξώφυλλο του άλμπουμ του Iggy Pop: Préliminaires.

Το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα, είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της σε συνεργασία με τον Βινσέντ Παρονό, μετά το Περσέπολις.

ΒΙΝΣΕΝΤ ΠΑΡΟΝΟ

Ο Βινσέντ Παρονό, επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο Winshluss, γεννήθηκε στη La Rochelle. Αποτελεί σύμβολο για τα εικονογραφημένα βιβλία.

Με το συνεταίρο του Cizo δημιουργήσανε τον “Monsieur Ferraille”, τον εμβληματικό χαρακτήρα του περιοδικού Ferraille Illustré (στο οποίο είναι αρχισυντάκτης μαζί με τους Cizo και Felder). Μαζί, δημοσιεύσανε το Comix 2000 το 2000, έπειτα το Wizz et Buzz, του οποίου το Volume 1 εμφανίστηκε το 2006 και το Volume 2 το 2007.

Μόνος του, Solo, δημοσίευσε 7 Façons d’en finir avec l’humanité και το Super Negra το 1999, τα Welcome to the Death Club και Pat Boon - ”Happy End” το 2001, το Smart Monkey το 2004 και το Pinocchio το 2008.

Υπήρξε υποψήφιος τρεις φορές στο φεστιβάλ Angoulême: το 2004 για το Smart Monkey, το 2007 για το Wizz et Buzz (μαζί με το Cizo) και το 2009 για το Pinocchio, για το οποίο κι έλαβε το βραβείο Fauve d’Or (καλύτερου άλμπουμ).

Κινηματογραφικά, έκανε μια μεσαίου μήκους ταινία, το VILLEMOLLE 81, την οποία συν-σκηνοθέτησε με το Cizo, δύο μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων: τα RAGING BLUES (ασπρόμαυρο – 6 λεπτά – 2003) και O’BOY, WHAT NICE LEGS! (ασπρόμαυρο – 1 λεπτό – 2004) κι ένα ψευδοντοκιμαντέρ: το HOLLYWOOD SUPERSTARS AVEC MR FERRAILLE – LA BIOGRAPHIE NON AUTORISEE DE MR FERRAILLE.

Το Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα, είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του σε συνεργασία με την Μαρζάν Σατραπί, μετά το Περσέπολις.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ των αδελφων Νταρντέν

2011-11-22T08:41:00.005+02:00

Το παιδί

με το ποδήλατο

(le gamin au velo)

Σκηνοθεσια & Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne & Luc Dardenne

Φωτογραφια : Alain Marcoen

Παιζουν: Thomas Doret, Cécile De France, Jérémie Renier , Fabrizio Rongione

Χωρα Παραγωγής : Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία

Ετος Παραγωγής : 2011

Γλώσσα : Γαλλικά

Διαρκεια : 87΄

Εγχρωμο

Ιστοσελίδα : http://www.legaminauvelo-lefilm.com/

Ο Συρίλ, είναι 12 χρονών και το μόνο σχέδιο στη ζωή του, είναι να βρει τον πατέρα του που τον άφησε προσωρινά σε ορφανοτροφείο.Συναντά τυχαία τη Σαμάνθα, μια κομμώτρια, η οποία συμφωνεί να μένει μαζί της τα σαββατοκύριακα.Ο Συρίλ δεν αναγνωρίζει την αγάπη που του δείχνει η Σαμάνθα, την αγάπη που χρειάζεται απελπισμένα για να ηρεμίσει την οργή του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για «Το παιδί με το ποδήλατο»;

Λυκ: Η ιδέα υπήρχε μέσα μας για πολύ καιρό. Μια γυναίκα που βοηθά ένα αγόρι να βγει από τη βία που τον κρατά δέσμιο. Η πρώτη εικόνα ήταν αυτό το παιδί, ένα ράκος από νεύρα, που καταπραΰνεται από έναν άλλο άνθρωπο.

Ζαν-Πιέρ: Στην αρχή τη Σαμάνθα τη φανταστήκαμε ως γιατρό, αλλά γρήγορα αλλάξαμε γνώμη κι αποφασίσαμε ότι θα είναι μια κομμώτρια, που μεγάλωσε κι έζησε στην ίδια γειτονιά. Η ταινία είναι πολύ συγκινητική χωρίς να πέφτει σε συναισθηματισμούς. Ευτυχώς!

Λυκ: Είμασταν κάθετοι ότι το κοινό δε θα μάθαινε ποτέ γιατί δίνει τόση προσοχή η Σαμάνθα στο Συρίλ. Δε θέλαμε ψυχολογικές επεξηγήσεις. Δε θέλαμε το παρελθόν ναεξηγεί το μέλλον. Θέλαμε απλά το κοινό να σκεφτεί «Απλά το κάνει!», το οποίο είναι αρκετό από μόνο του.

Ο Συρίλ είναι αεικίνητος. Γιατί;

Ζαν-Πιέρ: Ναι, είναι συνέχεια πάνω στο ποδήλατο του. Ένα παιδί χωρίς δεσμούς τρέχει συνεχώς προς την αγάπη χωρίς να το ξέρει.

Οι σχέσεις γονέων- παιδιών απεικονίζονται συχνά στις ταινίες σας. Γιατί;

Λυκ: Είμαστε όλοι «γιοι» και «κόρες» κάποιων...

Ζαν-Πιέρ: H κοινωνία φτιάχνει αστέρες από μεμονωμένα άτομα. Ίσως ως αντίδραση σε αυτό , ψάχνουμε πάντα την έννοια του συνδέσμου. Ακόμη κι αν δεν είναι βιολογικός, όπως με τη Σαμάνθα και το Συρίλ.

Η ταινία όμως έχει και μια αισιόδοξη πλευρά.

Ζαν-Πιέρ: Ναι, προσπαθήσαμε να βρούμε μια ρευστότητα, κάτι απτό προς αυτή την κατεύθυνση. Κάναμε τα γυρίσματα καλοκαίρι, το οποίο είναι κάτι πρωτότυπο για εμάς. Είναι δύσκολο να κινηματογραφηθεί η καλοσύνη;

Λυκ: Εκ πρώτης όψεως, το κακό είναι πάντα πιο συναρπαστικό (γελάνε). Ήταν πολύ σημαντικό ότι δε θα απεικονίσουμε την παιδική ευγένεια, αλλά να μείνουμε όσο πιο κοντά μπορούμε στο αίσθημα της άνευ όρων μεγαλοκαρδίας.

Ζαν-Πιέρ: Δεν είχαμε την ευκαιρία να κινηματογραφήσουμε ένα χαρακτήρα που έχει ως προτεραιότητα τα συμφέροντα κάποιου άλλου. Τα καλοκαιρινά γυρίσματα μας δώσανε την ευκαιρία να έχει η ταινία μια φωτεινότητα κι απαλότητα. Η Σεσίλμεταφέρει αυτές τις ιδιότητες με φυσικότητα.

Δε συνηθίζετε να δουλεύετε με διάσημους ηθοποιούς.

Λυκ: Τίποτα δεν ήταν προγραμματισμένο. Ποτέ δε γράφουμε με συγκεκριμένο ηθοποιό κατά νου. Όταν τελειώσαμε το σενάριο αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ηθοποιούς κι αρχικά τη Σεσίλ. Ξέραμε ότι μ’ εκείνη θα αποφεύγαμε όλες τα ψυχολογικά τεχνάσματα, το πρόσωπο και το σώμα της ήταν αρκετά. Της δώσαμε τοσενάριο και δέχτηκε αμέσως. Μας ρώτησε κάποια πράγματα όσον αφορά τα κίνητρα της. Της είπαμε ότι η Σαμάνθα είναι εκεί, τέλος. Μας εμπιστεύτηκε.

Πώς βρήκατε τον Τόμας Ντορέ, το αγόρι που υποδύεται το Συρίλ;

Ζαν-Πιέρ: συνήθως όταν ψάχνει κανείς ηθοποιούς αυτής της ηλικίας η διαδικασία είναι η ίδια: βάζεις μια αγγελία και κάνεις κάστινγκ σε εκατοντάδες παιδιά. Ο Τόμας ήρθε την πρώτη μέρα, ήταν το πέμπτο παιδί που βλέπαμε, και μας έκανε αμέσως κλικ.

Λυκ: από την αρχή συγκλονιστήκαμε με την έκφραση στα μάτια του, το πεισματάρικο ύφος του και την συγκέντρωση που έδειχνε.

Ζαν-Πιέρ: είχε και μια αποστομωτική ικανότητα να θυμάται τα λόγια του... και είχε πολλά! Από τα πρώτα δοκιμαστικά αποφασίσαμε ότι αυτός ήταν ο χαρακτήρας. Είχε μια ενστικτώδης κατανόηση του ρόλου του. Πολύ ακριβές και συγκινητικό χωρίς να χύσει ούτε ένα δάκρυ.

Λυκ: ήταν ο μόνος που ήταν συνέχεια παρών, όλες τις έξι εβοδμάδες που κάναμε πρόβες. Ήξερε όλες τις σκηνές απ’έξω χωρίς να του έχουμε καν ζητήσει! Όταν έκανε λάθος θύμωνε πάρα πολύ με τον εαυτό του!

Δύο από τους ηθοποιούς που χρησιμποιείτε συνεχώς, εμφανίζονται επίσης: οι Ολιβιέ Γκουρμέ και Ζερεμί Ρενιέ, στο δύσκολο ρόλο του πατέρα.

Λυκ: ο Ολιβιέ απλά εμφανίζεται, έπρεπε να βρούμε κάτι να κάνει κι αυτός! (γελάει) του προτείναμε τρεις ρόλους κι επέλεξε να κάνει τον τύπο που σερβίρει τις μπύρες. Είναι μόνο μια μικρή σκηνή, αλλά ήταν πολύ σημαντικό για εμάς το ότι συμμετέχει.

Ζαν-Πιέρ: ο Ζερεμί όταν διάβασε το σενάριο και κατανόησε το χαρακτήρα του, μας ευχαρίστησε που για ακόμη μια φορά του βρήκαμε ένα τόσο αξιολάτρευτο ρόλο! (γελάει). Αλλά παίζει το καλό παιδί σε άλλες ταινίες, οπότε...

Πως γράψατε το σενάριο; Πόσο καιρό σας πήρε;

Ζαν- Πιέρ: Συνολικά ένα χρόνο. Αλλά το είχαμε συζητήσει εκτεταμένα προηγουμένως.

Λυκ: Ξεκινάμε με ένα χαρακτήρα, μια κατάσταση, κι έπειτα κρατάμε σημειώσεις απ’ότι μας φαίνετε ενδιαφέρον. Μετά έρχεται η δομή, μετά το πρώτο προσχέδιο, το δεύτερο κοκ. Μας παίρνει μήνες.

Και τα γυρίσματα;

Λυκ: 55 ημέρες. Με μικρές νύχτες. Αλλά δε δουλέψαμε ποτέ μετά τη 1.30 πμ... ίσως μία φορά. Κάναμε γυρίσματα μ’ ένα 13χρονο αγόρι. Είμασταν πολύ προετοιμασμένοι. Κάναμε άπειρες πρόβες πριν από κάθε γύρισμα.

Χρησιμοποιείτε για πρώτη φορά μουσική, αν και σποραδικά...

Λυκ: Ναι, είναι πού σπάνια στις ταινίες μας, και διστάζαμε για πολύ καιρό. Σε ένα παραμύθι, πρέπει να υπάρχει μια εξέλιξη με συναισθήματα και νέες αρχές. Μας φάνηκε, ότι σε ορισμένα σημεία, η μουσική θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν ηρεμιστική δύναμη για το Συρίλ.

Βρίσκεστε και πάλι στις Κάννες, όπου ήδη έχετε βραβευτεί δύο φορές με το Χρυσό Φοίνικα. Τι σημαίνει για εσάς το φεστιβάλ αυτό;

Ζαν-Πιέρ: Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να δείχνουμε τις ταινίες μας εδώ. Λατρεύουμε την αδρεναλίνη που μόνο οι Κάννες μπορούν να σου προσφέρουν.

Λυκ: το σινεμά μας οφείλει πολλά σε αυτό το φεστιβάλ. Η ιστορία μας απλά συνεχίζεται εδώ, αισίως ευελπιστούμε...

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ

Ασυμβίβαστο σινεμά, απέριττο στην αφήγηση, αλλά γεμάτο ενέργεια και ήρωες που αγαπάς από το πρώτο λεπτό. Οι αδελφοί Νταρντέν επιστρέφουν στο φεστιβάλ Καννών που τους έχει τιμήσει δύο φορές με το Χρυσό Φοίνικα («Ροζέτα» το 1999, «Το Παιδί» το 2005) για να διηγηθούν με τρυφερότητα μία ακόμα επώδυνη ιστορία για την ανθρώπινη φύση.

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, φαίνεται να είναι το κεντρικό θέμα του φετινού φεστιβάλ Καννών

Ενα μικρό αγόρι, αφύσικα σκληρό και πολυμήχανο για την ηλικία του, το σκάει από το ορφανοτροφείο που το έχει παρατήσει ο πατέρας του, υποσχόμενος ότι θα ξαναγυρίσει. Δραπετεύει για να αποδείξει τον κόσμο των ενηλίκων (φρουρών, ψυχολόγων, επιστατών) λάθος: ο πατέρας του δεν τον έχει εγκαταλείψει, δεν μετακόμισε σε άλλη πόλη, δεν έφυγε χωρίς ένα τηλέφωνο, ένα αντίο. Χωρίς να του πάει, τουλάχιστον, το ποδήλατό του. Τρέχει, τρυπώνει, σκαρφαλώνει, κρύβεται, κλωτσάει, δαγκώνει, φωνάζει, αρνείται. Ενα μικρό αγρίμι, τραυματισμένο και για αυτό επιφυλλακτικό, σκοντάφτει συνεχώς στην κακία του κόσμου και την επιβεβαιώνει. Μία νεαρή κομμώτρια παρούσα στο βουβό σπαραγμό του πιτσιρικά όταν διαπιστώνει πράγματι το φευγιό του δειλού πατέρα, αποφασίζει να το υιοθετεί κάθε Σαββατοκύριακο προσπαθώντας να επουλώσει το κακό που ήδη έχει γίνει. Υπάρχει όμως γυρισμός για αυτά τα παιδιά, ή θα τριγυρνάνε στις γειτονιές μας με τα ποδήλατά τους, απλά για να μας θυμίζουν τη συλλογική κοινωνική μας αμαρτία;Μπορεί να ακουστεί ειρωνικό, αλλά είναι αλήθεια: το σινεμά των Νταρντέν, νατουραλιστικό και ήσυχο, δεν παύει να είναι σινεμά ...δράσης. Ηλεκτρισμένης ενέργειας, ταχυκαρδίας, αγωνίας. Οι ήρωές τους τρέχουν, αγωνίζονται, παλεύουν. Αντιδρούν πεισματικά στο τραγικό συνήθως πεπρωμένο τους. Μαζί τους, τρέχουμε κι εμείς από την άκρη της καρέκλας μας, κουβαλώντας όλη τους την ένταση, νιώθοντας απέραντη εμπάθεια και βαθιά απόγνωση. Ελπίζοντας ότι η ανθρώπινη φύση δε θα μας απογοητεύσει αυτή τη φορά, κάνοντας μία πλήρη ορθοπεταλιά γύρω από το προμελετημένο κάρμα της. Ασυμβίβαστοι σκηνοθέτες, οι Νταρντέν επιμένουν να αγνοούν τις ευκολίες της αφήγησης και συνεχίζουν να επιλέγουν πιο φιλόδοξες ανηφόρες: αυτές που απαιτούν στιβαρές ιστορίες και ταλέντο να τις διηγηθείς - με υγρή, παλλόμενη κινηματογράφησή, αληθινούς διαλόγους και ήρωες που αγαπάς από το πρώτο λεπτό. Δευτερόλεπτα μουσικού σκορ, τρεις τέσσερις σκόρπιες στιγμές μέσα σε ολόκληρη την ταινία, είναι ο μόνος συμβιβασμός του χρυσού κανόνα τους. Φαίνεται ότι σ' αυτήν εδώ την ιστορία εγκατάλειψης, αισθάνθηκαν ότι ο μικρός τους ήρωας χρειαζόταν ένα χάδι. Και κάθε φορά που το πιτσιρίκι ξανακαβαλά με ματωμένα γόνατα και μουτζουρωμένο προσωπάκι το ποδήλατό του, μετά από ένα κυριολεκτικό ή συμβολικό χτύπημα της ζωής, ντύνουν για ελάχιστα δευτερόλεπτα την εικόνα με μουσική.Η αφοπλιστικά αβίαστη ερμηνεία του μικρού τους πρωταγωνιστή, οι αληθινές στιγμές, το μήνυμα που βγαίνει και αιωρείται αβίαστα, χωρίς ίχνος μελό ή διδακτισμού; Ποιο είναι το μυστικό του σινεμά τους, που ακόμα κι εκ των υστέρων, δεν αποδομείται εύκολα; Μάλλον η αυθεντινή αναγκαιότητα να το κάνουν και η μεγάλη τους καρδιά.

Πολυ Λυκούργου www.flix.gr

H ΑΠΟΨΗ ΕΝΟΣ «ΠΑΛΙΟΥ ΕΧΘΡΟΥ»

Ουουπς, πραγματικά το έθεσα βαριά το ξεκίνημα τώρα που το σκέφτομαι. Με την έννοια του ότι που πας ρε καραμήτρο να αναμετρηθείς με το πιο πολυβραβευμένο σκηνοθετικό δίδυμο του φεστιβάλ των Κανών. Χρυσός Φοίνικας το 1999 για τη «Rosetta». Eιδική μνεία και βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής το 2002, για το «Le fils». Xρυσός Φοίνικας ξανά μανά το 2005 για το «L' enfant». Bραβείο καλύτερου σεναρίου το 2008 για το «Silence de Lorna». Kαι Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής φέτος για το «Παιδί με το Ποδήλατο». Από τις 6 ταινίες τους, με πρώτο το έξοχο «La promesse» του 1996, όλες τους, μπαστακώνονται στις Κάνες και αν δεν πάρουν βραβείο δε φεύγουν. Όχι ότι αυτό μου λέει κάτι, γιατί μη σου πω φίλε που τις έχω γραμμένες τις Κάνες. Κι αν πάω εκεί, για το γκλαμουροπαζάρεμα πάω και για τίποτα άλλο. Αλλά βραβεία είναι τα έρμα, αξίζει να στα αναφέρω.

Όπως αξίζει να σου αναφέρω και κάτι άλλο. Ότι για το «L' enfant» του 2005, αν θυμάμαι καλά, είναι ζήτημα αν του είχα δώσει σε βαθμολογία ένα αστεράκι έτσι να πάει στο διάολο. Γιατί η αλήθεια είναι πως με το ψυχόπιασμα των Νταρντέν, την κουνιστή κάμερα φραπέ και τον «παρ' τον στα μούτρα σου μωρή άρρωστη» ρεαλισμό τους, άρχισα να ξερνάω επικίνδυνα κάποια στιγμή και να θυμώνω. Με όλη την επίσημη κριτική να παθαίνει σκατόψυχο κοκομπλόκο με τους Νταρντέν κι εμένα να μένω στο μπλόκο. Τι να σου πω φίλε, μπορεί να φταίει η έπαρση της νιότης μου, μπορεί να φταίει ότι είχα δίκιο, αλλά δε μετανιώνω. Και τότε ρε μάγκα Μοριάρτη αφού δε μετανιώνεις γιατί μας τα γράφεις όλα αυτά θα μου πεις; Γιατί πολύ απλά, φέτος την άνοιξη στις Κάνες, είδα Νταρντέν και νταρντάνιασα.

Συγκινήθηκα, χάρηκα, ευχαριστήθηκα τόσο πολύ με το «Παιδί με το Ποδήλατο» που όταν αργότερα γυρνούσα σε συναδέλφους και τους έλεγα πως πιθανότατα αυτή ήταν η καλύτερη ταινία του φετινού φεστιβάλ, έψαχναν το τηλέφωνο της μάνας μου για τη ρωτήσουν αν έχω ξεμείνει από χάπια Xanax. Πώς το έπαθα και γιατί το έπαθα; Θα στο πω. Επειδή πολύ απλά, αυτή τη φορά, τα αδερφάκια, ναι μεν, ακολουθούν την πεπατημένη του ρεαλισμού και της δυστυχίας και της απονιάς αλλά... Αλλά επιτέλους μπαίνουν στον κόπο να πιστέψουν στο παραμύθι της ομορφιάς. Κι επιτέλους για πρώτη φορά ολοκληρώνουν το ποίημα τους. Γλυκά και ανθρώπινα. Και όχι σαν εντομολόγοι της δυστυχίας και της καταφρόνιας. Θες φταίει η υπέροχη Σεσίλ Ντε Φρανς που πρωταγωνιστεί; Θες ο άπαιχτος πιτσιρικάς Τομά Ντορέ; Τι να σου πω; Ένα θα σου πω. Ότι πιο χριστουγεννιάτικη στην ουσία της, ταινία από το «Παιδί με το Ποδήλατο» δε θα δεις. Θα κλάψεις, θα νοιώσεις αγωνία, θα χαμογελάσεις, θα αγαλιάσεις. Κι αυτό είναι κάτι τόσο σημαντικό που δε το αλλάζεις με τίποτα.

Ούτε οι Νταρντέν νομίζω. Οι οποίοι επιτέλους, βρήκαν την φόρμουλα, να κρατήσουν τα όμορφα της γραφής τους, να πετάξουν τις περιτές δηθενιές και τις κακοτεχνίες που μεταφραζόντουσαν σε άποψη, και να αφεθούν χωρίς κόμπλα στη αποδεδειγμένη λειτουργικότητα της κάθαρσης. Δόξα τω θεώ οι κουκλίτσες μου γιατί άμα συνέχιζαν να το παραχέζουν με την μπίχλα, ο μοναδικός τρόπος να μείνουν στην ιστορία του σινεμά, θα ήταν σαν συσίτιο ζητιάνων στη Χριστιανική Αδελφότητα Απόρων Κορασίδων (ΧΑΑΚ). Ήδη από την προηγούμενη ταινία τους, τη «Σιωπή της Λόρνας» είχαν δείξει ότι και μπορούν και θέλουν να ξεφύγουν από την κάμερα του σακάτη, χωρίς αυτό να τους αναγκάζει να αλλάξουν θεματική. Και να αφήσουν επιτέλους το ταλέντο τους να φανεί και να μεγαλουργήσει πέρα από τις συμβάσεις που τους καθιστούν αρεστούς στους κριτικούς. Όμως αυτή τη φορά, κατάφεραν το θαύμα.

Ένα αγόρι εγκαταλελειμμένο σε άσυλο που δεν αγαπάει τίποτα άλλο εκτός από το ποδήλατό του. Και την ελπίδα του να βρεθεί ξανά κοντά στον πατέρα του. Μια «λαϊκή» κομμώτρια που αποφασίζει να τον φιλοξενεί σπίτι της τα σαββατοκύριακα. Ένας πατέρας, που δεν έχει καμία επιθυμία να συνδεθεί με το γιο του. Ένα ποδήλατο, που για τον πιτσιρικά, είναι το μοναδικό αντικείμενο που τον συνδέει με την γλυκύτητα της οικογένειας όπως την ονειρεύεται από τα παραμύθια. Ο σκληρός περίγυρος, που δεν υπολογίζει συναισθήματα, αθωότητα, και παιδική ηλικία, χρεώνοντας στο "ποδήλατο" ανταποδοτικές διαδρομές. Η σύγκρουση και η οργή που προκύπτουν όταν ζητάς την αγάπη, χωρίς να ξέρεις από ποιον και πως. Το λάθος, η βία και η συγχώρεση. Σαν ένα χριστουγεννιάτικο θρίλερ, κάτω από ένα παραπεταμένο δέντρο Χριστουγέννων. Που περιμένει για να φωταγωγηθεί, τα κινέζικα και λίγο καμμένα, λαμπάκια της ψυχής σου. Καμένα ξεκαμένα φίλε, άπαξ και ανάψουν τα ρημάδια, η ζωή σου όλη ποδηλατάδα όμως. Και το χαμόγελο της κομμώτριας, βάλσαμο. Στο εγγυώμαι. Απλά εσύ, πάτα πετάλι.

ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ www.iefimerida.gr

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ :

“H πιο αγαπημένη μέχρι σήμερα ταινία της καριέρας τους, επιβεβαιώνει τη δύναμη και την ακρίβεια των Νταρντέν με απόλυτα κινηματογραφικό τρόπο και τιμήθηκε δικαίως με το Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Κανών. ΕMPIRE

Οι αφοί Νταρντέν επιστρέφουν σε απαράμιλλη φόρμα με μια ιστορία αθωότητας, προδοσίας και φιλίας. Ένα από τα καλύτερα φιλμ που έχουν γυριστεί γύρω από την παιδική ηλικία από την εποχή του «Κλέφτη των Ποδηλάτων».” SCREEN INTERNATIONAL

“Mε διαφορά η πιο γρήγορη και ζεστή ταινία των αφών Νταρντέν μέχρι σήμερα. Ένα ρεαλιστικό παραμύθι που εξυψώνει το ρεαλισμό στη σφαίρα της κινηματογραφικής υπέρβασης”. SLANT MAGAZINE

“Μπορεί η ταινία να αρχίζει και να τελειώνει σε 87 λεπτά αλλά η ομορφιά και η δύναμη της μένουν μαζί σου για πολύ καιρό μετά το φινάλε της.” WALL STREET JOURNAL

“Οι Νταρντέν μας υπενθυμίζουν ότι οι πιο ακαταμάχητες ιστορίες δε διεξάγονται στο μακρινό διάστημα αλλά κάτω από τα παράθυρα των σπιτιών μας. Μια ταινία που μοιράζεται την ίδια ψυχή με τον «Κλέφτη των Ποδηλάτων».” VARIETY

“Θα αισθανθείτε πως παρακολουθείτε κάτι ιδιαίτερο...γεμάτο δύναμη, διακριτικότητα και αλήθεια που σε παρασύρει.” TIME OUT LONDON

Τρίο του Τομ Τίκβερ

2011-11-14T13:33:00.004+02:00

ΤΡΙΟ

DREI

ΤΟΥ ΤΟΜ ΤΙΚΒΕΡ

ΣΟΦΙ ΡΟΥΑ, ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΣΙΠΕΡ, ΝΤΕΒΙΝΤ ΣΤΡΙΣΟΦ

ΚΑΣΤ

Χάνα ΣΟΦΙ ΡΟΥΑ

Σιμόν ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΣΙΠΕΡ

Άνταμ ΝΤΕΒΙΝΤ ΣΤΡΙΣΟΦ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Παραγωγή X FILME CREATIVE POOL Συμπαραγωγή WDR, ARD DEGETO, ARTE Μια παραγωγή του

STEFAN ARNDT Σενάριο, σκηνοθεσία TOM TYKWER Διευθυντής φωτογραφίας FRANK GRIEBE

Σχεδιασμός παραγωγής ULI HANISCH Μοντάζ MATHILDE BONNEFOY Μουσική TOM TYKWER

JOHNNY KLIMEK REINHOLD HEIL GABRIEL MOUNSEY Κάστινγκ SIMONE BÄR TECHNICAL DATA

Πρωτότυπος τίτλος: DREI Διάρκεια: 119’ Μορφή: 35 mm, 1:2,35 Ήχος: Dolby Digital

ΣΥΝΟΨΗ

Το τέλος των μονογαμικών σχέσεων και πως το χειριζόμαστε ώστε αντί για δράμα να είναι μια νέα μορφή οικογένειας, στα χρόνια των ανικανοποίητων ΕΓΩ!

Στο Βερολίνο σήμερα ένα ζευγάρι γύρω στα 40 , η Hanna και ο Simon διαπιστώνουν ότι διατηρούν παράλληλη σχέση με τον ίδιο νεαρό άντρα, τον Adam, η ιστορία περιπλέκεται το ίδιο και τα όρια της σχέσης τους, όταν η Hanna ανακοινώνει ότι είναι έγκυος. Σχέσεις, παιδιά, συμβίωση, αποβολή, φυγή κι επιστροφή: αυτή η σχέση τα πέρασε όλα, και δεν έχει πολλά να προσβλέπει για το μέλλον. Ο Τικβερ χειρίζεται με χιούμορ και ψυχραιμία ένα κοινωνικό θέμα που φυσικά μόνο ένα μέρος του έχει να κάνει με τις σχέσεις. Ουσιαστικά είναι ένα σχόλιο για την γενιά των μη ικανοποιημένων Ευρωπαίων στα χρονια της Ευρωπαικής κρίσης.

ΤΟΜ ΤΙΚΒΕΡ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Ο Τομ Τίκβερ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου, του 1965 στη Γερμανία. Από πολύ μικρός, ανακάλυψε την αγάπη του για τον κινηματογράφο και δούλεψε σε αμέτρητες κινηματογραφικές αίθουσες ως προγραμματιστής, πριν κάνει το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης με το DEADLY MARIA το 1993. Συνέχισε την καριέρα του με τα WINTER SLEEPERS (1997), Τρέξε Λόλα Τρέξε (RUN LOLA RUN) (1998), Η πριγκίπισσα και ο πολεμιστής (THE PRINCESS AND THE WARRIOR )(2000), και Το Άρωμα: Η ιστορία ενός δολοφόνου (PERFUME: THE STORY OF A MURDERER) (2006). Το 2009, η ταινία του Η Διεθνής (THE INTERNATIONAL), ήταν η ταινία έναρξης για το φεστιβάλ Βερολίνου. H πιο πρόσφατη δουλειά του Τρίο (THREE), κυκλοφόρησε στις γερμανικές αίθουσες το Δεκέμβριο του 2010.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

«Αγάπη, δουλειά, ρουτίνα και θάνατος συναντιούνται κι επαναπροσδιορίζονται εκ νέου σ’ αυτήν την ιστορία. Είναι μια ταινία για την οικειότητα και την απόσταση, τη μοναξιά και την πίεση, τους κινδύνους της οικειότητας και τον πειρασμό του αγνώστου. Το Τρίο, περιστρέφεται γύρω από τις επιθυμίες, τις ελπίδες, τα αινίγματα και τις αντιθέσεις τριών μεσήλικων ανθρώπων, που έπρεπε να θέσουν ορισμένες θεμελιώδεις ερωτήσεις σχετικά με τις «επιτυχημένες» τους ζωές. Τι σημαίνει να ζει κανείς «σωστά»- σε κοινωνικό, αισθηματικό, πολιτικό ή ιδιωτικό τομέα;

Το Τρίο είναι μια απόπειρα- τρυφερή και δραστική, ειρωνική και σοβαρή- να περιγράψει τα συναισθήματα των ανθρώπων καθώς η ζωή τους απομακρύνει από τη γέννηση τους και τους οδηγεί στο θάνατο. Οι μέθοδοι αφήγησης είναι συχνά ελλειπτικές, κατακερματισμένες, κι έπειτα πολύ αυστηρές, κάθε μία επιβάλλεται από το συναίσθημα που διερευνάται κάθε στιγμή. Με τον τρόπο αυτό, η ταινία διερευνά την κατάσταση μιας γενιάς, που ακόμα –λίγο πολύ πεισματικά- πολεμά να ξεφύγει από τα στερεότυπα που τους επιβάλλει η κοινωνία.»

Τομ Τίκβερ, Σκηνοθεσία, Σενάριο

Τομ Τίκβερ: A Design for Life

Του Γιώργου Κρασσακόπουλου

Με το «Τρίο», μια ερωτική ιστορία με χιούμορ και πνεύμα για ανθρώπους που του μοιάζουν, ο αγαπημένος μας Γερμανός σκηνοθέτης επιστρέφει στην πατρίδα του και σε ένα σινεμά που μοιάζει να βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε αυτό με τον οποίο τον γνωρίσαμε. Ενα «εσωτερικό έπος» για τα συναισθήματα και τον λαβύρινθο των σχέσεων, λίγο πριν την περιπέτεια του «Cloud Atlas», ενός αληθινού κινηματογραφικού έπους που μοιραία τον οδηγεί σε ένα άλλο... «τρίο»

Back to Mine

Η πρώτη εδώ και χρόνια, γερμανική ταινία του Τομ Τίκβερ είναι κάτι παραπάνω από μια επιστροφή στην πατρίδα του, μια επιστροφή στο Βερολίνο. Είναι κυρίως για τον ίδιο μια επιστροφή στον εαυτό του, σε μέρη σε ανθρώπους που όχι απλά γνωρίζει καλά, αλλά τους γνωρίζει δίχως δεύτερες σκέψεις. Δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψεις τις ομοιότητες του παντρεμένου ζευγαριού με τη γενιά του Τίκβερ, τις πολιτισμικές συνάφειες τους, τις κοινές αναφορές, από τα ρούχα που φοράνε και τα μέρη που συχνάζουν, μέχρι το είδος των ταινιών που βλέπουν και την εφημερίδα που διαβάζουν. «Ηθελα να ξέρω για ποιους ανθρώπους μιλάω σε μια τέτοια ταινία» λέει ο Τίκβερ. Και κυρίως, μοιάζει να ήθελε να ξέρει τι γλώσσα μιλάνε. Ακόμη κι αν ο ίδιος μιλά πλέον άψογα αγγλικά, παραδέχεται ότι αυτό που του λείπει όταν κάνει ταινίες στην Αμερική είναι ο τρόπος που επικοινωνεί με τους ηθοποιούς του δίχως σκέψη, με λέξεις που ακολουθεί η μία, απόλυτα φυσικά την άλλη. «Στα Αγγλικά, υπάρχει πάντα ένα είδος μετάφρασης από το μυαλό ως τη γλώσσα μου» λέει. «Πάντα θυμάμαι τον Μπίλι Γουάιλντερ, που έλεγε ότι μετά από έναν χρόνο στην Αμερική άρχισε να βλέπει όνειρα στα Αγγλικά. Και τότε ήξερε, ότι έφτασε στ' αλήθεια, ουσιαστικά στην Αμερική. Στην δική μου περίπτωση, κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ». Δεν ήταν όμως ο κοινός τόπος των λέξεων που τον έφερε πίσω αλλά και ο ίδιος ο τόπος αφού η έλξη του Βερολίνου, μοιάζει να ήταν εξίσου δυνατή. Η πόλη εξακολουθεί να είναι μια αληθινή μητρόπολη αλλά σε πραγματικά ανθρώπινο μέτρο, ίσως ακόμη πιο γεμάτη ενέργεια σήμερα, απ όσο όταν η Φράνκα Ποτέντε διέσχιζε τους δρόμους της στο «Τρέξε Λόλα Τρέξε». Το Βερολίνο στο «Τρίο» είναι μια πόλη γεμάτη πιθανότητες, γεμάτη ένταση, ζωή. «Νομίζω ότι το Βερολίνο έχει ακόμη μια αίσθηση ελευθερίας που δεν συναντάς εύκολα πια» λέει ο Τίκβερ. «Είναι η πιο φτηνή από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις κάτι που κάνει τα ταξικά όρια λιγότερο ορατά και τους ανθρώπους πολύ πιο πρόθυμους να ανακατευτούν και να συγχρωτιστούν». Ομως αντίθετα με την «Λόλα» για παράδειγμα το φιλμ μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την γεωγραφία των ανθρώπων αντί γι αυτή της πόλης, δεν είναι μια περιπλάνηση στην τουριστική ή την πιο φωτογενή πλευρά του, αλλά μια βόλτα στην πόλη που οι ήρωες του φιλμ θα σε πήγαιναν αν τους επισκεπτόσουν για μια εβδομάδα. Και περισσότερο και πιο ουσιαστικά από μια ξενάγηση στην πόλη τους, οι ήρωες εδώ σε ξεναγούν στις ζωές τους. Και η θέα είναι αναμφίβολα πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Μια καινούρια αρχή.

Το σινεμά του Τίκβερ μοιάζει συνυφασμένο με την κίνηση, με έντονη την αίσθηση ενός εσωτερικού ρυθμού, με μια ενέργεια που αγκαλιάζουν οι εικόνες, οι χαρακτήρες η σκηνοθεσία του. Ομως από τις πρώτες ταινίες του που τον καθιέρωσαν ως πρωτοπόρο μιας γενιάς Γερμανών σκηνοθετών κι από το «Τρέξε Λόλα Τρέξε», που τον ανέδειξε σε σκηνοθέτη παγκόσμιας εμβέλειας, δεν έχουν μόνο περάσει πολλά χρόνια, αλλά ενδιάμεσα, το ίδιο το τοπίο του ευρωπαϊκού σινεμά έχει μεταμορφωθεί. Οσο καιρό ο Τίκβερ δοκίμαζε τις δυνάμεις του σε πιο εσωτερικές ταινίες όπως ο «Παράδεισος», σε big budget δράματα σαν το «Αρωμα», ή περιπέτειες δράσης σαν το «International», η σχολή κινηματογράφου του Βερολίνου, δεν δημιούργησε απλά μια νέα γενιά σκηνοθετών, αλλά έδωσε σχήμα σε ένα ένα νέο κινηματογραφικό κύμα. Η «Σχολή του Βερολίνου» όπως όχι ιδιαίτερα εμπνευσμένα ονομάστηκε, αποτελεί για τον ίδιο μια αξιοπρόσεκτη εξέλιξη. Δεν διστάζει να επαινέσει συναδέλφους του που ανήκουν στους κόλπους της, όμως η δική του έμπνευση για αυτή την ταινία που μοιάζει λίγο με «restart», έρχεται μάλλον από διαφορετικές πηγές. Από τον Ερνστ Λιούμπιτς και τον Πέρστον Στάρτζες, διαμέσου του «Ζιλ και Τζιμ» και της γαλλικής νουβέλ βαγκ και μιας αφήγησης που χρωστά πολλά στο πειραματικό σινεμά. Από τα δεκάδες «συγκρουόμενα» πλάνα της αρχής, το μπλέξιμο των ήχων και των εικόνων, ως τον τρόπο που η αφήγηση μοιάζει να προχωρά όχι σαν ίσιος μίσχος, αλλά σαν κλαδί που ανοίγει σε δεκάδες, ακόμη κι αδιέξοδες κατευθύνσεις, το «Τρίο» είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μια τυπική, maistream ταινία σχέσεων. «Το φιλμ μοιάζει να ακολουθεί τον τρόπο που σκεφτόμαστε, κάτι που σπάνια γίνεται γραμμικά. Δεν είναι κάτι καινούριο, ο Γκοντάρ δοκίμαζε να το κάνει ήδη από την δεκαετία του 60» λέει ο Τίκβερ. «Είναι η προσπάθεια να βρεις έναν τρόπο να αντικατοπτρίσεις την ανθρώπινη σκέψη που σε καμιά περίπτωση δεν ακολουθεί την λογική της μυθοπλασίας: πρώτη πράξη, δεύτερη πράξη, φινάλε».

Μια ματιά στις σχέσεις

«Εννιά στις δέκα ταινίες δείχνουν ανθρώπους να ερωτεύονται, κάτι που πιθανότατα έχει περισσότερες συναρπαστικές στιγμές, αλλά εγώ ενδιαφέρομαι για το είδος των σχέσεων που χρειάζονται προσπάθεια για να λειτουργήσουν» λέει ο Τίκβερ. «Οι σχέσεις είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες όταν έχουν ωριμάσει, όταν έχεις ήδη μια κοινή ιστορία, κάτι να μοιραστείς, αλλά και να αντιμετωπίσεις τα αναπόφευκτα προβλήματα που φέρνει η έλλειψη της σεξουαλικής επιθυμίας και η εμφάνιση μιας περιέργειας που δεν ικανοποιείται από τον σύντροφό σου πια». Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο ενδιαφέροντα, η σύμπτωση, μια από τις βασικές θεματικές στο σινεμά του, ο «συγχρονισμός» των ηρώων του και οι επιπτώσεις του, δίνει σε μια τέτοια σχέση στο «Τρίο», την σπίθα που του βάζει φωτιά: Τι θα γινόταν αν συναντούσες τον ίδιο άνθρωπο κάτω από απολύτως διαφορετικές συνθήκες; Σε διαφορετικό χρόνο. Αυτή η συνάντηση θα είχε τα ίδια αποτελέσματα για τις ζωές σας; Θα τον έβρισκες εξίσου ερωτικό. Για τον Τίκβερ το φιλμ εξετάζει κάτι που ο ίδιος ονομάζει «το τυχαίο των συναισθημάτων» κάτι που όπως λέει βρίσκει απόλυτα συναρπαστικό. Και το κάνει με ένα εύρημα που μπορεί να μοιάζει κοινότοπο στο σινεμά, αλλά εξακολουθεί να περιέχει τον σπόρο μιας ανατροπής. Κανείς ασφαλώς δεν σοκάρεται ούτε κοκκινίζει βλέποντας ένα ερωτικό τρίο στην οθόνη στις μέρες μας, κι αυτό για τον Τρίερ είναι ευχής έργο. «Τουλάχιστον δείχνει ότι το φάσμα αυτού που θεωρούμε φυσιολογικό ή αποδεκτό, έχει διευρυνθεί, δόξα τω θεό» λέει. Ομως η ταινία του δεν πρεσβεύει το τέλος τη μονογαμίας, ή την απόλυτη σεξουαλική ελευθερία, κάτι που θα έμοιαζε μάλλον επαναστατικά παλιομοδίτικο και ουσιαστικά ξεπερασμένο, αλλά την δυνατότητα της ευτυχίας, σε ένα διαφορετικό σημείο από τα άκρα της ελευθεριότητας ή μιας περιχαρακωμένης κλειστής σχέσης. «Δεν είναι ότι το φιλμ κηρύττει πως όλοι θα έπρεπε να αποτελέσουμε τις πλευρές ενός ερωτικού τριγώνου, αλλά δοκιμάζει να αρθρώσει μερικές σκέψεις πάνω σε ένα σύστημα αξιών που μοιάζει κοινωνικά και θρησκευτικά εκπορευόμενο και σίγουρα με περασμένη ημερομηνία λήξης. Μπορεί να συνεχίζουμε να το ακολουθούμε γιατί δεν έχουμε εναλλακτικές λύσεις, αλλά σίγουρα δεν μοιάζει αρκετό για να ορίσει την πολυπλοκότητα των ερωτικών σχέσεων και των συναισθημάτων». Οσο για τις ερωτικές σκηνές του φιλμ, ο Τίκβερ έχει απόλυτα ξεκάθαρη άποψη: «Μια καλή ερωτική σκηνή είναι αυτή που δεν με κάνει να νιώθω άβολα όταν την βλέπω και που μου δίνει την αίσθηση ότι ούτε οι ηθοποιοί ένοιωθαν άβολα όταν την γύριζαν. Ο ερωτισμός δεν έρχεται από το να δείχνεις τα πάντα ωμά και ξεκάθαρα, αλλά από το διαφυλάσσεις τα μυστικά ενός όμορφου σώματος. Και για μένα ένα όμορφο σώμα είναι αυτό ενός φυσιολογικού ενήλικα κι όχι κάποιου που έχει περάσει τους τελευταίους έξι μήνες στο γυμναστήριο». Κι αυτές ανάμεσα στους δύο άντρες; «Οι gay ερωτικές σκηνές στο σινεμά μοιάζουν απόλυτα φυσιολογικές για μένα» λέει. «Οχι μόνο γιατί δεν είναι τίποτα καινούριο ή παράξενο, αλλά ίσως κι επειδή στη σχολή υπήρξα μαθητής του Ρόζα Φον Πράουνχάιμ».

Σινεμά: μια πιθανή αυτοβιογραφία

«Ξέρω τι είναι να ξυπνάς ένα πρωί και να συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου δεν βρίσκεται πλέον στο πεδίο της βαρύτητας της ημερομηνίας γέννησης σου, αλλά σε τροχιά προς τον θάνατό σου» λέει ο Τίκβερ. Το φιλμ του θα μπορούσε να ιδωθεί σαν μια ματιά στην κρίση της μέσης ηλικίας, μόνο που στην περίπτωση των ηρώων του, δεν είναι αυτή που τους οδηγεί στο καταφύγιο μιας παράνομης ερωτικής σχέσης. Αντίθετα μοιάζει να είναι το ξαφνικό ερωτικό τους ενδιαφέρον για έναν τρίτο που ξυπνά την κρίση που ελλοχεύει. «Πολλές φορές η ξαφνική, απρόβλεπτη είσοδος ενός άλλου στη ζωή σου σου επιτρέπει να δεις μια σειρά από πιθανότητες και προοπτικές που δεν θα μπορούσες να φανταστείς, ή να ελπίσεις. Πολύ συχνά μια τέτοια διεύρυνση της οπτικής σου, συνοδεύεται από μια αληθινή κρίση» λέει. Ο ίδιος ο Τίκβερ παντρεμένος με ένα μικρό γιο, ξεκαθαρίζει ότι ο μόνος τρόπος που η ταινία του θα μπορούσε να ιδωθεί σαν αυτοβιογραφική είναι μέσω της σαφήνειας με την οποία γνωρίζει τα συναισθήματα των ηρώων που περιγράφει. «Τους αναγνωρίζω, τους κατανοώ, ξέρω από που πηγάζουν οι σκέψεις, οι πράξεις τα όσα νιώθουν. Και αν θες για μένα κάθε ταινία είναι ένας τρόπος να τοποθετώ προσωπικές σκέψεις και ανησυχίες σε διαφορετικές συνθήκες και «σενάρια» και να παρατηρώ το πως εξελίσσονται». Αυτό δεν σημαίνει ότι η σύζυγός του θα πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί για το αν ο Τομ την απατά, αλλά ο ίδιος παραδέχεται ότι στην σημερινή εποχή είμαστε αρκετά ώριμοι, ώστε να μπορούμε να αντιληφθούμε ότι η επιθυμία έχει πολλά πρόσωπα και σπάνια ικανοποιείται από έναν μόνο άνθρωπο. «Δεν νομίζω ότι κανείς έχει αμφιβολία γι αυτό, αλλά όλοι φοβόμαστε τις συνέπειες, το πως θα ενορχηστρώσουμε τις ζωές μας μετά από κάτι τέτοιο. Η μονογαμία εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο μοντέλο και είναι εξαιρετικά δύσκολο να την ξεπεράσεις πολιτικά αλλά και στην κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουμε».

Το επόμενο Τρίο

Μπορεί για τους ήρωες του στην ταινία ένα τρίο να αποτελεί την αφορμή για την εξερεύνηση μιας ερωτικής σχέσης ή των συναισθηματικών τους δεσμών, για τον ίδιο τον Τίκβερ εν τούτοις, το τρίο στο οποίο μόλις εισήλθε, είναι μάλλον λίγο πιο περίπλοκο. Το «Cloud Atlas», η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Ντέιβιντ Μίτσελ ακολουθεί κι αυτή μια μη πεπατημένη κινηματογραφική οδό, αφού θα την υπογράφουν όχι ένας ή δύο αλλά τρεις σκηνοθέτες: Τομ Τίκβερ κι ο Αντι και η Λάνα Γουατσόφσκι. Με ένα μπάτζετ που ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια δολάρια και με πρωταγωνιστές όπως ο Τομ Χανκς και η Χάλι Μπέρι, το φιλμ είναι σύμφωνα με τον ίδιο μια από εκείνες τις ταινίες που θέλουν να φέρουν πίσω ένα κινηματογραφικό είδος που μοιάζει σχεδόν νεκρό. «Που είναι οι “Λόρενς της Αραβίας” των ημερών μας, που είναι τα “2001”; Μπαίνεις στα γραφεία των μεγάλων αμερικάνικων στούντιο και βλέπεις στους τοίχους τους, πλάνα από ταινίες που τα έκαναν περήφανα στο παρελθόν. Αναρωτιέμαι, που είναι τα πλάνα από τις ταινίες του σήμερα που αξίζει να κρεμάσει κανείς στον τοίχο του καδραρισμένα σε μια ακριβή κορνίζα;». Ο Τίκβερ και οι Γουατσόφσκι υπόσχονται με άλλα λόγια ένα έπος, αν φυσικά η παράξενη συνύπαρξή τους κατορθώσει να βρει τον τρόπο της να υπάρξει. Ο ίδιος δείχνει αισιόδοξος: «Πρόκειται για ένα φιλμ τόσο πυκνό με τόσα διαφορετικά επίπεδα, που χρειάζεται τρία ζευγάρια μάτια και τρία μυαλά για το φέρουν εις πέρας» λέει για την ταινία. «Είδατε; Είναι αστείο, αλλά πάλι σε τρίο βρέθηκα»...

Γιώργος Κρασσακόπουλος www.flix.gr

Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν της Lynne Ramsay

2011-09-22T15:16:00.004+03:00

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN

Σκηνοθεσία: Lynne Ramsay

Σενάριο: Lynne Ramsay, Rory Kinnear βασισμένο στο βιβλιου του Lionel Shriver

Φωτογραφία: Seamus McGarvey

Μουσική:Jonny Greenwood

Παίζουν:

Tilda Swinton

John C. Reilly

Ezra Miller

Siobhan Fallon

Ursula Parker

Τι συμβαίνει όταν η μητρότητα δεν είναι μια ονειρεμένη εμπειρία;

Πώς νιώθει μια μητέρα απέναντι στον γιο της τον δολοφόνο;

Ποιες είναι οι ευθύνες της;

Εγκληματίας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Η Ίβα ποτέ δεν ήθελε πραγματικά να γίνει μητέρα. Σίγουρα δεν ήθελε να γίνει η μητέρα ενός ψυχρού αγοριού που δολοφόνησε εφτά συμμαθητές του, έναν υπάλληλο της σχολικής καντίνας και μια δημοφιλή καθηγήτριά του λίγες μέρες πριν κλείσει τα δεκάξι.

Δύο χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα, ήρθε η ώρα η Ίβα να αναλύσει με ειλικρίνεια τον γάμο, την καριέρα της, την οικογένειά της, τη σχέση της με τα παιδιά της, το φονικό ξέσπασμα του Κέβιν σε μια σειρά από αφοπλιστικά εξομολογητικές επιστολές που απευθύνονται στον χαμένο σύζυγό της, τον Φράνκλιν.

Ο ΤΥΠΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Εντυπωσιακό… Η ηρωίδα της, η Ίβα Κατσαντουριάν σκάβει στο παρελθόν της, στο παρελθόν του γιου της, του έθνους της, για να βρει ποιος έχει την ευθύνη. Η ορμή και η εντιμότητά της απογειώνουν την αφήγηση».

New York Times

«Αφοπλιστικά ειλικρινές. Η κυρία Σράιβερ παίρνει ένα καλά υπολογισμένο ρίσκο… το οποίο της βγαίνει. Ένα καθηλωτικά οικείο και προσωπικό αφήγημα».

Wall Street Journal

«Αδύνατον να το αφήσεις από τα χέρια σου… Η ειλικρίνειά του είναι βάναυση… Ποιος τελικά πρέπει να συζητήσει για το θέμα του Κέβιν; Μάλλον όλοι μας».

Boston Globe

Οι Ψίθυροι (The Children's hour)

2011-08-30T06:01:00.005+03:00

Σκηνοθεσία:Γουίλιαμ Γουάιλερ

Σενάριο:Lillian Hellman

Φωτογραφια:Franz Planer

Μουσική:Alex North

Διανομή:

Όντρεϊ Χέπμπορν

Σίρλεϊ Μακ Λέιν

Τζέιμς Γκάρνερ

Μίριαμ Χόπκινς

Φέι Μπέιντερ

Κάρεν Μπάλκιν

Βερόνικα Κάρτραϊτ

Μίμι Γκίμπσον

Ετος Παραγωγής: 1961

Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

Ασπρόμαυρη:

Διαρκεια: 107'

ΥΠΟΘΕΣΗ:

Η Μάρθα Ντόμπι (Σίρλεϊ Μακ Λέιν) και η Κάρεν Ράιτ (Χέπμπορν), φίλες από την εφηβεία τους, είναι συνιδιοκτήτριες ενός σχολείου θηλέων. Η Κάρεν είναι αρραβωνιασμένη με το Τζο (Γκάρνερ), έναν νεαρό γιατρό. Όταν τα οικονομικά του σχολείου επιτέλους αρχίζουν να ανθίζουν, το ζευγάρι αποφασίζει να ορίσει ημερομηνία γάμου, γεγονός που κάνει τη Μάρθα να νιώσει ένα κέντρισμα ζήλιας.Κάποιο κακομαθημένο κοριτσάκι του σχολείου, το οποίο θέλει να εκδικηθεί τις δασκάλες γιατί τιμωρήθηκε για κάποια σοβαρή αταξία, διαδίδει ένα βαρύ ψέμα, πως τάχα οι δύο γυναίκες διατηρούν μεταξύ τους κρυφό δεσμό. Οι φήμες μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, και σαν αποτέλεσμα το σχολείο χάνει την αξιοπιστία του, τα κορίτσια απομακρύνονται από τους γονείς τους και η επιχείρηση κλείνει. Επιπλέον ο Τζο, αρχίζει να αμφιβάλλει σχετικά με την πίστη της Κάρεν στο πρόσωπό του και την πραγματική σχέση της με τη Μάρθα.

Tips:

Το θεατρικό έργο είχε μεταφερθεί πρωτύτερα στη μεγάλη οθόνη υπό τον τίτλο Οι σκιές που περνούν (These Three, 1936), αλλά οι επιβολές του δεοντολογικού κώδικα της εποχής, ανάγκασαν τους δημιουργούς της ταινίας να μετατρέψουν την ιστορία σε ερωτικό τρίγωνο, αποβάλλοντας την ιδέα της ομοφυλοφιλίας. Μέχρι το 1961, ο κώδικας είχε καταστήσει το θέμα λιγότερο ταμπού, ωστόσο οι αναφορές σε αυτό ήταν γενικόλογες και υπαινικτικές.

Σε μια συνέντευξή της για το ντοκιμαντέρ The Celluloid Closet (1996), η Μακ Λέιν είπε πως εκείνη και η Χέπμπορν δεν μιλούσαν ποτέ στα γυρίσματα για τον υπαινισσόμενο ομοφυλοφιλικό δεσμό των ηρωίδων και πως ο σκηνοθέτης έκοψε κάποιες σκηνές φοβούμενος την αντίδραση του Τύπου.

Η ταινία αυτή αποτέλεσε την πρώτη για τον Τζέιμς Γκάρνερ μετά τη μήνυση που κατέθεσε κατά της εταιρίας Warner Bros. ώστε να αφήσει την τηλεοπτική σειρά Maverick και να δραστηριοποιηθεί στον κινηματογράφο. Ο Γουάιλερ έσπασε την άρρητη συμφωνία μεταξύ των δημιουργών και προσέλαβε τον ηθοποιό, που εμφανίστηκε πλέον σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Η Μίριαμ Χόπκινς, που υποδύθηκε την θεία Λίλυ Μόρταρ στην ταινία του 1961, είχε εμφανιστεί ως Μάρθα Ντόμπι στην προηγούμενη μεταφορά του έργου στη μεγάλη οθόνη, Σκιές που περνούν, (These Three 1936).

Πρόκειται για την τελευταία ασπρόμαυρη ταινία στην οποία εμφανίστηκε η Όντρεϊ Χέπμπορν.

Το όνομα της ταινίας προέρχεται από ένα ποίημα του Χένρι Γουάντσγουρθ Λονγκφέλοου.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)

Υποψηφιότητα:

Β’ Γυναικείου Ρόλου – Φέι Μπέιντερ

Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Ασπρόμαυρη ταινία – Φερνάντο Καρρέρε, Έντουαρντ Τζ. Μπόιλ

Κινηματογράφησης, Ασπρόμαυρη ταινία – Φράντς Πλάνερ

Σχεδιασμού κοστουμιών, Ασπρόμαυρη ταινία – Ντόροθυ Τζίκινς

Ήχου – Γκόρντον Σόγιερ

Βραβεία Σωματείου Σκηνοθετών Η.Π.Α. (D.G.A)

Υποψηφιότητα:

Εξαιρετικής επίδοσης στη Σκηνοθεσία Ταινίας – Γουίλιαμ Γουάιλερ

Χρυσές Σφαίρες

Υποψηφιότητα:

Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Ταινία – Σίρλεϊ Μακ Λέιν

Σκηνοθεσίας – Γουίλιαμ Γουάιλερ

Β’ Γυναικείας Ερμηνείας – Φέι Μπέιντερ

Μια άποψη

του Ιάκωβου Παπαδόπουλου

Τα παιδιά της γειτονιάς σου με τρομάζουν

(για την επανέκδοση της ταινίας "Children's Hour")

Λίγα λόγια για την ταινία

Σε ένα σχολείο θηλέων, στο οποίο ιδιοκτήτριες είναι η Μάρθα (Σίρλεϊ Μακ Λέιν) και η Κάρεν (Όντρεϊ Χέμπορν), ξεσπάει μεγάλο σκάνδαλο. Αναπόφευκτα προκαλούνται αλυσιδωτές αντιδράσεις με απρόοπτες επιπτώσεις στη ζωή των δύο γυναικών, καθώς και του αρραβωνιαστικού της Κάρεν, του Τζο (Τζέιμς Γκάρνερ). Αιτία αυτής της δραματικής εξέλιξης είναι οι...ψίθυροι ενός κοριτσιού (Μαίρη/Κάρεν Μπάλκιν) που φοιτά στο σχολείο. Σπουδαία ταινία κατά κύριο λόγο για το υψηλό αισθητικό της αποτέλεσμα που έγκειται στις καταπληκτικές ερμηνείες και στη σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Γουάιλερ. Ο ταλαντούχος αυτός σκηνοθέτης έμεινε γνωστός στο ευρύ κοινό για το "Ben Hur" και το "Roman Holiday", ενώ θα έπρεπε να μείνει αξέχαστος και για τα "The Best Years of Our Lives", "The Collector" μαζί με αυτό εδώ το διαμάντι που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παράλληλα η σπουδαιότητα της ταινίας οφείλεται και στην ιστορική της σημασία λόγω του θέματος που θίγει. Αξίζει να σημειωθεί ότι βασίζεται στο έργο "Η Ώρα των Παιδιών" της Λίλιαν Χέλμαν .

Μερικές σκέψεις

Προσπαθώντας να βρω τον τρόπο να μιλήσω για την ταινία αποκαλύπτοντας όσο το δυνατόν λιγότερες ουσιώδεις πληροφορίες (spoilers), συνειδητοποίησα πως τα ίδια τα spoilers από μόνα τους λένε πολλά για τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις μας. Έτσι, αν για παράδειγμα σου έλεγα πως στην ταινία "The Son" των αδελφών Dardenne, κάποιος μεσήλικας παρακολουθεί ένα μικρό αγόρι την ώρα που κοιμάται, το κατοπτεύει διαρκώς και πηγαίνει μέχρι στο σπίτι του κρυφά για να δει που μένει, οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα σου θα σού έλεγαν πως υπάρχει κάποια αρρωστημένη διαστροφή από μέρους του. Ωστόσο οι δημιουργοί γνωρίζουν αυτόν ακριβώς τον τρόπο σκέψης του θεατή και ως εκ τούτου "παίζουν" μαζί του για να δημιουργήσουν ανατροπή στην πλοκή. Στο "Children's Hour", το κακομαθημένο και κακότροπο κοριτσάκι φέρνει το στοματάκι του κοντά στο αφτί της γιαγιάς/κηδεμόνα της για να της ψιθυρίσει μυστικά για πράγματα "αφύσικα" που έχει δει και ακούσει να κάνουν η Μάρθα και η Κάρεν. Προσέξτε! όχι να πει φωναχτά, αλλά να ψιθυρίσει, γιατί κάποια πράγματα πρέπει να αποφεύγονται να λέγονται φωναχτά, είτε πρόκειται για "αθώα" ώτα γυναικών, είτε για τα απροστάτευτα ώτα των θεατών της δεκαετίας του '60. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις δε σού λένε πως κλείνονται με τις ώρες στο δωμάτιο τους για να τζογάρουν παίζοντας πόκερ, αλλά ότι έχουν συνάψει ερωτικές σχέσεις. Και επειδή ο σκηνοθέτης εδώ δε στοχεύει στην ανατροπή, πετυχαίνεις διάνα. Σε δύο σκηνές του έργου, σ' αυτή που αναφέρω με το κοριτσάκι και τη θεία, καθώς και σε άλλη που ο πατέρας μιας μαθήτριας αποκαλύπτει τελικά το λόγο που οι γονείς θορυβήθηκαν από κάποιο κουτσομπολιό, με ελλειπτικό τρόπο αποκαλύπτεται -αφού και στις δύο περιπτώσεις δεν ακούγεται τι λένε- και γίνεται αντιληπτό μέσω των συμφραζομένων το αντικείμενο της διάδοσης, από στόμα σε στόμα. Μόνο όταν οι ιδιοκτήτριες πηγαίνουν να ζητήσουν εξηγήσεις από τη γιαγιά για το σκάνδαλο που ξέσπασε εξαιτίας αυτής και της προστατευόμενής της, καταφέρνουν οι ψίθυροι να μετατραπούν σε λόγια με ένα "λένε πως είμαστε εραστές". Αυτό που κάνει μεγάλη εντύπωση, είναι η ικανότητα του μικρού κοριτσιού, της Μαίρης, να δημιουργεί αλλόκοτα σπαράγματα του νου και της φαντασίας παρά το μικρό της ηλικίας της, διαμορφώνοντας με τη συμπεριφορά της έναν άκρως αποκρουστικό χαρακτήρα ανθρώπου. Εξίσου εντυπωσιακός είναι και ο τρόπος που μέσω ασύνδετων σκηνών και πληροφοριών, καταφέρνει να εντοπίσει κάτι (;) ανάμεσα στις νεαρές κοπέλες. Το επιχείρημα για την αντίδραση της γιαγιάς Λίλυ και των γονιών είναι η "αφύσικη" συμπεριφορά των γυναικών, μια συμπεριφορά που παραδειγματίζει στρεβλά τα παιδιά, τα οποία τους εμπιστεύτηκαν. Την ίδια στιγμή εσύ σκέφτεσαι: πραγματικά ενδιαφέρονται για το πρότυπο που παίρνουν τα παιδιά από αυτές τις κοπέλες ή είναι ένα προτεκτοράτο αυτό το επιχείρημα της ομοφοβίας που επικρατούσε την εποχή εκείνη στην Αμερική;

Μια εκδίκηση από το παρελθόν και μια δικαίωση στο μέλλον

Η γιαγιά Λίλυ πρωταγωνιστούσε στην αρχική βερσιόν του έργου με τίτλο "These Three" στο ρόλο της Μάρθα και σαν από εκδίκηση για όσα τράβηξε ενσαρκώνοντας τον χαρακτήρα αυτό στο σκάνδαλο ερωτικού τριγώνου, αυτή τη φορά λόγω της λογοκρισίας, έρχεται να πάρει την εκδίκηση της ως άλλη νέμεσις. Μεταμορφώνεται, λοιπόν, στον χαρακτήρα της γιαγιάς Λίλυ στο ριμέικ του έργου, έτοιμη να αμαυρώσει υπολήψεις. Ο σκηνοθέτης Γουάιλερ δικαιώνεται για την πίστη του στο θέμα της ταινίας και παρά το "τσεκούρωμα" που έπεσε στην αρχική βερσιόν λόγω του τολμηρού θέματος της ομοφυλοφιλίας, κατορθώνει τελικά να παρουσιάσει σε γενικές γραμμές, όπως θα ήθελε, το δημιούργημά του.

Μια εικόνα από το μέλλον

Εβδομάδες πριν την προβολή της ταινίας, γίνομαι μάρτυρας στο μετρό μιας σκηνής. Δύο κοπέλες έχουν ανάμεσά τους στο κάθισμα ένα μικρό κοριτσάκι, το οποίο πότε πότε γέρνει το κεφαλάκι του προς τα πίσω και μιλώντας, λέει τη λέξη "μαμά" χωρίς να φαίνεται που απευθύνεται τη στιγμή που τη λέει· απλώς αφήνει τη λέξη να ανέβει στον αέρα σαν το σπάγκο στην άκρη του μπαλονιού που κρατάνε τα παιδιά, με την όμορφη τεμπελιά της ηλικίας αυτής. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες στιγμές αργότερα συνειδητοποιώ ότι με την προσφώνηση της "μαμάς" απευθύνεται και στις δύο νεαρές γυναίκες. Δεν ξέρω τα τι και τα πώς, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι λίγα μέτρα από εκείνες, δύο μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες βλέποντας τη σκηνή δεν παραλείπουν -με διόλου διακριτικά νεύματα και ψιθυριστάλόγια- να τη σχολιάσουν μεταξύ τους. Και κατά βάθος, αυτή η σκηνή υπό μια έννοια συνοψίζει όλη την προβληματική της ταινίας -ομοφυλοφιλία/ανατροφή παιδιού. Η αντίδραση του κόσμου με κάνει να αναρωτιέμαι: τελικά τα σαράντα χρόνια που χωρίζουν τη φιλμική πραγματικότητα από την πραγματικότητα, όπως τη ζούμε στο εδώ και τώρα, είναι τελικά λίγα ή πολλά;

http://dead-posts-society.blogspot.com/2011/08/blog-post_31.html

Μελαγχολία του Λαρς Φον Τρίερ

2011-08-22T16:18:00.014+03:00

Lars Von Trier

MELANCHOLIA

Μια όμορφη ταινία για το τέλος του κόσμου

Σενάριο και Σκηνοθεσία : Lars Von Trier

Φωτογραφια: Manuel Alberto Claro

Κοστούμια : Manon Rasmussen

Πρωταγωνιστούν:

Kirsten Dunst (Justine)

Charlotte Gainsbourg (Claire

Kiefer Sutherland (John)

Charlotte Rampling(Gaby)

John Hurt (Dexter)

Alexander Skarsgård (Michael)

Stellan Skarsgård (Jack)

Brady Corbet(Tim)

Και ο Udo Kier

Χωρα Παραγωγής: Δανία, Σουηδία, Γαλλία & Γερμανία

Ετος Παραγωής: 2010

Γλώσσα: Αγγλικά

Διάρκεια: 130 min.

Εγχρωμο

Digital Cameras Arri Alexa + Phantom

Ratio: 1: 2,35

Μορφή: 35 mm color / DCP

Ήχος: Dolby Digital 5.1.

Περίληψη:

Η Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ) και ο Μάικλ (Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ) γιορτάζουν το γάμο τους με ένα πάρτυ στο σπίτι της αδερφής της (Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ) και του άντρα της (Κίφερ Σάδερλαντ). Εντωμεταξύ, ο πλανήτης Μελαγχολία κατευθύνεται προς τη Γη...

Ο ΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΓΡΑΨΕ: ( ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ;)

(Οι κριτικοί του εξωτερικού, προσπαθούν να απαντήσουν).

Το τέλος του κόσμου σηματοδοτεί την αρχή μιας καινούργιας φάσης στην καριέρα του Τρίερ που με την συναρπαστική «Μελαγχολία» του αποτυπώνει την πιο ευγενική εκδοχή της καταστροφής του κόσμου που θα περίμενε κανείς από οποιονδήποτε σκηνοθέτη, πόσο μάλλον από τον ίδιο. VARIETY

http://www.variety.com/review/VE1117945258/

Το κακό παιδί των Κανών, δημιουργεί ακόμα ένα αριστούργημα. ΤΗΕ FILM STAGE

http://thefilmstage.com/2011/05/18/cannes-review-melancholia/

O Tρίαρ δημιουργεί έναν υπνωτιστικό και οπτικά συγκλονιστικό και συγκινητικό φιλοσοφικό διαλογισμό μετατρέποντας το είδος των ταινιών καταστροφής σε οικογενειακό δράμα. DAILY TELEGRAPH

http://www.telegraph.co.uk/culture/film/cannes-film-festival/8520943/Cannes-2011-Melancholia-review.html

O Tρίαρ έχει μετατραπεί σε έναν ενορχηστρωτή των ανθρώπινων φόβων και ανησυχιών, σε έναν τελετάρχη ενός ψυχολογικού τσίρκου, και η ‘Μελαγχολία’, παρά τις ατέλειες της, κατοικεί για καιρό το μυαλό σου, σαν ένα τρομαχτικό παραμύθι που σου διηγήθηκε ένας περίεργος θείος. SCREEN INTERNATIONAL

http://www.screendaily.com/reviews/latest-reviews/melancholia/5027778.article

O Tρίαρ δαμάζει τη σκηνοθετική του βιρτουοζιτέ προκειμένου να επιτρέψει στις δύο υπέροχες πρωταγωνίστριες του να επεκταθούν με όλη τους την ένταση…Οπτικά συναρπαστική, η «Μελαγχολία» του πετυχαίνει τους ‘παραπλανητικούς’ τις στόχους με σιγουριά και χωρίς φτηνές ευκολίες. MOVING PICTURES

http://www.movingpicturesnetwork.com/28031/melancholia-review/

Παρά τον θρηνητικό της τίτλο, η ταινία, είναι η δουλειά ενός ανθρώπου του οποίου η αργή ανάδυση από την προσωπική του κρίση, οδήγησε στη δημιουργία ενός συγκινητικού αριστουργήματος, σημαδεμένου από μία συγκλονιστική βαθύτητα οράματος. ΕΝΤERTAINMENT WEEKLY

http://insidemovies.ew.com/2011/05/18/cannes-film-festival-lars-von-trier-melancholia-terrence-malick/

Ένα σκοτεινό αποκαλυπτικό αριστούργημα… Ο Τρίαρ αναπτύσσει με υπνωτιστικό χτίσιμο αγαπημένα του μοτίβα ανυψώνοντας τα στο επίπεδο του επικού. INDIEWIRE

http://www.indiewire.com/article/cannes_review_with_melancholia_lars_von_trier_delivers_a_dark_apocalyptic_m/

Βγήκαμε αποσβολωμένοι από την προβολή της ταινίας, έχοντας ξεχάσει όλες μας τις προκαταλήψεις και προσπαθώντας να συγκρίνουμε ή να φέρουμε σε αντιπαράθεση τον υπνωτιστικό στοχασμό του Τρίαρ με την επική διαβεβαίωση του Μάλικ στο “Δέντρο της Ζωής»… Ένα πραγματικό φιλμ του σκοτεινού πρίγκιπα Τρίερ, ο οποίος μπορεί να είναι ένας εγωμανιακός που αυτοϊκτίρεται, αλλά δεν παύει να είναι και ένας ανεπανάληπτος, διεστραμμένος καλλιτέχνης, και τονίζω αυτήν την τελευταία λέξη, που είναι ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το τέλος του κόσμου όχι με μια έκρηξη αλλά με τη μουσική του Βάγκνερ. – TIME OUT NEW YORK

http://newyork.timeout.com/arts-culture/film/1426991/cannes-2011-melancholia

Μια ταινία που είναι ταυτόχρονα χάρμα οφθαλμών, ατμοσφαιρικά σκυθρωπή και κατά κάποιο τρόπο σκυθρωπά αστεία. Ο ίδιος ο Τρίαρ δήλωσε πως η ταινία του είναι μια κωμωδία. Συμφωνώ. …Η Μελαγχολία μοιάζει με έναν βαρύ αναστεναγμό, ένα χάζεμα θαυμασμού απέναντι στο τρομακτικό θαύμα των πάντων…και είναι σίγουρα, ότι πιο κοντινό θα μπορούσε να κάνει ο Τρίαρ σε ζεστή αγκαλιά απέναντι στο κοινό του. MOVIELINE

http://www.movieline.com/2011/05/cannes-review-melancholia.php

Το τέλος του κόσμου είναι κοντά μας λέει ο Τρίερ και όπως θυμάστε και από τον Άμλετ, οι Δανοί ξέρουν πολύ καλά να διαισθάνονται τις επικείμενες καταστροφές… Μια πανέμορφη ταινία τέχνης που αξίζει 4 στα 5. EVENING STANDARD

http://www.thisislondon.co.uk/film/review-23951335-cannes-film-festival-melancholia-is-a-beautiful-looking-art-movie.do

Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ήταν σα να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη. « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος.Μη σχηματίσετε λάθος άποψη... δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.

Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.

Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!

Γερμανικός ρομαντισμός που σου κόβει την ανάσα. Αλλά για το Βισκόντι, υπήρχε πάντα κάποιο στοιχείο που τον έθετε πέρα από τα τετριμμένα—που το μετέτρεπε σε αριστούργημα!

Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τί έχω κάνει;

Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό... Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!

Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 13 Απριλίου 2011.

O TΡΙΑΡ,

ΟΙ ΚΑΝΕΣ,

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ,

Η MELANCHOLIA, ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Όταν ο ποιο προκλητικός art σκηνοθέτης, κατεβαίνει στο φεστιβάλ των Κανών με μια ταινία, που ο ίδιος δηλώνει, πως «φοβάμαι πάρα πολύ ότι παραείναι καλόψυχη», η ταινία αυτή, διαθέτει ένα από τα πιο λαμπερά διεθνή cast που ο τρομερός Δανός συγκέντρωσε ποτέ στην καριέρα του, και είναι η πρώτη φορά που τον φέρνει αντιμέτωπο με το είδος της φαντασίας και της καταστροφής, καταλαβαίνεις ότι κάτι θα συμβεί. Ειδικά όταν αυτή η συγκεκριμένη ταινία, γυρίστηκε αμέσως μετά τον ανεξέλεγκτο, αριστουργηματικό και για άλλους ανυπόφορο «Αντίχριστο» του, που στοίχισε στην Σαρλότ Γκένσμπουργκ την κλειτορίδα της, στη διαβόητη σκηνή του αυτοτραυματισμού της, αλλά της απέφερε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, συνοδευόμενο από την αξέχαστη φράση που η ίδια απεύθυνε μετά τη βράβευση της, στον πατέρα της Σερζ Γκένσμπουργκ, «πατέρα, ελπίζω να σε σόκαρα.» Κι αυτό το κάτι συνέβη, μετά την ανακήρυξη του σκηνοθέτη σε ανεπιθύμητη περσόνα από το φεστιβάλ, εξαιτίας των υποτιθεμένων φιλοναζιστικών δηλώσεων του στη συνέντευξη τύπου για το «Melancholia», αλλά δεν κατάφεραν να στερήσουν από την Κίρστεν Ντανστ αυτή τη φορά, το βραβείο της γυναικείας ερμηνείας. Γιατί το πόσο μισογύνης όπως τον κατηγορούν οι πολιτικά ορθοί επικριτές του είναι ένας άνθρωπος που επί δύο συνεχόμενες ταινίας, οι πρωταγωνίστριες του, φεύγουν βραβευμένες από το μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου, είναι τόσο αληθινό με το πόσο είναι τελικά στ’ αλήθεια ναζιστής. Σε μόνιμη κόντρα με την υποκριτική πολιτική ορθότητα της σινε κοσμικοσύνης, αυτή τη φορά, ο πολυβραβευμένος δημιουργός, αποφάσισε να τεστάρει τις αντοχές του κόσμου, με ένα προκλητικό, ακραίο αστείο, που αναφερόταν στην εβραϊκή ταυτότητα της συμπατριώτισσας του Σούζαν Μπίερ που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δηλώνοντας αυτολεξεί, «νόμιζα πως ήμουν εβραίος για πολύ καιρό, και ήμουν πολύ ευτυχισμένος με αυτό. Ως τη στιγμή που ήρθε στο προσκήνιο η Μπίερ και σταμάτησα να είμαι ευτυχισμένος. Και κατάλαβα ότι δεν είμαι εβραίος. Αν ήμουν εβραίος, θα ήμουν κάτι σαν νεοεβραίος, ένας εβραίος νέου κύματος, και πραγματικά ήθελα πολύ να είμαι εβραίος αλλά στην πορεία ανακάλυψα ότι είμαι ναζί, γιατί η οικογένεια μου έχει γερμανική καταγωγή κι αυτό μου έδωσε μια κάποια ευχαρίστηση. Τι μπορώ να πω; Καταλαβαίνω τον Χίτλερ…Έκανε κάποια λάθη πράγματα και δεν είναι ακριβώς αυτό που θα αποκαλούσες «καλό παιδί» αλλά τον κατανοώ. Δεν εννοώ πως είμαι υπέρ του Β Παγκοσμίου πολέμου, ούτε πως είμαι εναντίον των εβραίων. Είμαι υπέρ των εβραίων αλά όχι και τόσο γιατί το Ισραήλ είναι κακό σπυρί στον κώλο.» Για να καταλήξει πως στα αμέσως επόμενα σχέδια του είναι μια ταινία πορνό, με πρωταγωνίστριες τις Κίρστεν Ντανστ και την Σαρλότ Γκένσμπουργκ και μια ταινία γύρω από την Τελική Λύση, και την εξόντωση των εβραίων. Εννοείται πως σε χρόνο μηδέν τα διεθνή μίντια πήραν φωτιά, κατηγορώντας τον για φιλοναζιστικές δηλώσεις, ανακαλύπτοντας φωτιά, κάπου που όχι μόνο δεν υπήρχε καπνός, αλλά σκέτος, προκλητικός σαρκασμός. Που δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να καταλάβεις, διαβάζοντας ολόκληρη την δήλωση του και όχι απομονώνοντας τη φράση «είμαι ναζί», ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ακόμα προσκηνοθετημένη επίδειξη της ιδιαίτερης του τρελής, ιδιοφυϊας και επίθεση στον καθωσπρεπισμό, όπως όταν οι αριστουργηματικοί «Ηλίθιοι» του τον είχαν φέρει υπόλογο απέναντι στις οργανώσεις των δικαιωμάτων των ατόμων με νοητική στέρηση. Το να κατηγορήσεις μια πολυσχιδή, ιδιοφυή περσόνα όπως ο Τρίαρ για ναζιστή, είναι σαν να μην έχεις την παραμικρή επαφή με το σύνολο του έργου του. Σε μια μακρόχρονη καριέρα ταινιών και δηλώσεων αυτοϋπονόμευσης, που κορυφώθηκε θριαμβευτικά τόσο με την εντυπωσιακή «Μelancholia» του, όσο και με τις δηλώσεις του ίδιου γι αυτήν: «Ήθελα να κάνω μια mainstream ταινία, εμπνευσμένη από την εικονογραφία του γερμανικού ρομαντισμού, που να έχει όμως και μια αιχμή, μια ανατροπή. Παρ’ όλα αυτά, όσο και αν είμαι ικανοποιημένος από την ταινία μου, δεν μπορώ να ότι δεν μου λείπει μια κομμένη κλειτορίδα από αυτό το φιλμ» δήλωσε ο ίδιος, για να εισπράξει με το γνωστό βρετανικό χιούμορ, από τον συντάκτη του περιοδικού Empire, το σχόλιο, «γέρασες και μαλάκωσες». Σχόλιο που αρκεί για να τον έχει βάλει ήδη στην πρίζα να καταστρώνει την επόμενη του επίθεση στον καθωσπρεπισμό. Που όποια και να είναι αυτή, σιγά μην αφήσουν οι Κάνες το ενδεχόμενο του να έχουν σε αποκλειστικότητα, τον ντόρο της. Γιατί μπορεί να τον ανακήρυξαν ανεπιθύμητο αλλά με την τακτική του «νίπτω τας χείρας μου», όχι μόνο δεν τόλμησαν να αποκλείσουν μία από τις καλύτερες ταινίες του φετινού τους προγράμματος, αλλά της χάρισαν και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Εφ’ όσον στην Κρουαζέτ, κανείς δεν είναι ανεπιθύμητος, όσο μπορεί να συγκεντρώνει τις κάμερες και το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων πάνω του. Κι αυτό τόσο ο Τρίαρ, όσο και το φεστιβάλ των Κανών, το ξέρουν πολύ καλά.

Τασος Θεοδωρόπουλος

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ :

Melancholia [4/5]

Μια γαμήλια δεξίωση καταστρέφεται, ένας μυστηριώδης πλανήτης απειλεί να συγκρουστεί με τη Γη. Ποιο από τα δύο συμβολίζει καλύτερα το τέλος του - θνητού μας - κόσμου;

Ένας καταιγισμός αφηρημένων εικόνων (με σαφή πηγή έμπνευσης ή αναφορές σε ζωγραφικά έργα τέχνης, από τους «Κυνηγούς στο Χιόνι» του Μπρούγκερ μέχρι την «Οφηλία» του Μιλέϊ, μεταξύ άλλων), ενορχηστρωμένος πάνω στη δραματικά λυρική εισαγωγή της όπερας του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη», σου τεντώνει τα βλέφαρα για οκτώ περίπου λεπτά, μέχρι το δυσοίωνο πλάνο της σύγκρουσης δύο πλανητών στο διάστημα. Ο τίτλος του φιλμ και το όνομα του Λαρς Φον Τρίερ αποτελούν μια συνοριακή γραμμή, ανάμεσα στο οπτικό μεγαλείο αυτού του προλόγου και την υπόλοιπη ταινία, η οποία ακολουθεί ένα ολότελα ρεαλιστικό μονοπάτι αισθητικής και αφήγησης. Μερικές από τις εικόνες αυτού του... αδιέξοδου «προλόγου» θα καταφέρουν να εισχωρήσουν στο σύμπαν της πλοκής της «Melancholia», δίχως το πέπλο του εφετζίδικα ονειρικού ή φανταστικού. Η σημειολογία, πιθανότατα, κάνει πάρτι μέσα σ’ αυτά τα οκτώ λεπτά. Ακόμη πιο πιθανό, όμως, είναι ο Τρίερ να γελά πίσω από την πλάτη μας με τούτη τη σεκάνς - σπαζοκεφαλιά, για την οποία δεν θα πάρουμε ποτέ απάντηση.

Τζαστίν. Μέρος πρώτο. Νιόπαντρο ζευγάρι (η σχεδόν σε κατάσταση trance Κίρστεν Ντανστ και ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ φορώντας μια μούτα αλά Τζιμ Κάρεϊ), εμφανώς ανώριμο και χαζοχαρούμενα κεραυνοβολημένο (κάποιοι θα το αποκαλούσαν ερωτευμένο...), προσεγγίζει με τεράστια λιμουζίνα την έπαυλη, στην οποία θα τελεστεί μια εντυπωσιακά στημένη γαμήλια δεξίωση. «Enjoy it while it lasts», εύχεται με περίσσια δόση σαρκασμού, όντας χωρισμένη, η μητέρα (πάντα αγέρωχη και βαθιά εσωτερική η Σαρλότ Ράμπλινγκ) της νύφης, αφήνοντας το θεατή να «απολαύσει» μια σειρά από απανωτές ατυχίες διαπροσωπικών σχέσεων, που μοιάζουν με αμερικανοποιημένη παρωδία της «Οικογενειακής Γιορτής» (η πρώτη ταινία της «φούσκας» που άκουγε στο όνομα Δόγμα), σε μορφή ωριαίου επεισοδίου τηλεοπτικής σειράς του ΗΒΟ. Το δυσλειτουργικό και οι νευρώσεις είναι στη διαπασών, ο Τρίερ σίγουρα αυτο-ψυχαναλύεται από τη θέση του σεναριογράφου και τα πάντα πάνε κατά διαόλου. Ο θεσμός της οικογένειας, το νόημα του να παντρεύεται κανείς, κάθε έννοια που σχετίζεται με τη διαιώνιση του είδους μας. Το κοινωνικά ιδεατό, η παράδοση του μοντέλου ζωής, το πολιτισμένα αποδεκτό, όλα συνθλίβονται σταδιακά, παράλληλα με ενδείξεις της φύσης για τον ερχομό ενός μεγάλου κακού. «What did you expect?», καταλήγει να πει η νύφη, σαν σε μνημόσυνο, λίγη ώρα πριν ξημερώσει... το δεύτερο μέρος.

Το κωμικοτραγικό χάνει το πρώτο του συνθετικό με την εμφάνιση του τίτλου - ονόματος της Κλερ, αδελφής της Τζαστίν, συζύγου, μητέρας, μεγαλοαστής και... αλώβητης από την εκδικητική μανία του Τρίερ! Η Κλερ σκέφτεται διαρκώς και φοβάται το μοναδικό πράγμα που θα έπρεπε να προβληματίζει τους πάντες, από το προηγούμενο βράδυ. Ο πλανήτης Μελαγχολία, που έγινε απότομα ορατός από τη Γη σαν δεύτερο φεγγάρι, μας πλησιάζει απειλητικά και η επαφή με τον πολιτισμό, τον «έξω» κόσμο, χάνεται ολοκληρωτικά (αντίο τηλεπικοινωνίες, αντίο ηλεκτρικό ρεύμα). Η Κλερ φοβάται τη Φύση. Και εμείς, για να συμπληρώσουμε την αποστασιοποιημένη εικόνα του - μη ορατού - χάους, γνωρίζουμε τι εστί φύση του ανθρώπινου είδους. Μπροστά στον κίνδυνο, στο ενδεχόμενο του ερχομού του τέλους του κόσμου (μας), ο θεατής απομονώνεται από συναισθήματα και βιώνει... την απόλυτη μοναξιά του. Ο μισανθρωπία του Τρίερ γιορτάζει. Είμαστε μόνοι στο σύμπαν και μόνοι θα πεθάνουμε. Δε θα λείψουμε από κανέναν και κανείς δε θα μας θυμάται. Καμία πίστη, κανένα έλεος, καμιά συγχώρεση. Στάχτη.

Στον αντίποδα των χολιγουντιανών ταινιών καταστροφής, όπου το τέλος συνοδεύεται από λυτρωτικά και πανανθρώπινα μηνύματα, ο Λαρς Φον Τρίερ σου λέει κατάμουτρα πως όλα αυτά είναι σκατά (όπως και η ίδια σου η ύπαρξη, πάνω κάτω) και επιφυλάσσει για το κλείσιμο του «Melancholia» στιγμές που θα σε κάνουν να αισθανθείς γυμνός μέσα στην αίθουσα, με το οξυγόνο να λιγοστεύει θανάσιμα, για σένα και τους γύρω σου. Ως ένας από τους μεγαλύτερους υβριστές της Τέχνης του κινηματογράφου, αλλά και της ζωής της ίδιας, ο Τρίερ έχει ξανά το δικαίωμα να σου γαμήσει την ψυχή, να σου κλωτσήσει κάθε καλοσύνη και να σου θυμίσει, επιτέλους ξανά, πόσο μεγάλο είναι το σινεμά του και γιατί τον χρίσαμε Δημιουργό. Το μόνο πράγμα που στερεί από την ταινία του τον τίτλο του αριστουργήματος είναι το γεγονός πως... η ζωή συνεχίζεται. Τι ειρωνεία κι αυτή.

Ηλίας Φραγκούλης www.cinemad.blogspot.com

2 συγγραφείς σχολιάζουν με αφορμή την ¨Μελαγχολία" του Λαρς Φον Τρίερ

Ο Λαρς φον Τρίερ διακρίνεται από μια ύπουλη ιδιότητα ως σκηνοθέτης. Εκεί που νομίζεις πως κάποια απ’ τα πλάνα του τα έχεις ξαναδεί, κάποιες απ’ τις ατάκες που εκστομίζουν οι πρωταγωνιστές ίσως τις έχεις ξανακούσει, κάποια απ’ τα υλικά του κόσμου που επιχειρεί να στήσει τα έχεις ξαναγευτεί, μια επίκληση σε κάτι αόριστα μεταφυσικό να κάνει και ξαφνικά καταφέρνει όλα ν’ αποκτήσουν τη δική τους, ανεξάρτητη υπόσταση.

Το σκεφτόμουν έντονα αυτό βλέποντας τη Melancholia πριν από μερικές μέρες. Εδώ, σε αντίθεση με τον παροξυσμικό Αντίχριστο, οι τόνοι έχουν πέσει. Δεν είναι πως το πρωτοφανές πεδίο των ανθρώπινων εντάσεων σταμάτησε ν’ αποτελεί δεξαμενή για τον Τρίερ όσο το ότι το κέντρο βάρους του σ’ αυτή την ταινία έχει μετατοπιστεί στην κινηματογράφηση μιας βασικής έλλειψης της σύγχρονης ζωής, της έλλειψης νοήματος.

Προτού, ωστόσο, επικρατήσει οριστικά στην οθόνη η νιχιλιστικά κατάμαυρη οπτική του καταθλιπτικού Λαρς, έχουμε διαβεί ως θεατές ένα εξαιρετικά δομημένο πεδίο σπάνιας αισθητικής ομορφιάς κι εκλογίκευσης. Η ηρωίδα του, η Τζάστιν, νιώθει πως η ζωή που κάνει δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Κατ’ εξακολούθηση ή όχι, συνειδητά ή ασυνείδητα, ρηχά ή βαθύτερα, καθημερινά ή πιο αραιά, η έλλειψη του νοήματος την κατατρώει από πλάνο σε πλάνο.

Τι σημασία έχει, στ’ αλήθεια, αν η Γη καταστραφεί απ’ τον μετωνυμικό πλανήτη με τ’ όνομα Μελαγχολία; Δεν είναι η μόνη που το σκέφτεται άλλωστε, ούτε καν ο Τρίερ που της έβαλε κυριολεκτικά τα λόγια στο στόμα. Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά, κολυμπώντας ανάμεσα στις κρίσεις και τη θάλασσα της χημικοφαρμακευτικής ματαιοδοξίας, το ίδιο σκέφτονται. Όλα είναι μάταια κι εμείς τόσο ευάλωτοι κι ανυπεράσπιστοι για να τα βάλουμε με το χάσιμο του νοήματος σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης ζωής.

Η Τζάστιν, βέβαια, είναι νέα κι όμορφη και όσο κι αν ο κόσμος της είναι εσωτερικά διαλυμένος, τόσο το γλυκανάλατο του αυτοσαρκασμού της όσο κι η ειρωνική αντιστροφή που τη βάζει ο Τρίερ ανά στιγμές να κάνει αποδραματοποιούν κάπως την κατάσταση. Ωστόσο, εμείς ως θεατές το ξέρουμε πως είναι κάπως τρελό να σνομπάρεις αυτό που ακούραστα σε προειδοποιεί για εκείνο που πρόκειται να ‘ρθει.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ ένιωσα, παρακολουθώντας αυτό τον πανέμορφο, καταθλιπτικό ύμνο, πως όλα, ανά περιόδους,

όντως είναι μάταια. Βλέπουμε τον εαυτό μας να τα καταφέρνει ή να βουλιάζει, να αισθάνεται τη νιότη και τον έρωτα που περνάνε και αφήνουν τα πάντα ή τίποτα, αγκαλιάζουμε με έκδηλο πάθος ό,τι μας φτύνει στα μούτρα, γινόμαστε συνήθως ό,τι απευχόμαστε και καταλήγουμε σχεδόν γριφωδώς νεκροί.

Ποιο το νόημα;

(Δεν έχω ιδέα γιατί ρωτάω...)

ΠΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛ (Lifo)

Μετά τον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ είχα πια ολοκληρώσει την άποψή μου για τις εικαστικές αναφορές του Λαρς φον Τρίερ:"Στην παράδοση του Γκρήναγουέι και με απόηχους του άθεου Υπαρξισμού του δανού Σέρεν Κίργκεγκωρ, αποδοσμένη εκπληκτικά με την κινηματογραφική γλώσσα, με εικαστικές μνήμες από τον Ιερώνυμο Μπος, τον Γκρύνεβαλντ και τους φλαμανδούς και ιταλούς ζωγράφους της αντιμεταρρύθμισης, με μανιέρα δανεισμένη από (και αφιερωμένη εις)τον Αντρέι Ταρκόφσκι, με κινηματογραφικές μνήμες του "Αντίο Πίθηκε" του Φερρέρι και του Μπέργκμαν, καθώς και με σαφείς αναφορές στον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη,(...) συμφιλιωμένος με τους απαγορευμένους καρπούς της γήινης χλωρίδας, σε μιαν Εδέμ που βρίθει της γυναικείας παρουσίας, μόνος μεταξύ των θυμάτων του. "Σήμερα θα συμπλήρωνα ευθαρσώς: ...με σταθερές αναφορές στο γερμανό Γκρύνεβαλντ, στον Μπρίγκελ, στην Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ και φυσικά στον Ταρκόφσκι (ΣΟΛΑΡΙΣ),στον Καραβάτζιο και στον Douanier Rousseau, με μια διεισδυτική ματιά στο κείμενο της "Αποκάλυψης" του Ιωάννη και με απόλυτη επίγνωση της αισθητικής της Μελαγχολίας του Ντύρερ και των μελαγχολικών δομών ενός δυτικού κήπου ανακτόρου σαν τις Βερσαλλίες, με αίσθηση αναφοράς σε όλα τα νεοευρωπαϊκά εικαστικά δεδομένα, ο Τριερ κάνει το κύριο δοκίμιό του πάνω στην ΙΔΙΑ την έννοια της Μελαγχολίας".Μια ταινία, όταν κι εφόσον κρίνεται(πράγμα που δεν βρίσκω απαραίτητο), κρίνεται από το νόημά της, δηλαδή το περιεχόμενο που Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΟΡΜΑ αποδίδει στο μήνυμα του σεναριογράφου/σκηνοθέτη. Με αυτήν την προσέγγιση, η καλύτερη ταινία του Trier είναι OI ΗΛΙΘΙΟΙ , γιατί έχει τη φρεσκάδα του πειραματισμού. Όντως το Χορεύοντας στο Σκοτάδι λέει λίγα πράγματα. Όσο για το ότι σοκάρονται κάποιοι από τη σκηνή του αιμοσταγούς αυνανισμού στον Αντι-Χριστό, αυτό οφείλεται στο ότι δεν αποστασιοποιούνται. Επίσης δεν νομίζω ότι σοκάρει κανέναν, γιατί το φιλμ είναι απολύτως εγκεφαλικό. Ξανά το ίδιο μοτίβο θυσίας για τον έρωτα που συναντήσαμε στο Breaking the Waves, θυσίας για την αγάπη που συναντήσαμε στο Dancer in the Dark, θυσίας για τον άλλο που συναντήσαμε στο Dogville. Με την animatronic φωνή της αλεπούς να απειλεί "Chaos reigns!"η ταινία εντάσσεται στο πάνθεον της Υψηλής Τέχνης. Το ζευγάρι He (Willem Dafoe) και She (Charlotte Gainsbourg)κάνει έρωτα υπό τον ήχο της άριας του Handel ενώ το μωρό τους σκοτώνεται πέφτοντας από το παράθυρο:ο ορισμός της Τραγωδίας! Ο θεραπευτής σύζυγος επιμένει η γυναίκα του να βιώσει τη Θλίψη της ως πρώτο απαραίτητο στάδιο, το οποίο θα διαδεχθούν στο τέλος ο Πόνος και η Απόγνωση. Με την επιστροφή τους στον αρχετυπικό τόπο των φόβων της(το εξοχικό σπίτι της Εδέμ)αρχίζει η απώλεια ελέγχου, ο αφανισμός της ορθής λογικής, η απανταχού παρουσία του Θανάτου, η κατάδυση στο ασυνείδητο και τους αρχέγονους φόβους μας. Mια διατριβή με θέμα τον βασανισμό του γυναικείου φύλου μένει στη μέση, γιατί οι φοβίες της επίγειας Εδέμ συνίστανται στην απομόνωση από τους καρπούςτης γης, το χώμα, το ρυάκι, το βατόμουρο, τα ζώα. Στη θεραπεία που επιχειρεί ο κόσμος των ανδρών η μόνη απόληξη δεν είναι η επανεύρεση του σεξ με το άλλο φύλο(αυτή είναι ενοχική!), αλλά η απόπειρα αφανισμού κι ευνουχισμού του από τη γυναίκα. Αυτή η απόπειρα δεν αφήνει στον άνδρα άλλο περιθώριο, παρά μόνον την κατάργηση της γυναίκας μέσα του! Πνιγμός, στραγγαλισμός, ένταξη της μέσα του γυναίκας στο σκηνικό της παραμυθένιας χλωροφύλλης, της εμψυχωμένης από γενεές και γενεές σπαραγμένων γυναικών/μαγισσών. Ως άλλος Πενθέας και ως το ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ του βιβλικού Αδάμ/Ιησού, ο άντρας θεραπευτής (σαμάνος) έρχεται λυτρωμένος από το βασανισμό του να συναντήσει τα ζώα, τους καρπούς της γης, τη χλωροφύλλη, καθώς και τις Μαινάδες/Εύες/αφανισμένες γυναίκες της ανθρώπινης ιστορίας, που τελικά τον ΙΚΕΤΕΥΟΥΝ (beggars) να μην τις αφήσει μόνες, να τις ελεήσει με την παρουσία του ως Σωτήρος.Στον ΑΝΤΙ-ΧΡΙΣΤΟ του Λαρς φον Τρίερ όλος ο ευρωπαϊκός εγκζιστανσιαλισμός αποκαλύπτει την αθλιότητά του πολιτισμού μας. Η πυρηνική μας οικογένεια απομυθοποιείται. Η γυναικεία φιγούρα εκπροσωπεί την φύση στην απόλυτη αντιπαράθεσή της προς τον ορθολογισμό (σύζυγος θεραπευτής που αποποιείται τον Φρόυντ), ενώ σε ένα παιχνίδι ρόλων αποκαλύπτεται η εναλλαγή της πραγματικότητας με την ψευδαίσθηση. Όλος ο ενοχικός δυτικός πολιτισμός παρελαύνει με άξονα τη θεματική του σεξ ως πηγής της ενοχής, πράγμα που ανοιχτά δηλώνεται με τον τελετουργικό ευνουχισμό και την κλειτοριδεκτομή. Ο Roger Ebert στην κριτική του υποστήριξε το "τερατώδες" που κατά τη γνώμη του χαρακτηρίζει την ταινία. "Ποτέ άλλοτε-το βλέπαμε και δεν το πιστεύαμε-ένας άντρας και μια γυναίκα που είναι ζευγάρι δεν επέβαλαν τόσο πόνο ο ένας τον άλλον στον κινηματογράφο(...) Ο Von Trier χρησιμοποιεί την βία ως παράγοντα σωτηρίας." Μετά τον "Αντίχριστο", ήλθε η ώρα της "Μελαγχολίας": μια γυναίκα κινείται αργά τυλιγμένη στη χλωρίδα του "Αντίχριστου", ενώ ένας πλανήτης πρόκειται να συγκρουσθεί με τη Γη: αυτός είναι ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ!

Μεγαλοφυές....

Νίκος Ξένιος

Με κομμένη την ανάσα του Ζαν Λυκ Γκοντάρ

2011-08-17T08:00:00.003+03:00

Με κομμένη την ανάσα

À bout de souffle

Σκηνοθεσία:
Jean-Luc Godard

Σενάριο :
François Truffaut , Jean-Luc Godard

Ηθοποιοί:
Jean-Paul Belmondo , Jean Seberg και Henri-Jacques Huet

Ετος παραγωγής : 1960

Χώρα παραγωγής: Γαλλία

Το 1960 αλλάζουν όλα στον Ρlanet Cinema. Από την Ιταλία του Αντονιόνι μέχρι την Αμερική του Τζων Κασσαβέτη. Ενδιαμέσως η Αγγλία του Τόντι Ρίτσαρντσον, η Τσεχοσλοβακία του Μίλος Φόρμαν και η Πολωνία του Αντρέι Βάιντα και του Ρομάν Πολάνσκι. Η επιτομή όλων αυτών των σαρωτικών αλλαγών ακούει στον τίτλο «Α bout de souffle» και στο όνομα Ζαν Λικ Γκοντάρ Οποιος δεν διαθέτει στην ταινιοθήκη του το «Με κομμένη την ανάσα» δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει. Οποιος δεν το έχει δει είναι αναλφάβητος. Εντελώς! Το λέω γιατί πολλοί εξ ημών και υμών μπερδεύουμε το μυθιστόρημα με τον κινηματογράφο και τα οπτικά εφέ με την 7η τέχνη. Αντε, παιδάκι μου, να δεις να ξεστραβωθείς. Πάμε παρακάτω. Μέχρι το 1958 τρία σκατόπαιδα, δηλαδή οι Γκοντάρ- Τριφό- Σαμπρόλ, έγραφαν κείμενα στα «Cahiers du cinema» (Κινηματογραφικά Τετράδια) και έτσι έσκαβαν τους τάφους σχεδόν όλων των γάλλων σκηνοθετών. Τα παιδιά πριόνιζαν το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν η εξουσία. Το πριόνισαν, τους κατέβασαν, τους έθαψαν και στη συνέχεια εκείνοι στρογγυλοκάθησαν και τα προνόμιά τους απόλαυσαν. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Από την οικογένεια και τις εταιρείες μέχρι τα καθεστώτα. Μέχρι το 1958 έγραφαν ακατάπαυστα. Μερικούς μήνες αργότερα ο Φρανσουά Τριφό σκαρώνει μια ιστορία. Ο Ζαν Λικ την αρπάζει στον αέρα και του έρχεται μια ιδέα. Επρεπε όμως να βρει λεφτά, παραγωγό, διευθυντή φωτογραφίας και cast. Μια μεγαλοκυρία της καλής κοινωνίας που σουλατσάριζε σε «γιάφκες» της αριστερής κουλτούρας τον συνδέει με τον (τότε) άνδρα μιας αμερικανίδας σταρλετίτσας με το όνομα Τζιν Σίμπεργκ. Ηταν- δεν ήταν 22 χρονών. Ο Γκοντάρ όπως ο Τριφό και ο Σαμπρόλ, βουτηγμένοι στο αμερικανικό σινεμά. Νυχθημερόν ρουφούσαν εκατοντάδες ταινίες στη Γαλλική Ταινιοθήκη του θρυλικού Ηenri Langlois (1914-1977). Η Σίμπεργκ, με μισοτελειωμένη καριέρα στην Αμερική δέχεται με πολλές επιφυλάξεις. Μωρέ, τι είναι τούτος ο ακατανόητος κοντός, βλοσυρός; Ελεγε. Κάπου εκεί ο Ζαν Λικ πέφτει πάνω στον Ζορζ ντε Μπορεγκάρ (1920-1984). Ενα φιλόδοξο τύπο που ήθελε να αλλάξει το γαλλικό σινεμά. Ως παραγωγός. Οχι με δικά του αλλά με δάνεια τραπεζικά. Ετσι, καπαρώνει ως πρωταγωνιστή μια γοητευτική μουτράκλα με το όνομα Ζαν Πολ Μπελμοντό, που τότε μόλις πατούσε τα 27. Και, τέλος, καταφέρνει να συνεργαστεί με τον Ραούλ Κουτάρ, έκτοτε μόνιμο διευθυντή φωτογραφίας του στις περισσότερες ταινίες του. «Ραούλ, ξέχασε όσα ήξερες», του λέει. Και ο Ραούλ τα ξέχασε. Η μηχανή, μια Εclair Cameflex, στο χέρι. Χωρίς τεχνητούς φωτισμούς. Δηλαδή όσα επινόησε ο Λαρς φον Τρίερ με το «Dogme» και όσα ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ έκαμε στο «Μπάρι Λίντον», όπου ο φωτισμός προερχόταν από φυσικές πηγές, πρώτος τα εφάρμοσε αυτός ο ακατανόητος και βλοσυρός κοντός. Μόλις τριάντα χρονών. Το σχέδιο ήταν να βγουν στους δρόμους με την κάμερα στο χέρι. «Ζαν Λικ, πρέπει να ζητήσεις την άδεια των αρχών», του είπαν. Εκείνος έδειξε το γνωστό σημείο των «μαγαζιών» και άφησε να ακουστεί το γνωστό «ζαμάν φου». Ετσι, χωρίς άδεια γυρίστηκε η ταινία. Και κάθε μέρα, πριν από τα γυρίσματα έγραφε σε κάποια μπακαλόχαρτα τους διαλόγους που θα έλεγαν ο Μπελμοντό με τη Σίμπεργκ. Από αυτή την αναταραχή, την καταστρατήγηση όλων των κανόνων και όλων των διαδικασιών προκύπτει μια ιστορία που μας έστειλε αδιάβαστους να παραμιλάμε σαν να είχαμε δει, σε απόσταση αναπνοής, τα μπαλκόνια της Μπριζίτ Μπαρντό. Ο Μισέλ (Μπελμοντό), αδέκαρος μικροκακοποιός που του αρέσει να μιμείται τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, κλέβει μια αμερικανική λιμουζίνα και πάνω στο κυνηγητό πυροβολεί και σκοτώνει έναν μπάτσο. Παράνομος και καταζητούμενος καταφέρνει να κρυφτεί στο διαμέρισμα της Πατρίτσιας (Τζιν Σίμπεργκ), Αμερικανίδας που γουστάρει δημοσιογραφία και που βγάζει το ψωμί της πουλώντας την «ΗeraΙd Τribune». Ο Μισέλ την πέφτει, η Πατρίτσια αντιστέκεται, τελικά την κουτουπώνει, κάποια στιγμή του λέει «είμαι έγκυος» και όταν μαθαίνει ότι η Αστυνομία τον κυνηγάει, εκείνη ως νομοταγής αμερικανίδα τον καρφώνει. Ο διάλογος χαρακτηριστικός. Πατρίτσια: «Qu΄ est ce qu΄ il a dit?» («Τι είπε;», εννοεί τον Μισέλ, δηλαδή τον Μπελμοντό). Βιτάλ (ο μπάτσος): «Ιl a dit que vous etes vraiment une degueulasse» («Είπε ότι είσαι σκρόφα»). Πατρίτσια: «Qu΄ est ce que c΄ est degueulasse?» («Τι πάει να πει degueulasse?», δηλαδή σκρόφα). Τι είναι όλα αυτά; Μα φυσικά η μεταμοντέρνα εκδοχή ενός κλασικού φιλμ νουάρ με χαφιέ την αιώνια femme fatale. Μe ένα λόγο- για να σε κουφάνωDJ ο Γκοντάρ πριν καν γεννηθεί ο Ταραντίνο και η νέα αμερικανική γενιά. Αρπα μια πρωτοπορία και τσιμουδιά!

Δημήτρης Δανίκας ΤΑ ΝΕΑ

Εχουμε Πάπα του Νανι Μορέττι

2011-07-28T14:05:00.006+03:00

Μια παραγωγή των Sacher Films, Fandango και le Pacte

Σε συνεργασία με τους Rai και France 3 Cinema

ΈΧΟΥΜΕ ΠΑΠΑ!

(HABEMUS PAPAM)

Μια ταινία του

Νάννι Μορέττι

Ο νεοεκλεχθείς Πάπας, παθαίνει κρίση πανικού λίγο πριν βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς, οι οποίοι περιμένουν ώρες ατελείωτες για να τον δούνε. Οι σύμβουλοι του, ανίκανοι να τον πείσουν ότι είναι ο σωστός άντρας για τη δουλειά, αναζητούν βοήθεια σε ένα καταξιωμένο, αλλά και άθεο ψυχολόγο. Αλλά ο φόβος της τεράστιας ευθύνης που του ανατέθηκε ξαφνικά, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του.

Ηθοποιοί

Πάπας Μισέλ Πικολί

Εκπρόσωπος τύπου Γέρζι Στιρ

Καρδινάλιος Γκρέγκορι Ρενάτο Σκάρπα

Καρδινάλιος Μπολάτι Φράνκο Γκρατζιόσι

Καρδινάλιος Πεσκαρντόνα Καμίλο Μίλλι

Καρδινάλιος Τσεβάσκο Ρομπέρτο Νόμπιλ

Καρδινάλιος Μπρούμερ Ούλριχ Φον Ντόμπσουτζ

Ελβετός φρουρός Τζιανλούκα Γκόμπι

Ψυχοθεραπευτής Νάνι Μορέττι

Ψυχοθεραπεύτρια Μαργκερίτα Μπάι

Παιδιά Καμίλλα Ριντόφλι

Λεονάρντο Ντελλά Μπιάνκα

Θεατρική ομάδα Ντάριο Κανταρέλλι

Μανουέλα Μαντράτσια

Ροζάνα Μορτάρα

Τέκο Τσέλιο

Ρομπέρτο Ντε Φραντσέσκο

Κιάρα Κάουσα

Τελετάρχης Μάριο Σαντέλλα

Διοικητής αστυνομίας Τόνυ Λαουντάντιο

Δημοσιογράφος Ενρίκο Ιανιέλλο

Μία μητέρα Σεσίλια Ντάτσι

Υπάλληλος καταστήματος Λούτσια Μασίνο

Δημοσιογράφος TV Μαουρίτσιο Μαννόνι

Καρδινάλιοι Πήτερ Μπουμ

Έρικ Μερίνο

Κέβιν Μάρεϊ

Χάρολντ Μπράντλεϊ

Τζελ Μπρούινσμα

Αλφρέντο Κάιρο

Μάουρο Καζανίκα

Ντον Σομασίρυ Τζαγιαμάν

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΝΑΝΝΙ ΜΟΡΕΤΤΙ

ΣΕΝΑΡΙΟ ΝΑΝΝΙ ΜΟΡΕΤΤΙ

ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΟ ΠΙΚΟΛΟ

ΦΕΝΤΕΡΙΚΑ ΠΟΝΤΡΕΜΟΛΙ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΛΕΣΣΑΝΤΡΟ ΠΕΣΚΙ

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΠΑΟΛΑ ΒΙΤΖΑΡΙ

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ΛΙΝΑ ΝΕΡΛΙ ΤΑΒΙΑΝΙ

ΗΧΟΣ ΑΛΕΣΣΑΝΤΡΟ ΖΑΝΟΝ

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΝΤΑΝΙΕΛ

ΜΟΝΤΑΖ ΕΣΜΕΡΑΛΝΤΑ ΚΑΛΑΜΠΡΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΦΡΑΝΚΟ ΠΙΕΡΣΑΝΤΙ

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΑΝΝΙ ΜΟΡΕΤΤΙ

ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΠΡΟΚΑΤΣΙ

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΟΙ SACHER FILM • FANDANGO

LE PACTE • FRANCE 3 CINEMA

ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ RAI CINEMA

ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ SOFICA COFICUP un fondo BACKUP FILMS

CANAL+ FRANCE TELEVISIONS

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ :

Η ΠΟΛΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ

στο www.flix.gr

Μετά από την κηδεία του Πάπα, συγκαλούνται οι επί της γης Καρδινάλιοι για να επιλέξουν τον νέο Ποντίφικα. Σύμφωνα με την παράδοση, το κονκλάβιο απομονώνεται στην Καπέλα Σιστίνα για την ψηφοφορία, ενώ το πλήθος των πιστών συγκεντρώνεται στην πλατεία του Αγ. Πέτρου περιμένοντας το σημάδι του λευκού καπνού. Η καταμέτρηση των ψήφων αναδεικνύει στο ανώτατο αξίωμα αγιοσύνης τον Γάλλο Καρδινάλιο Μελβίλ και οι απόλυτα ικανοποιημένοι κληρικοί τον συνοδεύουν στο μπαλκόνι από όπου θα χαιρετήσει τον κόσμο και θα αποδεχτεί το ρόλο του Υπατου Ποιμένα. Μόνο που η ανακοίνωση «Εχουμε Πάπα!» συνοδεύεται με ...μία κραυγή! Ο Καρδινάλιος Μελβίλ, σε κρίση πανικού, δε εμφανίζεται ποτέ στο μπαλκόνι, αλλά αντιθέτως τρέχει και κλειδώνεται στα διαμερίσματά του. Το Βατικανό προσπαθώντας να αποφύγει το σκάνδαλο δοκιμάζει τα πάντα. Ακόμα και να επιτρέψει στο άβατό του την είσοδο ενός αγνωστικού ψυχαναλυτή που θα επιχειρήσει να βοηθήσει τον Πάπα σ' αυτή του την κρίση.

Ο δηλωμένα άθεος ιταλός σκηνοθέτης Νάνι Μορέτι διαψεύδει τις προσδοκίες. Δεν επιτίθεται στην Καθολική Εκκλησία, τη θρησκεία, την πίστη. Δε χρησιμοποιεί την βιοτριολική κωμωδία για να πλάσει μία ταινία «expose», ένα εύκολο χτύπημα στην αμφίβολη ιεροσύνη του Βατικανού των σεξουαλικών και οικονομικών σκανδάλων – έτσι όπως αυτά αποκαλύπτονται ολοένα στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις μας. Η διορατική σάτιρα του Μορέτι στοχεύει σε κάτι πιο προφανές, που όμως στην εποχή μας φαντάζει ανήκουστο: την άρνηση της εξουσίας.

Ενας άνθρωπος εκλέγεται στο ανώτατο δυνατό αξίωμα. Θα μπορούσε να είναι η διεύθυνση ενός ομίλου πολυεθνικών επιχειρήσεων, ή προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μορέτι επιλέγει να τον κάνει Καρδινάλιο για να διηγηθεί μία ακόμα πιο οικουμενική ιστορία. Την ιστορία ενός πνευματικού ανθρώπου που πρέπει να συμβιβάσει την τιμή με το βάρος του τίτλου του. Την ιερή του αποστολή με τους ανθρώπινους φόβους του. Την ακλόνητη πίστη του με τα φυσικά του όρια. Την αποδοχή της αγιοσύνης, όσο η ψυχή του λαχταρά ακόμα τα απλά και τα εγκόσμια.

Επιλέγοντας το πιο δύσκολο μονοπάτι ενός σινεμά που εξανθρωπίζει τα σχήματα, αυτό που ακολούθησε ο Στίβεν Φρίαρς στη «Βασίλισσα» και ο Τομ Χούπερ στο «Λόγο του Βασιλιά», ο Μορέτι πλάθει έναν Πάπα που δηλώνει αδύναμος μπροστά στο θρόνο του. Δεν κολακεύεται αυτάρεσκα, έτσι όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γύρω μας τους απανταχού ηγέτες. Συνειδητοποιεί την ευθύνη, τρομάζει, λυγίζει. Ομολογεί με ειλικρίνεια την ανασφάλειά του.

Η είσοδος του ψυχαναλυτή-Μορέτι στο Βατικανό υπόσχεται μία χρυσή ευκαιρία να συγκρουστεί το συμβόλο του Πάπα με το αιρετικό χιούμορ ενός άθεου μέσου πολίτη. Και δεν μιλάμε για μία φτηνή επίθεση στα ιερά και στα όσια (την οποία άριστα κάνει και αποφεύγει) αλλά για μία κινηματογραφικά φωτογενή καλοστημένη αντιπαράθεση δύο προσωπικοτήτων, έναν πολυαναμενόμενο διάλογο πνεύματος και σάρκας. Ο Μορέτι όμως παίρνει μία περίεργη σεναριακή απόφαση: μετά από τη σύντομη συνάντησή τους, ο σκηνοθέτης χωρίζει τους δύο κεντρικούς του ήρωες. Ο Πάπας το σκάει πανικόβλητος στους δρόμους της Ρώμης, ενώ ο ψυχαναλυτής βρίσκεται έγκλειστος στο Βατικανό, να περιηγείται έναν άγνωστο για αυτόν (κι εμάς) κόσμο τον οποίο αποτυπώνει μέσα από ένα σατιρικό μεν, αλλά σχεδόν τρυφερό, κριτικό βλέμμα.

Δεν είναι ότι ο Μορέτι δίνει στους Καρδιναλίους άφεση αμαρτιών. Η αποκαθήλωση των ιερών σχημάτων μέσω της κωμωδίας γίνεται. Ο «ιταλός Γούντι Αλεν» περιπαίζει το πρωτόκολλο, τη γραφειοκρατία, τις ξύλινες, ανούσιες παραδόσεις του παπισμού, τις αστείες ιεροτελεστίες. Παρουσιάζει τους εκπροσώπους της ιεροσύνης με πάθη, αφέλειες, πονηριές. Κρατάει όμως τον τόνο ελαφρύ, κι όχι καταγγελτικό. Προτιμά να ασκήσει την κριτική του συμβολικά, βάζοντας τους «Πρίγκηπες της Εκκλησίας» να παίζουν αγώνες βόλεϊ, παρά μαφιόζικα παιχνίδια εξουσίας.

Ταυτόχρονα εμπιστεύεται τον κεντρικό του ήρωα. Ο 85χρονος μύθος του ευρωπαϊκού σινεμά Μισέλ Πικολί ερμηνεύει τον Πάπα του με σπαραχτική αθωότητα. Χαμένος στους δρόμους της Ρώμης δεν είναι μόνο ένας γέροντας, αλλά κι ένα πανικοβλημένο παιδί που κάποτε είχε όνειρα να παίξει στο σανίδι και σήμερα μοιάζει να ξύπνησε πρωταγωνιστής ενός θεάτρου του παραλόγου. Ανάμεσα στο ποιμνίο του, σε καφέ και λεωφορεία, ο Ποντίφικας του Πικολί μοιάζει με χαμένο αμνό με τον οποίο ταυτίζεσαι, αν και δεν έχεις τίποτα κοινό.

Κι αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Μορέτι και μία πολιτική δήλωση επίσης. Γιατί αυτή η ταινία είναι τόσο για τον (θε)άνθρωπο στο μπαλκόνι του Βατικανού, όσο και για κάθε έναν από εμάς που κοιτάμε από κάτω. Τι θα γινόταν αν ... δεν είχαμε Πάπα; Αν οι άνθρωποι της εξουσίας κατέβαιναν στις πλατείες, δίπλα μας, ομολογώντας ανικανότητα; Αν συνειδητοποιούσαμε ότι όχι δεν είμαστε όλοι γεννημένοι ηγέτες, παρά τα προστάγματα της εποχής; Πώς θα τοποθετούσαμε τον εαυτό μας, τις ευθύνες μας, απέναντι σε μια τέτοια πραγματικότητα;

Εχουμε αναρωτηθεί τι θα κάναμε χωρίς βαρβάρους. Αλλά τι θα κάναμε χωρίς Συγκλητικούς;

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΝΑΝΝΙ ΜΟΡΕΤΤΙ

Πως γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία;

Η Φεντερίκα Ποντρεμόλι, ο Φραντσέσκο Πίκκολο κι εγώ, αρχίσαμε να δουλεύουμε σε διαφορετικές ιδέες ταυτόχρονα. Μετά από λίγο καιρό, αποφασίσαμε να εξελίξουμε την ιστορία του Έχουμε Πάπα!. Υπάρχει μία σκηνή ειδικά, η οποία πυροδότησε όλη την ταινία: ένας νεοεκλεχθείς Πάπας, ο οποίος δε μπορεί να βρει τη δύναμη να εμφανιστεί στο μπαλκόνι για να χαιρετήσει τους πιστούς.

Εσείς πιστεύετε στο Θεό;

Οι γονείς μου είναι πιστοί και έχω μεγαλώσει σε καθολική οικογένεια (χωρίς ποτέ να υπερβάλλουμε με τη θρησκεία). Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο μέρη: κάποιες σκηνές εστιάζουν στον περιορισμό, κι άλλες στην ελευθερία. Τι κρύβεται πίσω από αυτή την ισορροπία στο γράψιμο σας;

Σκοπός μου ήταν να αναμείξω κωμωδία και δράμα σε μια ταινία, τον γκροτέσκο τόνο με τον ρεαλιστικό. Το συμβούλιο των καρδιναλίων προέκυψε εξ ολοκλήρου από τη φαντασία μας, αλλά σεβαστήκαμε τις πραγματικές τελετουργίες ενός αληθινού συμβουλίου. Ο Πάπας αποδρά από το Βατικανό, και βρίσκει τον εαυτό του σε καταστάσεις που είχε χρόνια να ζήσει. Εντωμεταξύ, ο ψυχοθεραπευτής είναι εγκλωβισμένος στο Βατικανό, όπου ενώ αρχικά ένοιωθε αποπροσανατολισμένος, ξαφνικά αισθάνεται σχεδόν βολικά.

Τι γνώμη έχετε για τις αντιδράσεις για την ταινία σας;

Δεν υπήρξαν επιθέσεις κατά της ταινίας συγκεκριμένα, μόνο μεμονωμένες αντιδράσεις, οι οποίες ωστόσο δεν αντιπροσωπεύουν τον καθολικό κόσμο.

Η καθολική εκκλησία πρόσφατα βίωσε μια σειρά από σκάνδαλα και η συμπεριφορά της ιεραρχίας έχει γίνει συχνά αντικείμενο κριτικής. Γιατί απουσιάζουν αυτά από την ταινία;

Προσπαθώ να αποφεύγω να λέω στο κοινό αυτά που περιμένει να ακούσει. Δε με ενδιέφερε ποτέ να μεταφέρω κάτι στο θεατή που ξέρει ήδη. Σχετικά με τα θέματα αυτά, υπάρχουν διαθέσιμα βιβλία, ντοκιμαντέρ, εφημερίδες κι εκατοντάδες άρθρα. Προτιμώ να μην ανακατεύομαι σε αυτά: αυτή είναι η ταινία μου, το Βατικανό μου, οι καρδινάλιοι μου.

Ποια είναι η σχέση μεταξύ της θρησκευτικής εξομολόγησης και της ψυχανάλυσης;

Δε θεωρώ ότι έχουν τίποτα κοινό.

Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ασκείτε μεγαλύτερη κριτική στην ψυχανάλυση απ’ ότι στην εκκλησία;

Στις ταινίες μου έχω διακωμωδήσει τη γενιά μου (όταν ήμουν είκοσι, τριάντα, σαράντα) , σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών, της εκπαίδευσης, ακόμη και του καρκίνου που είχα πριν είκοσι χρόνια στο Αγαπημένο μου ημερολόγιο. Νομίζω ότι είναι απλά δίκαιο να διακωμωδήσω και την ψυχανάλυση!

Ποια είναι η σχέση του Μελβίλ, που αρνείται το ρόλο που του ανατίθεται, και του ηθοποιού που θέλει να παίξει όλους τους ρόλους, ακόμη και στο θεατρικό Ο Γλάρος;

Πρέπει πραγματικά ο καθένας να είναι ο διερμηνέας του εαυτού του, των επιλογών του, των ταινιών του; Μερικές φορές μου είναι πολύ δύσκολο να θεωρητικολογώ πάνω στη δουλειά μου.

Γιατί Τσέχωφ;

Όταν γράφαμε το σενάριο, θέλαμε έναν αναγνωρίσιμο συγγραφέα. Ο Τσέχωφ ήταν ο πιο κατάλληλος για τα συναισθήματα που εκφράζονται στην ταινία και τους χαρακτήρες της.

Ο πρωταγωνιστής του Αλιγάτορα και ο Μελβίλ στο Έχουμε Πάπα!, εκφράζουν και οι δύο την επιθυμία για ελευθερία με έναν απροσδόκητο τρόπο. Πιστεύετε ότι είναι σωστό να θεωρήσουμε ότι συνδέονται αυτοί οι δύο χαρακτήρες;

Δε βλέπω ομοιότητες στους δύο χαρακτήρες. Ίσως μόνο στο γεγονός ότι βρίσκονται και οι δύο ανάμεσα σε δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Ποια κομμάτια της ταινίας θα λέγατε ότι είναι αυτοβιογραφικά;

Όπως πάντα, είναι τα συναισθήματα πίσω από την ταινία που είναι αυτοβιογραφικά. Κι αν θέλουμε να μπούμε σε λεπτομέρειες, υπάρχει ένα κομμάτι μου στον ψυχαναλυτή και στο συναίσθημα της ανεπάρκειας του Μελβίλ για το ρόλο που του ανατέθηκε.

Οι εποχές του Ερωτα

2011-07-28T14:00:00.004+03:00

Διάρκεια:

125'

Παραγωγή:

2011

Σκηνοθέτης:

Τζιοβάνι Βερονέζι

Κατηγορία:

Κωμωδία, Αισθηματική

Παίζουν:

Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μόνικα Μπελούτσι, Κάρλο Βερντόνε, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Μισέλ Πλάσιντο, Λάουρα Τσιάτι, Ντονατέλα Φινοκκιάρο, Βαλέρια Σολαρίνο, Εμανουέλ Προπίτσιο

"Τρίτη ταινία του Manuale d’ Amore που είναι ταινίες τριών σκετς με θέματα ερωτικής συμπεριφοράς των σύγχρονων Ιταλών και δη των Ρωμαίων. Τα έργα είναι εξαιρετικά δημοφιλή εξού και έφτασε να συνεργαστεί και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Εδώ τα έπαιζαν στους Δεκαπενταύγουστους κι έτσι το κοινό δεν καταλαβαίνει την όποια σημαντικότητα στο ανάλαφρο είδος και ακούει ένα τίτλο αδιάφορο. Ωστόσο, έχει να κάνει με το πού εστιάζει την ερωτική συμπεριφορά στις τρεις ιστορίες του τρίτου μέρους κι αυτές είναι οι ηλικίες του έρωτα.

Η«νεότητα», η «ωριμότητα» και το «πέρα» που αφορά στην υπέρβαση. Πιο αδιάφορη η πρώτη ιστορία με τον Ρικάρντο Σκαμάρτσο, καλύτερη ως κωμική η δεύτερη με τον Κάρλο Βερντόνε, που γίνεται σκυταλοδρόμος και της τρίτης για να απολαύσουμε μαζί Ντε Νίρο και Μόνικα. Το καλύτερο της εβδομάδας, ανάλαφρο, μα κεντημένο στο είδος του. Σαν τη Μόνικα δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή καμία άλλη στον κόσμο. Τις τρώει όλες λάχανο. Και ο Ντε Νίρο δίνει ειδικό βάρος ενώ υπάρχει στο σκετς και ο Μικέλε Πλάτσιντο, που επίσης τονώνει το τρίτο μέρος, ειδικά στην Ιταλία.

Παναγιώτης Τιμογιαννάκης Down Town "

Πως να κλέψετε 1.000.000 δολλάρια

2011-07-28T13:59:00.001+03:00

Ο μαύρος Γάτος του ερωτα

2011-07-28T13:58:00.002+03:00

ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ

2011-06-27T13:33:00.007+03:00

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

Η Αυστραλέζικη ταινία που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς σε όλα τα φεστιβάλ που προβλήθηκε. Τώρα κάνει πρεμιέρα και στις Ελληνικές αίθουσες!!!

ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ (Animal Kingdom)

Σκηνοθεσία : David Michôd

Σενάριο : David Michôd

Μουσική: Antony Partos

Φωτογραφία : Adam Arkapaw

Παίζουν: James Frecheville

Bryce Lindemann

Paul Smits

Jacki Weaver

Joel Edgerton

Luke Ford

Sullivan Stapleton

Mirrah Foulkes

Anthony Ahern

Ετος Παραγωγής: 2010

Χώρα Παραγωγής: ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Εγχρωμο

Διάρκεια 113’

Η ιστορία του 17χρονου Joshua `J` Cody που μετά το θάνατο της μητέρας του, μετακομίζει στην από καιρό αποξενωμένη οικογένειά του. Η οικογένεια με αργχηγό τη γιαγιά του και μελη τους τρεις γιούς της, είναι μια συμμορία της Μελβούρνης και φυσικά , είναι μπλεγμένη για τα καλά σε διάφορες παρανομίες και ο νεαρός Joshua βρίσκεται να παρακολουθεί την μάχη της οικογένειας με την αστυνομία.

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ

Στο βασίλειο το ζώων βασιλεύει η βία. Γιατί ο ισχυρότερος επικρατεί με την επιβολή της. Σε αυτό, λοιπόν, το βασίλειο υπάρχουν τα ισχυρά και τα αδύναμα όντα. Κάποια από τα δεύτερα βρίσκονται και επιβιώνουν πλάι στην άρχουσα τάξη και αυτό τα κάνει να νοιώθουν ασφάλεια και προστασία. Τους δημιουργείται όμως και η ψευδαίσθηση ότι αποτελούν μέρος της. Έτσι είναι και ο κόσμος των ανθρώπων που όσο χαμηλότερα κατεβαίνει τα επίπεδα ηθικής, τόσο πιο πολύ τείνει να μοιάσει με αυτόν των ζώων. Ο μεν ισχυρότερος θα κερδίσει και θα επιβληθεί με όπλο το φθόνο, το φόνο, την ανομία και τη βία, τα δε απροστάτευτα μέλη, θα επιζητήσουν την αποδοχή του.

Αυτή θα μπορούσε να είναι η λογική ροή των πραγμάτων. Και θα ήταν μία ακόμα θεωρητική διατύπωση της εμφανούς κοινωνικής στρωμάτωσης αν ο David Michod δεν άλλαζε τους κανόνες της οικοδόμησης. Αν δεν διερευνούσε τη φύση των γεγονότων, την πηγή της εξουσίας, το αβέβαιο της ανατροπής. Πίσω από την εικόνα του κοινώς αποδεκτού, του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου, κρύβεται η φλόγα της προσωπικής και συλλογικής επανάστασης. Η εικόνα του κόσμου έχει στηθεί πάνω σε λεπτές ισορροπίες και ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανατραπεί. Ο αθώος λαγός είναι ικανός να σκοτώσει - αποκαθηλώσει το λιοντάρι και να κυριαρχήσει...

Αρχικά αυτοί που ανταγωνίζονται για την εξουσία είναι οι κάθε είδους εγκληματίες, στην παρούσα μία οικογένεια κακοποιών με φιλήσυχο αστικό κοινωνικό προφίλ, και η αστυνομία, εδώ μία ομάδα εγκληματικής καταστολής, που εκμεταλλεύεται και αθέμιτα μέσα για να αναχαιτίσει την ανεξέλεγκτη δράση της άνομης τάξης. Στη διάρκεια όμως της ταινίας, η σεναριακή ανατροπή θέλει θύτες και θύματα να συγκρούονται. Θέλει η ισχύς των δολοφόνων να διακυβεύεται από την αναζήτηση της αλήθειας και της ελευθερίας του αδυνάτου, από τον πόθο να πρυτανεύσει η ειλικρίνεια και το δικαίωμα στην ισότητα των επιλογών. Θέλει οι ομάδες -διότι είναι πολλές- που απηχούν το κάθε επίπεδο στην κοινωνική πυραμίδα να μάχονται μεταξύ τους για την επιβολή, με διαφορετικό σκοπό και διαφορετικά κίνητρα.

Ο Michod παίρνει το ταξικό σύμπλεγμα και το αναδιαμορφώνει. Εφαρμόζει πρακτικά, αυτό που θεωρητικά διατυπώνεται όχι μόνο από διανοούμενους αλλά και από τα έγκατα της λαϊκής τάξης• η ταξική δύναμη δεν ανήκει σε αυτούς που κατέχουν τις θέσεις εξουσίας. Αυτή είναι μία επικρατούσα ψευδαίσθηση, η οποία μπορεί να αλλάξει. Ο έλεγχος μπορεί να περάσει σε αυτούς που αναδεικνύουν τους φαινομενικά δυνατούς, είναι πιθανό τα δεδομένα να ανατραπούν και στον αγώνα επιβίωσης θα νικήσει εκείνος που θα θέσει τους όρους του και θα επιστρατεύσει τη λογική του. Με οδηγό τον νεαρό Joshua που μαθαίνει από τη ζωή και ενηλικιώνεται ραγδαία στον τρομαχτικό απόηχο που αφήνει το φινάλε, ο Michod μιλάει για την ανατροπή εκ των έσω, εμβαθύνει στο ατομικό στοιχείο, και επιβεβαιώνει όσους πιστεύουν ότι γεννιόμαστε με λίγες επιλογές, κατέχουμε μία θέση στην κλίμακα και ακολουθούμε μία επιταγή, μία προσταγή. Αποδέχεται το γεγονός ότι αποκτάμε χαρακτηριστικά με την χρονική πάροδο και υποστηρίζει ότι ανεβοκατεβαίνουμε με αργούς ή γρήγορους ρυθμούς τα προσωπικά και συλλογικά επίπεδα, εκμεταλλευόμενοι κάθε μορφή βίας. Έτσι και ο νεαρός Joshua στην προσπάθεια του να ανακαλύψει την «προσωπική του πατρίδα», προκαλεί μία εσωτερική τρικυμία, η οποία στο τέλος της, θα ξεβράσει στην επιφάνεια το οικογενειακό κατακάθι.

Μπορεί να ακουστεί κοινότοπο και συνηθισμένο, αλλά δε μπορώ παρά να χαρακτηρίσω την ταινία αυτή ως ανατριχιαστική, απόκοσμη και ρεαλιστικά ακριβή μαζί. Απόλυτα επιδραστική. Μου αρέσει το κινηματογραφικό ύφος που συστήνει ο δημιουργός, γιατί μυρίζει άρωμα κινηματογραφικού παρελθόντος και αναδεικνύει σύγχρονους προβληματισμούς διά της γλώσσας των παρομοιώσεων, της αφηγηματικής ειρωνείας, της κινηματογραφικής οικονομίας και κυρίως της ποίησης. Έχει μία οπτική βιρτουοζιτέ που συνδυάζεται άψογα με το λογοτεχνικό στυλ. Ερμηνεύεται ως απόπειρα επανασύστασης του γκανγκστερικού είδους, μία ανασκαλευμένη εκδοχή του, ικανή να αναδείξει τον David Michod σε άξιο διάδοχο του Martin Scorsese...

Το Animal Kingdom είναι η κυνική εξίσωση της ανθρωπότητας με το βασίλειο των ζώων. Η ταύτιση της λογικής με το ζωώδες ένστικτο. Θέλετε στην πολιτική, στην εκκλησία, στην οικονομία, μέσα στην ίδια την οικογένεια. Στο σινεμά του Michod μπορείς να δεις τις αμέτρητες ομοιότητες ανάμεσα στο σύμπαν των έλλογων και των άλογων όντων, μπορείς να διακρίνεις την εικόνα της σύγχρονης κρατικής επιβολής, της προσωπικής περιθωριοποίησης στις ανθρώπινες σχέσεις, της αποτροπής για αυτόνομη πρόοδο και ατομική ευημερία. Μπορείς να δεις την σύγχυση που προκαλεί η πολυμορφία, η πολυπολιτισμικότητα, η ποικιλία, κυρίως όμως η ανισότητα και η κοινωνική διάταξη. ΓιΑ αυτό ο κόσμος των ανθρώπων μοιάζει τόσο πολύ με αυτόν των ζώων. Άψογο σινεμά, εμπλουτισμένο σε λόγο. Οπερετικό φιλμ βίας, που την κατανοεί και την ερμηνεύει. Ταινία «ενοχλητική», που σε σφυροκοπεί ανελέητα από παντού και δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

Βασίλης Καγιογλίδης www.cine.gr

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ

2011-06-27T13:32:00.002+03:00

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

2011-06-27T13:31:00.003+03:00

ΤΟ ΠΑΡΤΥ

2011-06-27T13:29:00.002+03:00

Σκηνοθεσία : Blake Edwards

Σενάριο : Blake Edwards, Tom & Frank Waldman

Μουσική: Henry Mancini

Φωτογραφία : Lucien Ballard

Παίζουν:

Peter Sellers

Claudine Longet

Natalia Borisova

Jean Carson

Marge Champion

Al Checco

Corinne Cole

Dick Crockett

Frances Davis

Danielle De Metz

Herbert Ellis

Paul Ferrara

Ετος Παραγωγής: 1968

Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ

Εγχρωμο

Διάρκεια 99’

Seven Films Summer 2011

2011-06-27T12:55:00.002+03:00

Οι πρεμιέρες και οι επανεκδόσεις

της Seven Films το καλοκαίρι του 2011

στις αίθουσες:

Ιούνιος 2011:
9/6 The party (RI)
16/6 La prima cosa bella
23/6 To catch a thief
30/6 Animal kingdom

Ιούλιος 2011:
7/7 La chance de ma vie
14/7How to steal a million (RI)
28/7 Ages of love

Αύγουστος 2011:
18/8 Breathless
25/8 Habemus Papam

Σεπτέμβριος 2011:
1/9/11 Children's hour (RI)
15/9 Perfect sense

η Seven Films στο 64ο Φεστιβαλ Καννων

2011-05-15T14:06:00.004+03:00

Οι ταινίες της Seven Films που συμμετέχουν στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 64ου Φεστιβάλ Καννων

Παγκόσμια Ημέρα Γαλλοφωνίας

2011-03-22T21:09:00.001+02:00

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσιάζει, με αφορμή την Εβδομάδα της Γαλλικής Γλώσσας και την Παγκόσμια Ημέρα Γαλλοφωνίας, την Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011, την προβολή της ταινίας "Ενώπιον θεών και ανθρώπων" του Ξαβιέ Μποβουά (αίθουσα Παύλος Ζάννας, 11:00).Η είσοδος στην προβολή είναι ελεύθερη.

L’Institut Français de Thessalonique en collaboration avec le Festival International du Film de Thessalonique, présente, à l’occasion de la Semaine de la langue française et la Journée Internationale de la Francophonie, le mercredi 23 mars 2011, le film de Xavier Beauvois « Des hommes et des dieux » (salle Pavlos Zannas, 11h00).Entrée libre, réservation obligatoire.

η Seven Films στα Oscar

2011-02-27T20:48:00.002+02:00

Με 5 ταινιες της στις φετινές υποψηφιότητες συμμετέχει η Seven Films στην φετινή απονομή των Oscar.

Τα Παιδιά είναι εντάξει
Καλύτερη ταινία
Πρωτότυπο Σενάριο
Πρωτος Γυναικείος ρόλος
Δευτερος αντρικός ρόλος

Στην καρδιά του χειμώνα
Καλύτερη ταινία
Πρώτος γυναικείος ρόλος
Δεύτερος αντρικός ρόλος
Διασκευασμένο σενάριο

Blue Valentine
Πρώτος Γυναικείος ρόλος

Μεσα απο τις φλόγες
Ξενόγλωσση ταινία

Animal Kingdom
Δεύτερος Γυναικείος ρόλος

Μέσα από τις Φλόγες

2011-02-27T20:26:00.004+02:00

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ
(INCENDIES)

Μια ταινία του Ντενίς Βιλενέβ
Βασισμένη στο θεατρικό του Βαζντί Μουαβάντ

Πρωταγωνιστούν:
Λούμπνα Αζαμπάλ, Μελίσσα Ντεσορμώ- Πουλέν, Μαξίμ Γκοντέτ, Ρεμί Ζιράρντ

Μία παραγωγή των:
Λουκ Ντερύ και Κιμ Μακ Κρό
Διάρκεια: 130 λεπτά

Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Ρότερνταμ 2011
Βραβείο Καλύτερης Καναδικής Ταινίας
Φεστιβάλ Τορόντο Βραβείο Καλύτερης Καναδικής Ταινίας
Φεστιβάλ Βανκούβερ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας
Venice Days

Όταν ο συμβολαιογράφος Λέμπελ (Ρεμί Ζιράρντ), διαβάζει στη Ζαν (Μελίσσα Ντεσορμώ- Πουλέν) και στο Σιμόν (Μαξίμ Γκοντέτ) τη διαθήκη της μητέρας τους, Νάουαλ (Λούμπνα Αζαμπάλ), τα δίδυμα έκπληκτα παίρνουν τους φακέλους που άφησε εκείνη, έναν για τον πατέρα τους που πιστεύανε ότι ήταν νεκρός, κι ένα για τον αδερφό τους που δε γνωρίζανε την ύπαρξη του.
Σε αυτή την αινιγματική κληρονομιά, η Ζαν πιστεύει θα βρει την απάντηση για την ανεξήγητη σιωπή της μητέρας της τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της. Αποφασίζει να ταξιδέψει στη Μέση Ανατολή για να αναζητήσει την ιστορία της οικογένειας της, για την οποία φαίνεται ότι δε γνωρίζει τίποτα.
Ο Σιμόν δε συγκινείται από τα μεταθανάτια παιχνίδια που παίζει η μητέρα του, αλλά η αγάπη για την αδερφή του είναι πολύ δυνατή, και σύντομα θα την ακολουθήσει για να ανακαλύψουν την αλήθεια για τη Νάουαλ- μιας γυναίκας πολύ διαφορετικής από εκείνη που γνώριζαν ως μητέρα τους.
Με τη βοήθεια του Λέμπελ, τα δίδυμα ενώνουν τα κομμάτια της ιστορίας της γυναίκας που τους έφερε στον κόσμο, ανακαλύπτοντας την τραγική της μοίρα, σημαδεμένη από τον πόλεμο και το μίσος, αλλά και τη γενναιότητα μιας εξαιρετικής γυναίκας.
Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Βαζντί Μουαβάντ, το Μέσα από τις φλόγες, δίνει στη φρίκη του πολέμου μια προσωπική χροιά, κάνοντας μια ποιητική κατάθεση στα σημάδια που αφήνει ο κύκλος της βίας και την θέληση για επιβίωση.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ
Σε σκηνοθεσία Βαζντί Μουαβάντ, το Incendies έκανε πρεμιέρα στη Γαλλία στις 14 Μαρτίου το 2003 στο θέατρο Hexagone Scène Nationale και στις 23 Μαΐου στο Κεμπέκ.
Στη συνέχεια, ανέβηκε στον Καναδά με το όνομα Scorched, και σε Γαλλία, Βέλγιο, Σουηδία, Φιλανδία, Ολλανδία, Ιαπωνία, Μεξικό, Γερμανία, Ισπανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία, Εσθονία και Ιταλία.
Το θεατρικό έχει πολυβραβευτεί, ανάμεσα στα βραβεία που πήρε ήταν τα "Prix de la Francophonie" το 2004 και το "Syndicat de la critique" Καλύτερου θεατρικού το 2004 επίσης.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

ΝΤΕΝΙΣ ΒΙΛΕΝΕΒ
Σκηνοθέτης και σεναριογράφος

Ένας από τους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της γενιάς του, ο Ντενίς Βιλενέβ, έχει πείσει κοινό και κριτικούς με το μοναδικό του οπτικό στυλ και τη φρέσκια προσέγγιση στην αφήγηση.
Το ντεμπούτο το «Un 32 août sur Terre» (August 32nd on Earth), επιλέχθηκε από παραπάνω από 35 φεστιβάλ το 1998, και συμμετείχε στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών και στο φεστιβάλ του Τορόντο.
Το 2000, η ταινία του Maëlstrom, επιλέγεται από το Σάντανς, το Τορόντο και άλλα 30 φεστιβάλ διεθνώς. Η ταινία απέσπασε συνολικά 25 βραβεία, ανάμεσα στα οποία και το FIPRESCI στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 2001. Η ταινία ήταν η επίσημη πρόταση του Καναδά για τα Όσκαρ το 2001.
Το 2008, κάνει τη μικρού μήκους Next Floor, η οποία απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Μικρού μήκους ταινίας της Canal+, στο φεστιβάλ Καννών. Επιλέχθηκε επίσης σε 150 φεστιβάλ διεθνώς, όπου κι απέσπασε περίπου 50 βραβεία.
Το 2009, κυκλοφορεί η τρίτη ταινία του, το Πολυτεχνείο (Polytechnique). Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο σκηνοθετών στις Κάννες, ενώ ακολούθησαν κι άλλα φεστιβάλ, όπως του Ελσίνκι, της Στοκχόλμης, του Λονδίνου, της Τάιπεϊ και Γκιζόν. Έλαβε το βραβείο Καλύτερης Καναδικής Ταινίας το 2009, από την ένωση κριτικών του Καναδά, κι άλλα 9 βραβεία Genie και 5 Jutra, ανάμεσα στα οποία και Καλύτερης Σκηνοθεσίας.
Η τέταρτη μεγάλου μήκους του Μέσα από τις φλόγες (Incendies), βασισμένη στο θεατρικό του Βαζντί Μουαβάντ, είναι μια γαλλο-καναδική συμπαραγωγή γυρισμένη στο Κεμπέκ και στην Ιορδανία.
Φιλμογραφία

1. Πολυτεχνείο (Polytechnique)
2009 77 λεπτά 35 mm
2. Next Floor
2008 12 λεπτά 35 mm
3. Maelström
2000 87 λεπτά 35 mm
4. Un 32 août sur Terre (August 32nd on Earth)
1998 88 λεπτά super 35 mm
5. Cosmos
1996 99 λεπτά 35 mm (6 μικρού μήκους)
6. REW FFWD
1994 31 λεπτά 16-35 mm

ΒΑΖΝΤΙ ΜΟΥΑΒΑΝΤ

Συγγραφέας του θεατρικού Incendies
Σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός
Η πιο εντυπωσιακή φωνή του θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας, ο Βαζντί Μουαβάντ, είναι ένα εξίσου ικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός.
Γεννημένος στο Λίβανο το 1968, αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα του όταν ήταν μόλις οχτώ χρονών, λόγω του εμφυλίου πολέμου. Η οικογένεια του μετανάστευσε στη Γαλλία, ενώ εκείνος μετακόμισε στο Μόντρεαλ το 1983. Εκεί τελείωσε τις θεατρικές σπουδές του, και σπουδές στην υποκριτική στην Εθνική Σχολή Θεάτρου. Μετά την αποφοίτηση του, έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε για πολλές παραστάσεις με την εταιρία που ίδρυσε από κοινού με την Ιζαμπέλ Λεμπλάνκ, το Théâtre Ô Parleur. Το 1990 και 1991 μόνο, έγραψε τρία θεατρικά και ήταν τότε που ξεκινούσε πραγματικά η καριέρα του. Το 1997, έκανε μια σημαντική μετάβαση με το έργο του Littoral (βασισμένο σε δική του ιδέα, γραμμένο σε συνεργασία με την Ιζαμπέλ Λεμπλανκ), την οποία μετά επανέλαβε με τα Rêves, Incendies και Forêts. Από το 2000 έως το 2004, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο Théâtre de Quat’Sous στο Μόντρεαλ. Το 2005, ίδρυσε δύο αδερφές εταιρίες στις δύο άκρες του Ατλαντικού: το Abé carré cé carré στο Μόντρεαλ (συν- σκηνοθέτης ο Εμμανουέλ Σουάρτζ) και το Au carré de l’hypoténuse. Το 2007, ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού τμήματος του Théâtre d’aujourd’hui στο Μόντρεαλ.
Το 2009, ξεκινάει η συνεργασία του με το φεστιβάλ Αβινιόν। Την ίδια χρονιά, βραβεύτηκε με το θεατρικό Grand Prix από τη Γαλλική Ακαδημία, ως τιμητικό για το συνολικό του έργο.

ΛΟΥΜΠΝΑ ΑΖΑΜΠΑΛ
Ηθοποιός
Με καταγωγή από το Βέλγιο, η Λούμπνα Αζαμπάλ, σπούδασε στις Βρυξέλλες στην Ακαδημία Kleine και στο Conservatoire Royal, πριν ξεκινήσει την καριέρα της ως ηθοποιός.
Είναι ευρύτερα γνωστή για το ρόλο της στο πολιτικό θρίλερ Παράδεισος Τώρα (Paradise Now), που κέρδισε το 2006 τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ανάμεσα στις άλλες ταινίες της, είναι τα Loin του Αντρέ Τεσινέ, το Aram του Ρόμπερτ Κέσικαν, το Un monde presque paisible του Μισέλ Ντεβίλ, οι Εξόριστοι (Exils) του Τόνυ Γκάτλιφ (Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, Κάννες 2004), το Έρωτας στο Βερολίνο (Strangers) των Τάντμορ και Νατίφ (για το οποίο κέρδισε το βραβείο της πιο Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού από το φεστιβάλ της Ιερουσαλήμ), το Σε 24 Ώρες (24 Mesures) του Τζαλίλ Λεσπέρτ, την Πλεκτάνη (Body of Lies) του Ρίντλεϋ Σκοτ και το Here του Μπράντεν Κινγκ. Στα επόμενα πρότζεκτ της είναι προγραμματισμένα τα Comme les 5 doigts de la main του Αλεξάντρ Αρκάντυ, το I am Slave του Γκάμπριελ Ρέιντζ και το Coriolanus του Ραλφ Φάινς.
Στην τηλεόραση, έχει εμφανιστεί στα Bajo el mismo cielo (Under the Same Sky), On achève bien les DJ και στο πρόσφατο δράμα του BBC Occupation.

ΜΕΛΙΣΣΑ ΝΤΕΣΟΡΜΩ- ΠΟΥΛΕΝ
Ηθοποιός
Σε ηλικία έξι ετών, η Μελίσσα Ντεσορμώ Πουλέν, έκανε το ντεμπούτο της σε διαφημιστικό γνωστών δημητριακών.
Πολύ σύντομα μετά από αυτό, συμμετείχε στις σειρές Jamais deux sans toi (1989-1993), και στην Une faim de loup.
Κυριολεκτικά μεγάλωσε στην τηλεόραση. Έπαιξε επίσης στα Les Héritiers Duval (1994-1996) , Asbestos, Simone et Chartrand, la suite, Colombe, Grande Ourse και στην πιο πρόσφατη Emma (2000-2004). Μετά από ένα μικρό διάλλειμα το 2006, λόγω εγκυμοσύνης, επανήλθε δυναμικά στην υποκριτική. Εμφανίστηκε στην Υπόσχεση (La Promesse), και συμμετέχει στη νέα σειρά του Radio-Canada,το Les Rescapés. Επίσης, πρωταγωνίστησε στο À vos marques…Party ! και στο σήκουελ του, και τα δύο μεγάλες εισπαρκτικές επιτυχίες στο Κεμπέκ το 2007 και 2009. Επίσης, έπαιξε στο Dédé.

ΜΑΞΙΜ ΓΚΟΝΤΕΤ
Ηθοποιός
Μετά την αποφοίτηση του από το Conservatoire d'art dramatique του Μόντρεαλ, το 1997, έχει παίξει αμέτρητους ρόλους στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Στο θέατρο ήταν αξιοσημείωτη η εμφάνιση του ως Νταρντανιάν στους Τρεις Σωματοφύλακες του Φερνάρντ Ρέινβιγ. Έχει δουλέψει με σκηνοθέτες όπως οι Κλωντ Πουασάντ, Ντενίς Φιλιατρόλτ, Υβ Ντεσγκανιές, Αλίς Ρονφάρτ και Σερζ Ντενονκούρτ.
Στην τηλεόραση, έχει εμφανιστεί στα L'Ombre de l'épervier, Fortier, Grande Ourse και Virginie. Επίσης, στη μίνι σειρά Lance et compte : la reconquête, la revanche, et le grand duel. Από το 2008, εμφανίστηκε στο L’Auberge du chien noir του Radio-Canada. Σύντομα θα ενσαρκώσει τον Σαρλς Μπουαβάν στη σειρά Les Rescapés.
Έχει συμμετέχει και σε μεγάλου μήκους ταινίες, όπως τα L'Espérance του Στεφάν Πλεσζύνσκι, Sans elle του Ζαν Μποντέν, Cheech του Πατρίς Σοβέ, και το Les Trois P'tits Cochons του Πάτρικ Χιούαρντ. Πιο πρόσφατα, ενσάρκωσε το δολοφόνο στο Πολυτεχνείο (Polytechnique) του Ντενίς Βιλενέβ, μια ερμηνεία που του χάρισε υποψηφιότητες για τα βραβεία Jutra και Genie.
ΡΕΜΥ ΖΙΡΑΡΝΤ
Ηθοποιός
Σύμφωνα με τους New York Times, το 2004, ο Ζιράρντ, συγκαταλέγεται στους είκοσι καλύτερους ηθοποιούς παγκοσμίως.
Έχει αποσπάσει με τις ερμηνείες του στο σανίδι δύο βραβεία Gascon-Roux, για τα The Merry Wives of Windsor (TNM, 2002) και Galilée (TNM, 1990).
Έχει βραβευτεί επίσης και για την ερμηνεία του στην τηλεόραση, για τη σειρά Les Bougons, c’est aussi ça la vie.
Οι ερμηνείες του στις μεγάλου μήκους Amoureux fou, Jésus de Montréal, Les portes tournantes και Les invasions barbares, του χάρισαν και πολλά βραβεία Genie.
Αν και είναι σχεδόν αδύνατο να καταμετρήσει κάποιος το τόσο πλούσιο κι ενεργό βιογραφικό του, κάποιες από τις καλύτερες στιγμές του περιλαμβάνουν τις ταινίες:Les invasions barbares, Aurore (Luc Dionne), Un homme et son péché (Charles Binamé), Les Boys (Louis Saia), La Florida (Georges Mihalka), Dans le ventre du dragon (Yves Simonneau), Le déclin de l’empire américain (Denys Arcand) και Jésus de Montréal (Denys Arcand)
Στην τηλεόραση, συμμετείχε σε πολλές σειρές και μίνι σειρές, αλλά ο ρόλος του ως Πάπα Μπουγκόν στο Les Bougons, c’est aussi ça la vie, άφησε το ανεξίτηλο σημάδι του.
Στο θεατρό, οι σημαντικότεροι ρόλοι του είναι αυτοί του Σάντσο Πάντζα (Δον Κιχώτης), του Αργκάν (Le malade imaginaire) και του Εστραγκόν (Περιμένοντας τον Γκοντό).