ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΙΤΑ (Suite Française) 20 Αυγούστου στους κινηματογράφους

ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΙΤΑ

Suite Française

ΤΟΥ ΣΑΟΥΛ ΝΤΙΜΠ

 Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20 Αυγούστου 2015

ΣΕΝΑΡΙΟ:

ΣΑΟΥΛ ΝΤΙΜΠ & ΜΑΤ ΤΣΑΡΜΑΝ

 ΜΙΣΕΛ ΓΟΥΛΙΑΜΣ ΚΡΙΣΤΙΝ ΣΚΟΤ ΤΟΜΑΣ ΜΑΤΙΑΣ ΣΕΝΑΡΤΣ ΣΑΜ ΡΑΪΛΙ ΡΟΥΘ ΓΟΥΙΛΣΟΝ & ΜΑΡΓΚΟ ΡΟΜΠΙ

  

ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΟΜΩΝΥΜΟ BEST- SELLER ΤΗΣ ΙΡΕΝ ΝΕΜΙΡΟΒΣΚΥ

(Εκδόσεις Πατάκη)

 Διάρκεια: 107’

ΣΥΝΟΨΗ

Γαλλία 1940: η Γαλλική Σουίτα διηγείται την ιστορία της όμορφης Λουσίλ, που περιμένει νέα από τον άντρα της- κρατούμενο πολέμου, ενώ ζει με την αυταρχική πεθερά της. Η ζωή της γίνεται άνω κάτω όταν θα φτάσουν μετανάστες από το Παρίσι, ακολουθούμενοι από ορδές Γερμανών στρατιωτών. Δε μπορεί να αγνοήσει το Μπρούνο, τον όμορφο αξιωματικό που μένει στο σπίτι τους. Μια αγάπη γεννιέται μέσα στην τραγωδία του πολέμου.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΣΟΥΙΤΑΣ

Η ίδια η ιστορία της έκδοσης του μυθιστορήματος της Ιρέν Νεμιρόβσκυ είναι τραγική. Πολλά χρόνια πριν την παραγωγή της ταινίας, και μισό αιώνα μετά το θάνατο της Νεμιρόβσκι στο Άουσβιτς το 1942, το μυθιστόρημα ανακάλυψε η κόρη της Ντενίς Έπστιν. Η Νεμιρόβσκυ είχε δώσει τις σημείώσεις της σε εκείνη και την αδερφή της Ελίζαμπεθ που πέθανε το 1996. Αρχικά η Ντενίς νόμιζε ότι πρόκειται για ημερολόγιο και δε το διάβασε. Όταν αποφάσισε να το διαβάσει τη δεκαετία του 90, ανακάλυψε ότι επρόκειτο για τα δύο πρώτα μέρη ενός μυθιστορήματος που προοριζόταν για πέντε συνολικά μέρη.

Τα δύο ολοκληρωμένα βιβλία, ονομάζοταν «Καταιγίδα τον Ιούνιο» και «Dolce». Το πρώτο περιέγραφε τη χαοτική έξοδο των Παριζιάνων μετά την έλευση των Ναζί τον Ιούνιο του 1940. Το δεύτερο, λάμβανε χώρα σε μια μικρή πόλη έξω από το Παρίσι, όπου οι κάτοικοι προσπαθούσαν να ζήσουν με το κύμα μεταναστών που ήρθε από το Παρίσι αλλά κια τους Γερμανούς αξιωματικούς. Στο επίκεντρο της ιστορίας, ο έρωτας μεταξύ της Γαλλίδας Λουσίλ και του Γερμανού Μπρούνο.

Όταν πέθανε σε ηλικία 39 ετών, η Νεμιρόβσκυ ήταν ήδη γνωστή συγγραφέας Εβραϊκής καταγωγής. Ζούσε στο Παρίσι με το σύζυγο και τις δύο κόρες τους, πριν η Γερμανική εισβολή τους εξωθήσει σε ένα χωριό της Βουργουνδίας. Θεωρούσε το χωριό σχετικά ασφαλές, κι εκεί άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα της. Οραματίστηκε μια επική ιστορία για μια χώρα σε πόλεμο, υποβλητική όπως το Πόλεμος και Ειρήνη.

Η Ντενίς Έπστιν πήρε τις σημεώσεις και πήγε σε ένα Γάλλο εκδότη, ο οποίος τα εξέδωσε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Γαλλική Σουίτα» το 2004. Το βιβλίο σύντομα έγινε παγκόσμιο φαινόμενο. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα στη Γαλλία, την τελευταία δεκαετία. Η αγγλόφωνη εκδοχή κυκλοφόρησε το 2006. «Είναι συναρπαστικό το συναίσθημα να έχω επαναφέρει τη μητέρα μου στη ζωή», δηλώνει η κόρη της. «Είναι απόδειξη ότι οι Ναζί δεν κατάφεραν να τη σκοτώσουν. Δεν πρόκειται για εκδίκηση, αλλά είναι μια νίκη».

Μισέλ Γουίλιαμς (Λουσίλ)

Το 2011, η Μισέλ Γουίλιαμς ήταν υποψήφια τρίτη φορά για Όσκαρ για την ερμηνεία της ως Μέριλιν Μονρόε. Προηγήθηκε το Blue Valentine  του Ντέρεκ Σιαφράνς, για το οποίο προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Η πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα ήταν για το ρόλο της στο Brokeback Mountain του Ανγκ Λι.

Κρίστιν Σκοτ Τόμας (Μαντάμ Ανγκελιέ)

Η Κρίστιν Σκοτ Τόμας έγινε ευρέως γνωστή τη δεκαετία του ’90 με τους ρόλους της στα «Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα», «Τέσσερις Γάμοι και Μία Κηδεία» και τον «Άγγλο Ασθενή», για τοποίο προτάθηκε για Όσκαρ και για Χρυσή Σφαίρα.

Ματίας Σέναρτς (Μπρούνο)

Ο Ματίας Σέναρτς πρωταγωνίστησε στο Bullhead του Μάικλ Ρόσκαμ, που ήταν Υποψήφιο για Ξενόγλωσσο Όσκαρ. Ακολούθησε το Σώμα με Σώμα του Ζακ Οντιάρ, για το οποίο απέσπασε Σεζάρ πιο υποσχόμενου ηθοποιού. Πρωταγωνίστησε στο Βελγικό Dood van een Schaduw το οποίο ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας. 

Σαμ Ράιλι (Μπενουά)

Ο Σαμ Ράιλι έκανε το ντεμπούτο του ως Ίαν Κέρτις στο Control του Αντόν Κόρμπιν. Για την ερμηνεία έλαβε Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού από το Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.

Ρουθ Γουίλσον (Μαντλίν)

Βραβευμένη δύο φορές με Βραβείο Olivier, η Ρουθ Γουίλσον έγινε ευρέως γνωστή το 2006 ως Τζέιν Έιρ, για ον οποίο ρόλο ήταν και Υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα. Απέσπασε την πρώτη της Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά The Affair.

Μάργκο Ρόμπι (Σελίν)

Η Ρόμπι έγινε γνωστή με την τηλεοπτική σειρά του ABC Pan Am το 2011, και το Neughbours,  ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε Ο Λύκος της Wall Street του Μάρτιν Σκορτσέζε.

ΣΑΟΥΛ ΝΤΙΜΠ (Σενάριο/ Σκηνοθεσία)

Ο Σαούλ Ντιμπ ξεκίνησε ως σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ με το BULLET BOY (BBC Films/UKFC/Shine). Ακολούθησε η μεταφορά του μυθιστορήματος THE LINE OF BEAUTY για το BBC ενώ σκηνοθέτησε και συνυπέγραψε το σενάριο για το THE DUCHESS, με τους Κίρα Νάιτλι και Ραλφ Φάινς. Η πιο πετυχημένη ανεξάρτητη ταινία της χρονιάς, προτάθηκε για δύο Όσκαρ, κι έφυγε με το ένα, είχε δεκαεννιά υποψηφιότητες και πέντε νίκες στα Βραβεία Bafta, τις Χρυσές Σφαίρες, τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου και άλλα. 

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ (LEARNING TO DRIVE) 13 Αυγούστου στους κινηματογράφους

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ

LEARNING TO DRIVE

της Ιζαμπέλ Κοϊξέ

Η υποψήφια για Όσκαρ Πατρίσια Κλάρκσον και ο βραβευμένος με Όσκαρ Μπεν Κίνγκσλεϋ πρωταγωνιστούν σ’ αυτή τη γλυκιά κωμωδία «ενηλικίωσης» για ένα άσπονδο ζευγάρι που βοηθούν ο ένας τον άλλον να ξεπεράσουν τα εμπόδια της ζωής.

 People’s Choice Award

2^nd Place

Επίσημη συμμετοχή

Διεθνές φεστιβάλ Κιν/φου Εδιμβούργου

  

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 13 Αυγούστου 2015

Διάρκεια: 90’

ΣΥΝΟΨΗ

Η Γουέντι είναι μια συγγραφέας που ο σύζυγος της μόλις την εγκατέλειψε για μια νεότερη γυναίκα- ο Νταρβάν είναι ένας γλυκομίλητος ταξιτζής από την Ινδία που είναι έτοιμος να παντρευτεί με προξενιό. Καθώς η Γούεντι προσπαθεί να κερδίσει και πάλι την ανεξαρτησία της, συναντά ένα εμπόδιο ιδιαίτερα κοινό στους Νεοϋρκέζους: δεν ξέρει να οδηγεί. Θα προσλάβει τον Νταρβάν για να της μάθει, κι όσο εκείνος της δείχνει πως να κρατά το τιμόνι, εκείνη του δείχνει πως να προσεγγίζει τις γυναίκες. Μία απρόσμενη φιλία τους φέρνει κοντά στη χαρά, το χιούμορ και την αγάπη που βρίσκεις όταν ξεκινάς τη ζωή σου από την αρχή.

Λίγα λόγια για την παραγωγή

Οι καλές ιστορίες είναι μεταδοτικές. Τέτοια ήταν η περίπτωση της ιστορίας που δημοσιεύτηκε στο New Yorker, από τη συγγραφέα Κάθα Πόλιτ, για τα μαθήματα οδήγησης που ξεκίνησε στα 40 της.

Η παραγωγός Ντάνα Φρίντμαν, που μόλις είχε χωρίσει, αναγνώρισε κομμάτια του εαυτού της στη γυναίκα που προσπαθούσε να επεκτείνει τους ορίζοντες της. Η ίδια αναφέρει «Ονειρευόμουν αυτή την ταινία για εννιά χρόνια. Πίστευα τόσο πολύ σ’ αυτήν που είχε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Για καλή μου τύχη, βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι στην πορεία που συμμερίστηκαν τη σκέψη μου.»

Η Φρίντμαν ήταν ο άνθρωπος που έφερε την Πατρίσια Κλάρκσον για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Κλάρκσον αναφέρει «Έχω αγαπήσει την ιστορία της Γουέντι και του Ντάρβαν για περισσότερα από 7 χρόνια. Με άγγιξε, με επηρέασε. Δε με άφηνε- ήθελα να κάνω την ταινία».

Όταν η Κλάρκσον έλαβε το σενάριο, τελείωνε τα γυρίσματα του Elegy.  Ένα από τα τελευταία της βράδια εκεί (και μετά από αρκετή σαμπάνια), ανέφερε στο Μπεν Κίνγκσλεϊ πόσο θα ήθελε να ξαναδουλεψει με την Ιζαμπέλ Κοϊξέ. Μήνες αργότερα, της έδωσε το σενάριο σε ένα δείπνο. Η Κοϊξέ θυμάται: «Το βρήκα υπέροχο. Συγκινητικό κι αστείο ταυτόχρονα. Συνήθως δε μπορώ να σκηνοθετήσω σενάρια που έχει γράψει κάποιος άλλος- η μόνη φορά που το έκανα ήταν στο Elegy. Αλλά το συγκεκριμένο με άγγιξε προσωπικά».

Η ίδια η Κοϊξέ δεν έμαθε να οδηγεί μέχρι που όπως αναφέρει η ίδια «Είχα μεγαλώσει πολύ. Ήταν κάτι που έκαναν οι άλλοι. Ξαφνικά γίνεσαι μητέρα. Ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα τύπο από του Εκουαδόρ που σου μαθαίνει να οδηγείς στο Λος Άντζελες».

Η Κλάρκσον έδωσε το σενάριο στο Μπεν Κίνγκσλεϊ όπως του είχε υποσχεθεί. «Οι επιλογές μου είναι συνήθως ενστικτώδεις με βάση τους ηθοποιούς, το σκηνοθέτη και το σενάριο. Όταν παίρνεις μια απόφαση έτσι επιβεβαιώνεσαι στα γυρίσματα, αυτή τη φορά όμως επιβεβαιώθηκα από την καθημερινότητα. Στον απόηχο της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν οι Σιχ οδηγοί ταξί που έκλεισαν τα ταξίμετρα και πήγαιναν τον κόσμο όπου ήθελε να πάει. Όταν το άκουσα, μια φωνή μέσα μου είπε «Φυσικά». Μετά τον ανεμοστρόβιλο Σάντι, ήταν οι Σιχ που πήγαιναν ρύζι με κάρι στους πληγέντες- «φυσικά». Όλα με οδηγούν στην απόφαση να θέλω να διηγηθώ την ιστορία του Νταρβάν».

Το καστ

Μία από τις πιο αξιοσέβαστες ηθοποιούς σήμερα, η Πατρίσια Κλάρκσον ήταν υποψήφια για Όσκαρ κι έχε αποσπάσει Βραβείο Έμμυ για τις ερμηνείες της. Το 2003, η ερμηνεία της στο Το Γλυκό στο Τέλος (Pieces of April) της χάρισε υποψυφιότητες στα Βραβεία Όσκαρ, στις Χρυσές Σφαίρες, τα SAG και Independent Spirit.

Το 2011, εμφανίστηκε στην ανθολογία πέντε ταινιών μικορύ μήκους Five, που σκοπό είχαν την ευαισθητοποίηση για τον καρκίνο του στήθους, και την σκηνοθεσία ανέλαβαν οι Τζένιφερ Άνιστον, Αλίσια Κις, Ντεμί Μουρ, Πάτυ Τζένκινς και Πενέλοπε Σφίρις.

Το 2006, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά του HBO Six Feet Under, για το οποίο βραβεύτηκε με Έμμυ δύο φορές το 2002 και 2006.

Το Δεκέμβριο του 2014, η Κλάρκσον επέστρεψε στο Μπρόντγουαιη για να πρωταγωνιστήσει στο The Elephant Man, στο πλάι του Μπράντλεϋ Κούπερ, και η ερμηνεία της της χάρισε μια υποψηφιότητα στα Βραβεία Tony.

Βραβευμένος με Όσκαρ, δύο Χρυσές Σφαίρες και δύο Βραβεία BAFTA για την ερμηνεία του ως Γκάντι, ο Μπεν Κίνγσκλεϊ συνεχίζει να μαγεύει το κοινό μέχρι σήμερα.

Ο Κίνγκσλεϊ ήταν επίσης υποψήφιος για Όσκαρ για τα Bugsy (1991), Sexy Beast (2000) και Σπίτι από άμμο και ομίχλη(2003).  Τα Βραβεία των Κριτικών του Λονδίνου τον ονόμασαν Βρετανό Ηθοποιό της Χρονιάς με αφορμή την πρηγούμενη ταινία της Ιζαμπέλ Κοϊξε Η Ελεγεία ενός Έρωτα (Elegy).

Η σκηνοθέτιδα

            Η Ιζαμπέλ Κοϊξέ ξεκίνησει να σκηνοθετεί όταν έλαβε σα δώρο μία κάμερα 8mm σε πολύ μικρή ηλικία. Αφού τελείωσε τις σπουδές της στην ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, ξεκίνησε να εργάζεται στο χώρο της διαφήμισης και να γράφει κείμενα για διαφημιστικά σποτ. Ίδρυσε τη δική της εταιρία παραγωγής το 2000, τη Miss Wasabi Films.  Το 1988 έκανε το ντεμπούτο της ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης με την ταινία Demaisiado viejo para morir joven, για την οποία υπήρξε υποψήφια για Βραβείο Goya Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη.

            Το 1996, έκανε την πρώτη της αγγλόφωνη ταινία:  Όσα δε σου είπα ποτέ (Things I Never Told You). Η Κοϊξέ έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητα της στα Goya για Καλύτερο Σενάριο. Επέστρεψε σε ισπανικό σενάριο το 1998 με το Σ’αυτούς που αγαπούν (A los que aman).

            Η διεθνής καταξίωση ήρθε με το Ζωή Χωρίς Εμένα (My Life Without Me), το 2003, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου την ίδια χρονιά. Η Κοϊξέ συνέχισε να συνεργάζεται με την πρωταγωνίστρια της Σάρα Πόλεϋ και στην επόμενη ταινία της Η μυστική ζωή των λέξεων (The Secret Life of Words), το 2005. Η ταινία απέσπασε τέσσερα Βραβεία Goya: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Παραγωγής και Σεναρίου.

            Το 2005, μαζί με άλλους 18 σκηνοθέτες παρέδωσαν το φιλόδοξο Paris, je t’aime, στο οποίο κάθε σκηνοθέτης εξερευνούσε διαφορετικό μέρος του Παρισιού. Η Κοϊξέ ολοκλήρωσε και εξαιρετικά ντοκιμαντέρ όπως το Αόρατοι (Invisibles), που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2007, και το Viaje al corazón de la tortura,που γυρίστηκε στο Σεράγεβο κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

            Το 2008 κυκλοφόρησε Η ελεγεία ενός έρωτα (Elegy).  Βασισμένη σε μυθιστόρημα του Φίλιπ Ροθ, η ταινία προβλήθηκε στο 58^ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Το 2009 προβλήθηκε το Map of the Sounds of Tokyo στο Φεστιβάλ Καννών.

            Το 2011, προβλήθηκε στο τμήμα Berlinale Specials του Φεστιβάλ Βερολίνου το ντοκιμαντέρ  Escuchando al juez Garzón, στο οποίο ο συγγραφέας Μανουέλ Ρίβας παίρνει συνέντευξη από το δικαστή Μπαλτασάρ Γκαρθόν. Η ταινία απέσπασε Βραβείο Goya Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.  

            Το 2012, η Κοϊξέ ολοκλήρωσε το Ayer no termina nunca, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου και ήταν η Ταινία Έναρξης για το Φεστιβάλ της Μάλαγα. Την ίδια χρονιά ολοκλήρωσε το αγγλόφωνο Another Me με τους Σόφι Τέρνερ, Ρις Ιφάνς και Τζόναθαν Ρις Μάγιερς.

            Μετά τα Μαθήματα Οδήγησης (Learning to Drive) (Βραβείο Κοινού, 2^η θέση- People’s Choice Award, Φεστιβάλ Τορόντο),σκηνοθέτησε το Nadie Quiere la Noche, Ταινία Έναρξης για το 66^ο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Φιλμογραφία

Nadie Quiere la Noche (2015)                           

Learning to Drive - Μαθήματα Οδήγησης (2014)                          

Another Me (2013)              

Ayer no Termina Nunca (2013)      

Map of the Sounds of Tokyo - Ο Χάρτης των Ηχων του Τόκιο (2009)

Elegy - Ελεγεία ενός Ερωτα (2008)  

Invisibles - Αόρατοι (2007)                               

Paris, Je t`Aime (2006)

The Secret Life of Words - Η Μυστική Ζωή των Λέξεων (2005)

My Life Without Me - Ζωή Χωρίς Εμένα (2003)

A Los Que Aman - Σ`Αυτούς που Αγαπούν (1998)

Cosas que Nunca te Dije - Οσα Δεν Σου Είπα Ποτέ (1996)

Ο ΠΑΡΤΙΖΑΝΟΣ (PARTISAN) 6 Αυγούστου στους κινηματογράφους

Ο ΠΑΡΤΙΖΑΝΟΣ

PARTISAN

Του Άριελ Κλέιμαν

 Βενσάν Κασέλ Νάιτζελ Μπάρμπερ Τζέρεμι Τσάμπριελ

Διάρκεια: 97’

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Αλεξάντερ είναι ένα παιδί όπως όλα: ενεργητικός, περίεργος κι αφέλης. Είναι επίσης εκπαιδευμένος δολοφόνος. Ο Αλεξάντερ, μαζί με άλλα παιδιά της ηλικίας του, αφήνουν συχνά την ασφάλεια του καταφυγίου τους για να εκτελέσουν τις εντολές του μοναχικού πατριάρχη Γκρέγκορι. Παρά την ψυχρή φύση τους, τα παιδιά δεν καταλάβαιναν ποτέ τη βαρύτητα των πράξεων τους.

Ο Αλεξάντερ μόλις έγινε έντεκα χρονών. Ο Γκρέγκορι φέρνει στην κοινότητα τους μια νεαρή μητέρα με τον 11χρονο γιο της, Λίο. Ο Λίο είναι διαφορετικός από τα παιδιά που ζουν εκεί, είναι κοινωνικός και συναισθηματικός. Έχει περάσει πολύ καιρό στον αληθινό κόσμο, έξω από αυτόν που είχε δημιουργήσει ο Γκρέγκορι. Ο Αλεξάντερ είναι έκπληκτος και περίεργος- δεν έχει ξαναδεί αυτή τη συμπεριφορά. Όταν ο Λίο εξαφανιστεί, ο Αλεξάντερ θα νιώσει προδομένος. Αμφισβητεί τα διδάγματα του Γκρέγκορι και τις αποστολές τους.

Τα 12^α γενέθλια του πλησιάζουν, και βλέπει πια με άλλα μάτια τον ηθικό κώδικα του Γκρέγκορι. Η συνεχώς αυξανόμενη ένταση μεταξύ τους θα οδηγήσει τον μικρό Αλεξάντερ σε μια τραγική μη αναστρέψιμη πράξη.

ΔΗΛΩΣΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Δεν είμαι απολύτως σίγουρος γιατί επιλέγω να διηγηθώ συγκεκριμένες ιστορίες. Βασίζομαι κυρίως στο ένστικτο μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε ταινία έχει ξεκινήσει από μία σουρεαλιστική εικόνα.

Το 2010, διάβασα ένα άρθρο στους New York Times για τις φυλές παιδιών-δολοφόνων στην Κολομβία που αποκαλούνται «Σικάριος». Πέρα από τις φρικιαστικές πράξεις αυτών των παιδιών, δεν ξέρω γιατί έμεινε μαζί μου αυτή η εικόνα για τόσο πολύ καιρό.

Μέχρι που τυχαία, έπεσα πάνω σε μια φράση του αγαπημένου μου Λουί Μπουνιουέλ: «δεν υπάρχει πιο σουρεαλιστική εικόνα από έναν άνθρωπο να σκοτώνει έναν άλλο».

Ήταν μια απλϊκή δήλωση, αλλά είχα ένα βαθύ συναίσθημα ότι έπρεπε να μετατρέψω την αντίδραση μου σε ταινία. Γνώριζα εξαρχής ότι δεν ήθελα να κάνω μια ταινία για τις φυλές αυτές στην Κολομβία. Δεν ήθελα να εμπλέκονται στην ιστορία κυκλώματα ναρκωτικών ή κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες της περιοχής, αλλά μια οικουμενική ανθρώπινη ιστορία. Μια ιστορία για τη σχέση παιδιών κι ενηλικών, για τις πεποιθήσεις των τελευταίων που προσπαθούν να γαλουχήσουν στα παιδιά. Μια ιστορία για την τραγωδία των παιδιών που δεν τους επιτρέπεται να δουν τον κόσμο με καθαρή ματιά.

Ο ήρωας του Partisan, ο Γκρέγκορι είναι πληγωμένος κι εξοργισμένος από τον κόσμο, και ως εκδικήση, οδηγεί αυτές τις γυναίκες και τα παιδιά τους μακρυά από την οργανωμένη κοινωνία, στο καταφύγιο του. Η ταινία πιάνει την ιστορία τους αφού έχουν βρεθεί εκεί. Ο Γκρέγκορι χρησιμοποιεί ως πρόσχημα ότι αυτή η ζωή είναι πιο χαρούμενη κι ασφαλής για όλους, αλλά είναι απλά αποτέλεσμα μιας κατεστραμμένης ψυχής.

Ο 11χρονος Αλεξάντερ είναι στην ηλικία που αρχίζει να σκέφτεται μόνος του και μεγάλο μέρος της ιστορίας είναι από τη δική του συναισθηματική οπτική. Θέλω κάθε ταινία να ταξιδεύει το θεατή. Λατρεύω την ιδέα μια ταινίας να σε πηγαίνει σε απρόσμενα κι άγνωστα μέρη. Παρόλο που συγκεκριμένος κόσμος δε μοιάζει με την καθημερινότητα μας, μπορούμε άμεσα να ταυτιστούμε με τα συναισθήματα που ξετυλίγονται στην οθόνη. Αυτές οι εμπειρίες με κάνουν να αγαπώ το σινεμά.

-Άριελ Κλέιμαν

ΑΡΙΕΛ ΚΛΕΪΜΑΝ- Σκηνοθεσία και σενάριο

Το 2010, οι μικρού μήκους ταινίες του Άριελ Κλέιμαν, άρχισαν να έχουν απήχηση στον κόσμο. Η παράλογη ερωτική ιστορία Young Love προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Σάντανς, όπου και τιμήθηκε με Ειδική Μνεία για ταινία μικρού μήκους. Λίγους μήνες αργότερα, η 20λεπτή πτυχιακή του εργασία Deeper Than Yesterday, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών και τιμήθηκε με το Βραβείο Kodak Discovery και Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους.

Το Deeper Than Yesterday προβλήθηκε και τιμήθηκε σε αμέτρητα φεστιβάλ στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου το Φεστιβάλ Σάντανς του 2011 όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής.

Ο Παρτιζάνος είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κλέιμαν. Το σενάριο που έγραψε με τη συνάδελφο και σύντροφο Σάρα Κίνγκλερ βραβεύτηκε με το Βραβείο Mahindra Global Filmmaking στο Σάντανς το 2012. Γεννημένος στη Μελβούρνη, ο Άριελ Κλέιμαν ζει σήμερα στο Λονδίνο.

ΣΑΡΑ ΚΙΝΓΚΛΕΡ- Σενάριο, Παραγωγή, Κοστούμια

Η Σάρα Κίνγκλερ έχει συνεργαστεί με τον Κλέιμαν σε περισσότερες από 15 παραγωγές στο ρόλο του παραγωγού, του σεναριογράφου και στα κοστούμια. Τυχαίνει να είναι και σύντροφος του. Οι δυο τους εργάζονται στενά από το ξεκίνημα μιας ταινίας μέχρι και το post-η Κίνγκλερ ήταν καλεσμένη του Φεστιβάλ Σαντανς για να παρουσιάσει ένα workshop για το σενάριο του Παρτιζάνου.

ΒΕΝΣΑΝ ΚΑΣΕΛ- Γκρέγκορι

Ο Κασέλ ξεκίνησε την καριέρα του στη Γαλλία το 1988 με μικρούς ρόλους σε τηλεόραση και κινηματογράφο. Το 1995 έκανε αίσθηση με Το Μίσος (La Haine), για το οποίο έλαβε και το πρώτου Σεζάρ. Μετά από αυτό, εμφανίστηκε σε περισσότερες από 35 ταινίες στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Κασέλ μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Ρώμη και το Ρίο Ντε Τζανέιρο.

ΤΖΕΡΕΜΙ ΤΣΑΜΠΡΙΕΛ- Αλεξάντερ

Ο Τζέρεμι γεννήθηκε στην Τουλούζ της Γαλλίας το 2001. Έχει ταξιδέψει πολύ με την οικογένεια και το μεγαλύτερο αδερφό του από δύο ετών. Αυτη η ζωή του έδωσε φανταστικές εμπιερίες και γνώρισε πολλές κουλτούρες. Του αρέσει η μουσική, τραγουδάει και παίζει πιάνο.  Ο Τζέρεμι σκεφτόταν ήδη να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής όταν η οικογένεια του έμαθε για τις οντισιόν του Παρτιζάνου. Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό και είναι πανευτυχής που συμμετείχε.