Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ

Από την Πέμπτη 15 Μαίου στους κινηματογράφους

Λίγο πριν την επίσημη έναρξη του EURO 2008, η Seven Films σας προσκαλεί στους κινηματογράφους για ένα ερωτικό παιχνίδι που το σκορ του είναι προδιαγεγραμμένο:

Παλμέιρας – Κορίνθιανς = Νικητής ο έρωτας!!!

Σκηνοθεσία: Μπρούνο Μπαρέτο
Σενάριο: Μάρκος Καρούσο, Τζαντίρα Μαρτίνι, Μάριο Πράτα
Παίζουν: Λουάνα Πιοβάνι, Μάρκο Ρίκα, Λουίζ Γκουστάβο, Μάρτα Μέλινγκερ, Μπέρτα Ζεμέλ, Λεονάρντο Μιγκιορίν, Μελ Λισμπόα
Έτος Παραγωγής: 2005
Γλώσσα: Βραζιλιάνικα
Έγχρωμο
Διάρκεια: 90’


Ιουλιέτα: ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, πανέμορφη, αθλήτρια και ορκισμένη οπαδός των Παλμέιρας.
Ρωμαίος: γοητευτικός οφθαλμίατρος και -τρίτης γενιάς- οπαδός των μεγαλύτερων αντιπάλων των Παλμέιρας, των Κορίνθιανς!

Η συνάντησή τους θα είναι… καρμική και ο έρωτάς τους ακαριαίος σαν ξαφνικό αυτογκόλ. Το ίδιο ξαφνικές και ακραίες, θα είναι και οι αντιδράσεις των οικογενειών τους, φανατικών οπαδών των αντιπάλων ομάδων…

Πώς αλλιώς θα μπορούσε να αρχίζει μια ταινία από την καυτή Βραζιλία, παρά με ένα γήπεδο που δονείται από τις φωνές των φιλάθλων, σαν τεράστιο ηχείο, στέλνοντας το μήνυμά του στον ουρανό;
Ποδόσφαιρο και έρωτας είναι το θέμα της ταινίας, που βρίσκει την έμπνευσή της στο κλασικό έργο του Σέξπιρ. Τους ρόλους των αντίπαλων οικογενειών καλούνται να παίξουν οι αντίπαλες ομάδες του Σάο Πάολο, Παλμέιρας και Κορίνθιανς, αλλά και οι οπαδοί τους, με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα! Μια κωμωδία καταστάσεων, με πολλές σκηνές που προσφέρουν άφθονο γέλιο και χαλάρωση. Οι καλές ερμηνείες και παρουσίες προσθέτουν… πόντους στην ταινία, με τον εκρηκτικό Λουίζ Γκουστάβο να ξεχωρίζει, με το έντονο ταμπεραμέντο του, στον ρόλο του πατέρα της Ιουλιέτας.
Μπορεί το ποδόσφαιρο να βρίσκεται στην έδρα του, τη Βραζιλία, όμως, θα τα βρει σκούρα απέναντι στον έρωτα αυτού του ζευγαριού!

Αν ο Σαίξπηρ ζούσε τον 21ο αιώνα στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, θα μετάλλασσε κάπως έτσι την πιο διάσημο κι αγαπημένο έργο του: Ο Ρωμαίο κι η Ιουλιέτα είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που προσπαθεί να παντρευτεί. Κι όμως τους ενώνει και τους χωρίζει το ίδιο πράγμα: Όχι η θεά του έρωτα, αλλά η στρογγυλή θεά! Η βραζιλιάνα Ιουλιέτα μας έχει πατέρα έναν παράγοντα της ποδοσφαιρικής ομάδας των ‘Παλμέιρας’, τόσο τρελαμένο με το σπορ, που αρνείται να οραματιστεί την κόρη του νυφούλα στο πλευρό φιλάθλου που να στέκεται σε άλλη θύρα του γηπέδου...Κάτι που ισχύει για το σύγχρονο Ρωμαίο μας που είναι αρχηγός του συνδέσμου της θανάσιμα αντίπαλης ομάδας των ‘Κορίνθανς’. Κάπως έτσι οι δυο εραστές προσπαθούν να κρύψουν την αθλητική ταυτότητα του Ρωμαίο. Θα τα καταφέρουν; Ή θα βγουν οφ σάιντ; Θα πέσουν άραγε κόκκινες κάρτες στον έρωτα; Και ποιος διαιτητής θα σφυρίξει τη λήξη;

Σχόλια:
Ο σκηνοθέτης Μπρούνο Μπαρέτο παίζει κι αυτός σε δύο γήπεδα: Μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο Χόλυγουντ, γυρίζοντας ταινίες όπως το «Θέα από Ψηλά» και τη γενέτειρά του- κατάγεται άλλωστε από μία από τις πιο μεγάλες οικογένειες στο χώρο του κινηματογράφου στη Βραζιλία. Σε αυτή την τελευταία κωμωδία του παραδίδει μαθήματα γέλιου, φτιάχνοντας μια γκάμα σπαρταριστών χαρακτήρων, πρώτων και δεύτερων ρόλων που χτίζουν έξυπνους διάλογους με άφθονες αναφορές στον κόσμο του ποδοσφαίρου που χαρακτηρίζει τη Βραζιλία και συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.


Η ταινία παρουσιάστηκε στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στα πλαίσια του αφιερώματος για τον σύγχρονο βραζιλιάνικο κινηματογράφο.

Web: http://www.ocasamentoderomeuejulieta.com.br/

Δέκα και Μισή, Καλοκαίρι Βάδυ

Σκηνοθεσία: Ζυλ Ντασέν
Σενάριο: Μαργκεριτ Ντυρας
Φωτογραφία: Γκαμπόρ Πογκανί (Τα Μηχανικά Πιάνα)
Μουσική: Κριστομπάλ Χάλφτερ
Παίζουν: Μελίνα Μερκούρη Ρόμι Σνάιντερ Πίτερ Φίντς
Έτος Παραγωγής 1966
Γλώσσα: Αγγλικά
Έγχρωμο
Διάρκεια 85΄
Μια ξαφνική καταιγίδα σε ένα ισπανικό χωριό.
Ένας νέος αγρότης μόλις σκότωσε τη γυναίκα του που την έπιασε με τον εραστή της.
Μια ομάδα τεσσάρων τουριστών φτάνει στο χωριό.
Ο Paul, η γυναίκα του Μαρία , η κόρη του και η φίλη τους Κλαίρη.
Ο Paul ζει το δίλημμα ανάμεσα στην αγάπη του για την σύντροφο του Μαρία και την απίστευτη σεξουαλική έλξη που νιώθει για την Κλαίρη.
Η Μαρία δέχεται τα γεγονότα όπως το χωριό την ξαφνική καλοκαιριάτικη βροχή.
Εξαφανίζεται στα σοκάκια του χωριού.
Στην περιπλάνηση της συναντά τον νεαρό δολοφόνο
Η διάθεση της να τον βοηθήσει από το κυνηγητό της αστυνομίας την οδηγεί να επανεξετάσει τις δικές της προτεραιότητες κι επιθυμίες για την ζωή…
Μια εξαιρετική μεταφορά του μυθιστορήματος της Μαργκαρίτ Ντυρας, με την επίβλεψη και την έγκριση της ίδιας της συγγραφέως, πράγμα σπάνιο για αυτήν, που με ψυχολογική δεξιοτεχνία, μας παρουσιάζει ένα στιγμιότυπο καλοκαιρινής έντασης ανάμεσα σε ένα ζευγάρι με φόντο τις διακοπές τους.
Μια σπαρακτική Μελίνα.

Μια εκτυφλωτική Ρόμι.
Μια ταινία ιδανική για τα καυτά βράδια καλοκαιριάτικης επιθυμίας που κρύβει τα χρόνια της γιατί μιλάει για κάτι αιώνιο και πάντα σύγχρονο.
Τον ανεξέλεγκτο χειρισμό της ερωτικής μας επιθυμίας.

Απόσπασμα από το βιβλίο:
Την αυγή όλα τελειώνουν

Μια καινούργια καταιγίδα πλησιάζει που θα τους χωρίσει και θα αναγκάσει τη Μαρία να τους χάσει απ’τα μάτια της.

Όπως κι αυτός έτσι κι εκείνη φέρνει τα χέρια πάνω στα μοναχικά στήθη της, ύστερα τα’αφήνει να πέσουν να κρεμαστούν άπραγα στο μπαλκόνι.

Ενώ η Μαρία προχωρά έξω από το μπαλκόνι όταν εκείνοι ενώνονται σε μία και μοναδική θολή μορφή, τώρα κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω, προς το διάδρομο όπου ήδη ο άνεμος ορμάει πάλι μέσα στα λαμπόγυαλα.

Όχι δεν μπορεί να αντισταθεί να μη τους βλέπει.

Τους βλέπει ακόμα.

Οι σκιές τους διαγράφονται πάνω σ’εκείνη τη στέγη.

Τώρα τα κορμιά τους ξεκολλάνε.

Ο άνεμος σηκώνει τη φούστα της.

Στη λάμψη μιας αστραπής τους βλέπει να γελάνε.

Ο ίδιος αέρας που χώνεται κάτω από9 τη φούστα της, χώνεται σε όλα τα σοκάκια της πόλης, ο ίδιος χτυπάει με ορμή τις στέγες

Σε δύο λεπτά θα ξεσπάσει η καταιγίδα.

Θα ξεχυθεί παντού στην πόλη

Θα αδειάσουν οι δρόμοι και τα μπαλκόνια

Θα αναγκαστεί κάνει προς τα μέσα για να την αγκαλιάσει ακόμα πιο σφιχτά, να την ξανανιώσει για να συνεχίσει την ευτυχία της στιγμής να ξορκίσει τον πόνο που του προξενεί η ιδέα της απώλειάς της.

Δεν το αντάζονται. Δεν το ξέρουν ακόμη πως η βροχή θα τους χωρίσει σε λίγο για όλη την υπόλοιπη νύχτα.

Πρέπει να περιμένει ακόμη.

Κι ενώ η ανυπομονησία της φτάνει στο αποκορύφωμα, να που έρχεται η ανάπαυλα.

Το ένα χέρι του Πιερ ψάχνει παντού το κορμί της άλλης γυναίκας. Το άλλο χέρι τη σφίγγει πάνω του.
Είναι κάτι που έγινε για πάντα.

Είναι δέκα και μισή καλοκαίρι βράδυ
Marguerite Duras 1960

Βαθιά-Κοφτά-Ανθρώπινα

Από την Πέμπτη 8 Μαίου στους κινηματογράφους:

ΙΝΤΕΑΛ
(Πανεπιστημίου 46 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3826720
6.00 – 8.10 – 10.20)

ΠΛΑΖΑ 1
(Κηφισίας 118, Ερυθρός (συγκρότημα Μαρινόπουλου) 2106921667
7.00 – 9.00 – 11.00)

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ PRINCE FIMCENTER
(Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), 210-9215305
6.30 – 8.30 – 10.20)

Η πρώτη ταινία του Φατίχ Ακίν, σκηνοθέτη του «Η Άκρη του Ουρανού» και «Μαζί Ποτέ»

« δυνατές ερμηνείες και ‘σφιχτή’ σκηνοθεσία από τον πρωτοεμφανιζόμενο Φατίχ Aκίν»
Variety

Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
Παίζουν: Μεχμέτ Κουρτουλούς, Αλεξάνταρ Γιοβάνοβιτς, Αδάμ Μπουσδούκος
Μουσική: Ούλριχ Κότζο Βεντ
Φωτογραφία: Φρανκ Μπάρμπιαν
Χώρα: Γερμανία
Γλώσσα: Γερμανικά, Ελληνικά, Τούρκικα
Έτος: 1998
Διάρκεια: 100’

Υπόθεση:
Τρεις άσπονδοι φίλοι, ο Γκάμπριελ από την Τουρκία, ο Κώστας από την Ελλάδα και ο Μπόμπι από τη Σερβία. Ο τελευταίος αποφασίζει να γίνει μέλος μιας αλβανικής συμμορίας. Για να το πετύχει, πρέπει να βρει κάποιον που χρωστάει στο αφεντικό του. Θα το καταφέρει, και η πρώτη δουλειά που του αναθέτουν είναι να μεταφέρει παράνομα όπλα- θα χρειαστεί όμως τη βοήθεια των φίλων του... Ο Γκάμπριελ δε θέλει να ξαναπέσει στο έγκλημα , αλλά ο Κώστας που είναι μονίμως χωρίς λεφτά θα το κάνει. Η επιχείρηση ξεκινάει και όλα θα πάνε στραβά…

Με βαθιές επιρροές από το Μάρτιν Σκορτσέζε και τους « Κακόφημους Δρόμους», το Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα θα μπορούσε να είναι η παραλλαγή της ταινίας στους δρόμους του Αμβούργου. Ο ίδιος ο Ακίν δήλωσε στο φετινό φεστιβάλ Βερολίνου «Ο Μάρτιν είναι ο άνθρωπος μου!». Ο Φατίχ Ακίν λόγω της τουρκικής καταγωγής του, αν και γερμανός πολίτης, είναι άριστος γνώστης της σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτισμικότητας και γι’ άυτό ξεχωρίζει από τους δημιουργούς της γενιάς του. Με σκηνοθετική δεξιοτεχνία, ανακατεύει το "Μίσος" του Ματιέ Κάσοβιτς και τον «Σημαδεμένο» περιγράφοντας βαθιά κοφτά κι ανθρώπινα την Ευρώπη του σήμερα.

Διακρίσεις:
Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Λοκάρνο: Τιμητική μνεία
Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Καλύτερης Α ανδρικής ερμηνείας, Υποψηφιότητα για Χρυσό Αλέξανδρο
Βραβεία Adolf Grimme Γερμανία: Καλύτερης σκηνοθεσίας, Καλύτερης Α ανδρικής ερμηνείας, Καλύτερης β ανδρικής ερμηνείας
Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Angers European: Βραβείο Jean Carment Bavarian Film Awards: Καλύτερης σκηνοθεσίας

Ο Σκηνοθέτης:

Ο Φατίχ Ακίν γεννήθηκε το 1973 στο Αμβούργο από Τούρκους γονείς. Σπούδασε οπτικές επικοινοινωνίες στη σχολή Καλών τεχνών του Αμβούργου, απ’όπου κι αποφοίτησε το 2000. Το 1995, έγραψε και σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, "Sensin - You're The One!" ("Sensin - Du Bist Es!"), η οποία απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στο Αμβούργο. Η δεύτερη μικρού μήκους του, "Weed" ("Getuerkt", 1996), έλαβε αρκετά διεθνή βραβεία.

Ο Φατίχ Ακίν έκανε το ντεμπούτο του το 1998 με την ταινία Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα, η οποία του χάρισε τη Μπρούτζινη Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο, και το "Pierrot", το βραβείο για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στο Μόναχο την ίδια χρονιά. Η ταινία παίχτηκε την ίδια χρονιά στο 39ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσ/κης ως «Ακαριαίο Χτύπημα». Εκτοτε έχει σκηνοθετήσει τα «Η Ιουλία τον Αύγουστο» (In July) το 2000, Wir haben vergessen zurückzukehren (We forgot to go back) το 2001 και το «Σολίνο» (Solino) το 2002. Η τέταρτη δουλειά του, «Μαζί Ποτέ» (Gegen die Wand) με τη Sibel Kekilli στο κεντρικό ρόλο, εγινε μεγάλη επιτυχία το 2004 κι έλαβε πολλά βραβεία, μεταξύ άλλων και τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου και το βραβείο κοινού στα Βραβεία Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Το 2005 σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ για τη μουσική σκηνή της Κωνσταντινούπολης,το «Ο Ήχος της Πόλης» (Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul), στο οποίο εμφανίζονται μεταξύ άλλων και οι καλλιτέχνες: Ceza, Sezen Aksu, Aynur και Brenna MacCrimmon. Αφηγείται ο Alexander Hacke , μέλος μιας γερμανικής πειραματικης μπάντας, τους Einstürzende Neubauten, ο οποίος ήταν και παραγωγός της μουσικής του «Μαζί Ποτέ».

Το 2006, προκάλεσε αναστάτωση στη γερμανική αστυνομία , όταν φόρεσε ένα μπλουζάκι με τη ναζιστική σβάστικα (η οποία αντικαθιστούσε το γράμμα S στη λέξη BUSH, με σκοπό του να παρομοιάσει την κυβέρνηση του Μπους με το τρίτο Ράιχ. « Πιστεύω ότι υπό την κυβέρνηση του Μπους, το Χόλυγουντ παράγει συγκεκριμένες ταινίες, υπό την πίεση του Πενταγώνου για να εξομαλύνει πράγματα όπως τα βασανιστήρια και το Γκουαντάναμο. Είμαι πεπεισμένος ότι η κυβέρνηση του θέλει ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο», δήλωσε ο ίδιος.

Το 2007, κυκλοφορεί η «Άκρη του Ουρανού», η οποία κερδίζει και το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο 60ο Φεστιβάλ των Καννών.

Ως ηθοποιός, συμμετείχε και ο ίδιος στο «Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα», αλλά και σε άλλες ταινίες, όπως: «Το Πείραμα» και στο δικό του «Η Ιουλία τον Αύγουστο». Πολύ συχνά, ο Φατίχ Ακίν εμφανίζεται και ως DJ με το όνομα «DJ Superdjango», όπως έκανε και στο τελευταίο Φεστιβάλ Θεσ/κης.

Φιλμογραφία:

1995 Sensin... You're the One! (Sensin - Du bist es!)
1996 Weed (Getürkt)
1998 Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα (Kurz und schmerzlos)
2000 Η Ιουλία τον Αύγουστο (Im Juli)
2001 Denk ich an Deutschland - Wir haben vergessen zurückzukehren
2002 Σολίνο (Solino)
2004 Μαζί ποτέ (Gegen die Wand)
2004 Visions of Europe (segment "Die bösen alten Lieder, Europäische Visionen)
2005 Ο ήχος της πόλης (Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul)
2006 Soul Kitchen
2007 Η άκρη του ουρανού (Auf der anderen Seite)
2008 New York, I Love You


Οι ηθοποιοί:

Αδάμ Μπουσδούκος
Ο Αδάμ Μπουσδούκος , γεννημένος το 1974, είναι Έλληνας ηθοποιός που ζει και εργάζεται στο Αμβούργο.

Ο γιος ελλήνων μεταναστών, γεννήθηκε στην Άλτονα, μια πολυεθνική περιοχή του Αμβούργου όπου μεγάλωσε μαζί με τον κατοπινό σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν. Η καριέρα του ηθοποιού Μπουσδούκου είναι άμεσα συνδεδεμένη με το όνομα Ακίν, ο οποίος παρέα με τον Μπουσδούκο παρουσίασε το 1993 το σενάριο της πρώτης του κινηματογραφικής επιτυχίας «Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα» στην παραγωγική εταιρεία Hamburger Wüste Film Produktion γραμμένο σε μπλοκ σερβιτόρου.

Με εξαίρεση την «Getürkt» ο Μπουσδούκος έχει εμφανίσεις σε όλες τις ταινίες του Ακίν. Η συνεργασία τους ξεκίνησε με την μικρού μήκους ταινία «Sensin - Du bist es!» και συνεχίστηκε μεταξύ άλλων με το πολυβραβευμένο κοινωνικό δράμα «Ακαριαίο Χτύπημα» και την βραβευμένη με τη Χρυσή Άρκτο ταινία «Μαζί ποτέ» στη Μπερλινάλε του 2004.

Η ερμηνεία του Μπουσδούκου και των άλλων δυο πρωταγωνιστών της ταινίας «Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα» Μεχμέτ Κουρτουλούς και Αλεξάνταρ Τζοβάνοβιτς βραβεύτηκε με το Μπρούντζινο Λιοντάρι του Διεθνούς Φεστιβάλ του Λοκάρνο της Ελβετίας το 1998 και με το βραβείο Adolf-Grimme 2001. Πέραν αυτού ο Μπουσδούκος είχε διάφορες μικρές εμφανίσεις σε ταινίες του Ακίν όπως π.χ. στην «Η Ιουλία τον Αύγουστο» (2000) και στο «Σολίνο» (2002) αλλά και σε διάφορες τηλεοπτικές ταινίες και σειρές.
http://www.adam-bousdoukos.de/

Μεχμέτ Κουρτουλούς
Γεννημένος το 1972 και στενός συνεργάτης του Φατίχ Ακίν, έχει τρία συνολικά βραβεία για την ερμηνεία του ως Γκάμπριελ στο « Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα¨, μεταξύ των οποίων κι από το Φεστιβάλ Θεσ/κης το 1998. Επίσης, συνεργάστηκε με τον Ακίν στα «Μαζί Ποτέ», «Weed»,και « Η Ιουλία τον Αύγουστο».

Αλεξάντερ Γιοβάνοβιτς
Το βιογραφικό του ως ηθοποιός θα μπορούσε να είναι ίδιο με εκείνο του Κουρτουλούς, με τη διαφορά ότι ο Γιοβάνοβιτς είναι κάτα τρία χρόνια μεγαλύτερος του! Έχει επίσης τρεις διακρίσεις για το ρόλο του ως Μπόμπι στο «Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα», ενώ συμμετέχει κυρίως σε γερμανικές τηλεοπτικές παραγωγές.

Trivia:
Η φράση "Short, sharp shock" σημαίνει «τιμωρία που είναι γρήγορη κι σοβαρή». Χρησιμοποιήθηκε κι έγινε «διάσημη» το 1985 στην κωμική όπερα των Γκίλπερτ και « The Mikado», όπου ακούγεται στο τέλος του τραγουδιού της πρώτης πράξης, "I am so proud."

Συνεχίζονται επίσης :

ΓΙΑ 4η ΕΒΔΟΜΑΔΑ:

Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται στο ΑΑΒΟΡΑ

(Ιπποκράτους 180, 210-6462253, 2106423271
6.30 – 8.45 – 11.00)

Δες κριτικη και παρουσίαση στο προηγούμενο post

ΓΙΑ 2η ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΣΕ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ (Παρασκευή Σαββατο Κυριακή)

ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (HOW TO GET RID OF THE OTHERS)
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ PRINCE FIMCENTER
(Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ), 210-9215305
Π.Σ.Κ 00.20’)

Πρωτομαγιά στον Μικρόκοσμο με τον 105,5 Στό Κόκκινο

Πως να ξεφορτωθουμε τους αλλους
Hvordan vi slipper af med de andre
(How to Get Rid of Others)
.
Στο σαλόνι τής καθώς
πρέπει κοινωνίας
των political correct,
αυτοί δεν έχουν θέση ...

Ξεπαστρέψτε τους!!!
Στοιχεία ταινίας:
Σκηνοθεσία: Άντερς Ρόννοου Κλάρλουντ
Σενάριο: Ράσμους Βοτόφτ και Α. Ρ. Κλάρλουντ
Παίζουν: Σόρεν Πίλμαρκ, Πουλ Γκλάργαρντ, Λένε Πούλσεν, Μαξ Χάνσεν, Τόμι Κέντερ, Λιν Τιμρόθ
Χώρα: Δανία
Έτος: 2007
Διάρκεια: 94
Είδος: Μαύρη κωμωδία


Σύνοψη:
Σε ένα κοντινό μέλλον, η Δανέζικη κοινωνία αποφασίζει να απαλλαγεί μια και καλή από τα «αντιπαραγωγικά» μέλη της. Ε, λοιπόν, δεν θεσμοθετήσαμε τους νόμους και τις διατάξεις, δεν αναθεωρήσαμε το σύνταγμα κι ούτε εκλέξαμε τους αντιπροσώπους μας με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο, για να υπάρχουν ακόμα όλοι ΑΥΤΟΙ ανάμεσά μας.
Πρέπει να τους ξεφορτωθούμε, για να καθαρίσει ο κόσμος μας. Εμπρός για μια νέα κοινωνία, political correct, πιστή, κοσμία, νομοταγή, χωρίς όνειρα, χωρίς αντίδραση. Εμπρός για μια κοινωνία νεκρή, αλλά παραγωγική και υπάκουη. Όποιος επιμένει να ζει, πρέπει να τον ξεπαστρέψουμε. Εσύ; Έχεις καμιά αντίρρηση;


Σχόλια:
Ξεφορτωθείτε τους!!! Μόνο η «αναρχική» εταιρία «Ζεντρόπα», του Λαρς Φον Τρίερ, θα μπορούσε να μας χαρίσει αυτήν την έξυπνη κωμωδία για τα σημερινά προβλήματα τρομοκρατικοποίησης της κοινωνίας, με τόσο κοφτερή και σαρκαστική διάθεση. Μια ταινία που, αντλώντας ιδέες από τον «Μεγάλο Αδερφό» του Όργουελ και μιλώντας για το απώτερο μέλλον, ξύνει σημερινές πληγές που όλοι θα ήθελαν να αποφύγουν. Μια κωμωδία που, αν αφεθείτε και απλά γελάσετε, εύκολα γίνεται τραγωδία. Ο σκηνοθέτης, Άντερς Ρόννοου Κλάρλουντ, με την ταινία του «POSSESED», το 1999, είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, κερδίζοντας πάρα πολλά βραβεία σε Φεστιβάλ, όπως σ’ αυτό του Φανταστικού Κινηματογράφου στις Σίτζες, στο Φεστιβάλ Βρυξελλών, στο Φαντασπόρτο και αλλού.

Απο 1 Μαίου 2008

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στον

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ

(Λ.Συγγρού 106) σταση metro Συγγρού-Φιξ

με την υποστήριξη του

Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται απο 17 Απριλίου στο ΙΝΤΕΑΛ

Ανάσταση Ζυλ Ντασσέν
Του Δημήτρη Δανίκα

Οκτώ πρεμιέρες φρέσκιας παραγωγής και μία από το 1957 με τη διασταύρωση Ντασσέν, Καζαντζάκη, Γαλλίας, Ελλάδας, Μελίνας. Όσο όμως και να προσπαθείς με τους συγχρόνους, ένας ο νικητής:

ο Χριστός ξανασταυρώνεται, ο Ζυλ Ντασσέν ανασταίνεται!
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Τα παιχνίδια της μοίρας. Διότι στο Φεστιβάλ των Καννών του 1955 συναντώνται εντελώς τυχαία ο Ζυλ Ντασσέν με τη Μελίνα Μερκούρη. Ο Ντασσέν με το «Ριφιφί»- την πρώτη γαλλική του σκηνοθεσία για μια γκανγκστερική ιστορία. Η Μελίνα ως νέα απαστράπτουσα σταρ, με τη θρυλική «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Αυτό ήταν. Ο Ντασσέν τρελαίνεται με τη θηλυκότητα της Μελίνας και η Μελίνα παγιδεύεται από το μυαλό του Ντασσέν. Αρσενικό και Θηλυκό.

Βody and Μind.

Το αποτέλεσμα, γνωστό.

Φεύγοντας, ο μικροσκοπικός Εβραίος τα παίρνει όλα. Και το βραβείο σκηνοθεσίας και τη Μελίνα. Όχι θα του ξέφευγαν! (παρεμπιπτόντως, και προς αποκατάσταση όλης της αλήθειας, έναν χρόνο αργότερα η ταινία του Κακογιάννη κερδίζει τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής).

Συναρπαστική η συνέχεια. Τη στιγμή που τα «στρατοδικεία» του Μακάρθι έπαιρναν κεφάλια σεναριογράφων, σκηνοθετών και ηθοποιών, ο πρόσφυγας Ντασσέν σκέφτεται σοβαρά να μετακομίσει από το Παρίσι και να αλλάξει λιμάνι.

Πώς όμως;

Ευφυώς ποιών- και προκειμένου να ξεχαρμανιάσει την επαναστατική του οργή και να στείλει ένα μήνυμα στον άθλιο Μακάρθι- καταλήγει στον Νίκο Καζαντζάκη. Η πρώτη μεγάλη γέφυρα που θα τον φέρει στην Ελλάδα. Όχι όμως με ελληνικές, αλλά με τις δικές του, τις γαλλικές, τις επαγγελματικές και ελεύθερες προδιαγραφές. Έτσι αρχίζουν τα γυρίσμα- τα της πρώτης «ελληνικής» του περιπέτειας. Με τον γαλλόφωνο τίτλο «Celoui Qui Doit Μourir» (δηλαδή «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»), σε ελεύθερη μεταφορά, με σεναριογράφους τον ίδιο τον Ντασσέν και τον Μπεν Μπάρτζμαν, με συνεργείο και πρωταγωνιστές Γάλλους, με τη Μελίνα στον ρόλο μιας πόρνης, της Κατερίνας, και τον Δήμο Σταρένιο να παίζει τον φιλάργυρο Λαδά.

Η επιλογή του Καζαντζάκη καθόλου τυχαία.

Αφορισμένος ο Κρητίκαρος συγγραφέας από την Εκκλησία, όπως ο Τζούλι από την Πολιτεία. Με ριζοσπαστικό, κοινωνικό έργο όπως το δικό του και- το κυριότερο- με μια θρησκευτική αλληγορία που ταιριάζει γάντι, όχι μόνο με τη μαρξιστική του ιδεολογία αλλά και με την εβραϊκή καταγωγή του.

Βασικό αυτό. Το πλήθος των ρακένδυτων, περιφρονημένων και καταραμένων Κρητικών χωρικών συμβολίζει για τον Ντασσέν τους Εβραίους που δραπέτευσαν από τα κάτεργα της Αιγύπτου με αρχηγό τον Μωυσή, δηλαδή τον παπα-Φώτη, τον Ορθόδοξο χριστιανό.

Μ΄ έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια.

Και Καζαντζάκης, και Ελλάδα, και Μαρξ, και εβραϊκή πληγή, και Μελίνα. Το αποτέλεσμα, συνταρακτικό.

Ο Ντασσέν, οκτώ χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, σε μια Ελλάδα όπου όλα τά ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκων΄ η σκλαβιά, υπογράφει την πρώτη «ελληνική» επαναστατική ταινία. Γεγονός που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά μια πασίγνωστη αλήθεια: Φιλέλληνες, οι καλύτεροι και αληθινοί Έλληνες!

Σαρωτικό το φιλμικό αποτέλεσμα.

Πρώτα απ΄ όλα εγκαταλείπει την εθνοπατριωτική διάσταση. Το ζήτημα, λέει, δεν είναι εθνικό αλλά ολότελα κοινωνικό. Οι προύχοντες του πλούσιου ελληνικού χωριού εξορίζουν τους φτωχούς ενός ξεκληρισμένου, από τους Τούρκους, χωριού. Δύο Ελλάδες χωριστά.

Έτσι, πλαγίως, μπάζει στην ιστορία και τον εμφύλιο του 1946 και τους εμφυλίους του ΄21. Από ΄δώ οι κοτζαμπάσηδες, από ΄κεί ο απλός, φτωχός, λαός. Ο Τούρκος αγάς, στρογγυλοκαθισμένος στη σαλονάρα του, απολαμβάνει τον ελληνικό αλληλοσπαραγμό. Οι Έλληνες κάνουν καλύτερη δουλειά από αυτόν. Έπειτα, on the top of that- που θα ΄λεγε και ο ίδιος ο Ντασσέν- προσδιορίζει τον κύριο ιδεο λογικό αντίπαλο αυτής της εχθρικής, μισητής συμπεριφοράς: μα, φυσικά, η επίσημη Εκκλησία.

Έτσι, πλαγίως, μπάζει στο προσκήνιο τον Γρηγόριο Ε΄, που αποκήρυξε και αφόρισε τους επαναστάτες του ΄21 και που στη συνέχεια ο σουλτάνος τού πήρε το κεφάλι. Και προσκυνημένος και αποκεφαλισμένος. Στο πρόσωπο του τραγόπαπα ο Ντασσέν «βλέπει» και τον Μακάρθι.

Ιδεολόγος μίσους ο Έλληνας παπάς.

Κυνηγός μαγισσών και κεφαλών ο Μακάρθι.

Ολόιδιοι, σαν δυο σταγόνες νερού.

Το στόρι πάει ακόμα πιο βαθιά. Χειρότερα για την Εκκλησία δεν γίνεται. Ο ίδιος παπάς εμποδίζει με τα όπλα τον γιο και κληρονόμο του αρχιπρούχοντα, που επιθυμεί να μοιράσει την περιουσία του στους φτωχούς και εξόριστους του ξεκληρισμένου χωριού. Έτσι αρχίζει ο Εμφύλιος.

Δηλαδή- λέει ο Ντασσέν- το αδιέξοδο από την κοινωνική αδικία άνοιξε τον δρόμο για τον Εμφύλιο.

Ο παπάς παρέα με τον αγά. Ο Έλληνας με τον Τούρκο. Ο χριστιανός με τον μουσουλμάνο. Συμφέροντα κοινά. Ο αγάς, όπως ο Πόντιος Πιλάτος. Ο πόλεμος μπροστά. Ανελέητος ο Τζούλι. Ούτε εδώ σταματά. Γι΄ αυτόν η Ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Γι΄ αυτό παγώνει την εικόνα. Γι΄ αυτό τελειώνει με τα φλάμπουρα και τα ταμπούρια. Γι΄ αυτό δεν ολοκληρώνει τη μυθοπλασία. Όλα ανοιχτά. Όλα πιθανά. Justice you son΄s of bitches.

Δικαιοσύνη. Οι Άθλιοι του Ουγκώ, όλης της Γης οι κολασμένοι είναι εδώ.

Μισόν αιώνα πριν, κι όμως το έργο αθάνατο, επαναστατικό!

Το εγχείρημα εξασφαλίστηκε με τη συμμετοχή μερικών πρωτοκλασάτων ονομάτων του γαλλικού και του ευρύτερου ευρωπαϊκού κινηματογράφου: ο Πιερ Βανέκ είναι ο Μανωλιός-Χριστός. Ο Μορίς Ρονέ, που στη δεκαετία του ΄60 κάνει σπουδαία καριέρα, υποδύεται τον αποστάτη από την τάξη του, και κληρονόμο του αρχιπρούχοντα του χωριού. Ο Ζαν Σερβέ (πρωταγωνιστής στο «Ριφιφί») είναι ο επαναστάτης παπα-Φώτης. Ο Γκερτ Φρόμπε είναι ο προύχοντας. Μέσα στους κομπάρσους και ο 19χρονος- τότε- Τζο Ντασσέν. Δύο υποχωρήσεις έκανε ο Ντασσέν. Η πρώτη λόγω πάθους και καρδιάς. Δηλαδή, το στήσιμο της Μελίνας- από την κορυφή μέχρι τα νύχια - ξεκούδουνο σε σχέση με το κύριο, νεορεαλιστικό, σώμα της ταινίας. Η Μελίνα είναι σταρ. Επομένως, είναι από άλλη ταινία.

Τρία χρόνια αργότερα, το 1960, θα παίξει την Ίλια στο «Ποτέ την Κυριακή», όπως περίπου ερμηνεύει την Κατερίνα. Όλοι με τις αδυναμίες μας. Κι εγώ στη θέση του το ίδιο θα έκανα.

Η δεύτερη υποχώρηση είχε να κάνει με την αμερικανική του υπηκοότητα. Όλα, στην αρχή, «φωνάζουν» γραφικά. Η μουσική επένδυση με τα δημώδη, όπως «Ένα νερό κυρα-Βαγγελιώ», κάνει κακό.

Όλα «φωνάζουν» δυνατά. Στη διαπασών. Μπορεί να μπέρδεψε τον Καζαντζάκη με τον στόμφο του Εθνικού Θεάτρου και του αρχαίου θεάτρου. Μπορεί. Με χαμηλότερους τόνους και με διαχείριση πιο κοντά στον Παζολίνι, θα μιλάγαμε σήμερα για ένα από τα πιο κορυφαία έργα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου!

Με δυο λόγια:

Στην Κρήτη κάτω από οθωμανικό ζυγό. Πλήθος ξεκληρισμένων, πεινασμένων, ρακένδυτων και εξόριστων Κρητικών, καταφθάνουν σ΄ ένα άλλο, πλούσιο χωριό. Όμως με πρωτοστάτη έναν μοχθηρό και καλοταϊσμένο παπά, εξορίζονται για δεύτερη φορά και καταλήγουν σε μια άνυδρη περιοχή, ψηλά στο βουνό. Είναι μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και τον πρώτο ρόλο, του Χριστού, τον έχουν αναθέσει στον Μανωλιό, έναν παρία και μουγκό. Ο Μανωλιός, παρέα με τον γιο τού τσιφλικά και μια πόρνη, την Κατερίνα, που στην αναπαράσταση θα παίξει τον ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής, αρχίζουν να βοηθούν τους φτωχούς στα κρυφά. Αυτό ήταν. Από τις πράξεις τους κινδυνεύουν τα όσια και τα ιερά. Έτσι, ο παπάς ζητάει από τον αγά να συλλάβει τον Μανωλιό.

Ο Γολγοθάς και η Σταύρωση επαναλαμβάνονται, όπως τότε ακριβώς!

"Τα Νέα " Πέμπτη 17.04.08

Η Seven Films sto 9o Φεστιβαλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

Voleurs de chevaux

Κλέφτες αλόγων
Βέλγιο / Belgique, 2007

Σκηνοθεσία, σενάριο / Réalisation, scénario : Micha Wald.

Φωτογραφία / Photographie : Jean-Paul De Zaeytijd.

Mοντάζ / Montage : Susana Rossberg.

Ήχος / Son : Véronique Gabillaud. Μουσική /

Musique : Stephan Micus, Johann Johannsson, Jeff Mercelis.

Hθοποιοί / Avec : Adrien Jolivet, Grégoire Colin, François-René Dupont, Grégoire Leprince-Ringuet, Igor Skreblin, Mylène Saint-Sauveur.

Παραγωγός / Producteur : Jacques-Henri Bronckart.

Παραγωγή / Production : Rezo Films.

Διανομή στην Eλλάδα / Distribution pour la Grèce : Seven Films.

Έγχρωμο / Couleur,

35 mm, 85΄.
Βρισκόμαστε στα 1856, κάπου στην Ανατολή. Τέσσερις νέοι άντρες αγωνίζονται να επιβιώσουν. Αυτός, ο Jakub, κατατάσσεται στον στρατό των Kοζάκων μαζί με τον μικρότερό του αδελφό, τον Vladimir.
Εκείνοι, ο Roman και o Elias, κλέβουν άλογα... Ένα από αυτά ανήκει στον Jakub. Όταν γίνεται αυτή η κλοπή, σκοτώνουν τον Vladimir...
Ένα μόνο πράγμα θα μπορέσει από ’δώ και στο εξής να ανακουφίσει τον Jakub: η εκδίκηση. Και έτσι αρχίζει μια ανελέητη καταδίωξη ...


La Clef

Το κλειδί
Γαλλία / France, 2007

Σκηνοθεσία, σενάριο / Réalisation, scénario : Guillaume Nicloux.

Φωτογραφία / Photographie : Christophe Offenstein.

Mοντάζ / Montage : Guy Lecorne.

Ήχος / Son : Jean-Marie Blondel, Gérard Hardy, Loïc Prian, Olivier Dô Hûu.

Hθοποιοί / Avec : Guillaume Canet, Marie Gillain, Vanessa Paradis, Josiane Balasko, Thierry Lhermitte, Jean Rochefort.

Παραγωγός / Producteur : Philippe Rousselet.

Παραγωγή / Production : Les films de la Suane.

Διανομή στην Eλλάδα / Distribution pour la Grèce : Seven Films.

Έγχρωμο / Couleur,

35 mm, 115’.
Εδώ και λίγο καιρό, ο Eric Vincent, ένας τριαντάχρονος που η ζωή του δεν παρουσιάζει κάτι το εξαιρετικό, νιώθει ένα έντονο συναίσθημα δυσφορίας. Είναι άραγε ο φόβος του στην ιδέα να αποκτήσει ένα παιδί ή ο φόβος μήπως ξεπροβάλει εμπρός του βίαια το φάντασμα ενός πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ; Κάποιο πρωί, ένας άγνωστος του τηλεφωνεί και τον καλεί να πάει να παραλάβει την τέφρα του πατέρα του. Ενώ στην αρχή φαίνεται επιφυλακτικός, τελικά δέχεται και έτσι βρίσκεται βυθισμένος στην καρδιά μιας καταχθόνιας μηχανορραφίας.


L’Ennemi intime

Γαλλία / France, 2007

Σκηνοθεσία / Réalisation : Florent Emilio Siri.

Σενάριο / Scénario : Patrick Rotman.

Φωτογραφία / Photographie : Giovanni Fiore Coltellaci.

Mοντάζ / Montage : Christophe Danilo, Olivier Gajan.

Ήχος / Son : Antoine Deflandre, Germain Boulay, Εric Tisserand.

Μουσική / Musique : Alexandre Desplat.

Hθοποιοί / Avec : Benoît Magimel, Albert Dupontel, Aurélien Recoing, Marc Barbé, Εric Savin, Fellag, Vincent Rottiers, Lounes Tazaïrt, Abdelhafid Metalsi.

Παραγωγός / Producteur : Antoine Beau.

Παραγωγή / Production : Les Films du Kiosque.

Διανομή στην Eλλάδα / Distribution pour la Grèce :. Seven films.

Έγχρωμο / Couleur,

35 mm, 108΄.



Υποψηφιότητες στα βραβεία César 2008 στις κατηγορίες καλύτερης πρωτότυπης μουσικής, καλύτερης φωτογραφίας και καλύτερης ηχοληψίας.



Προσοχή: κάποιες εικόνες ή κάποιες ιδέες μπορεί να σοκάρουν.

Βρισκόμαστε στην Αλγερία, στα 1959. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εντείνονται. Στα ψηλά βουνά της Καβυλίας, ο Τerrien, ένας ιδεαλιστής υπολοχαγός, αναλαμβάνει να διοικήσει ένα τμήμα του γαλλικού στρατού. Εκεί γνωρίζεται με τον λοχία Dougnac, έναν στρατιωτικό που δεν τρέφει καμία αυταπάτη για τη ζωή. Οι διαφορές του χαρακτήρα τους και η σκληρή πραγματικότητα που τους περιβάλλει, δεν θα αργήσουν να θέσουν σε δοκιμασία τους δύο άντρες. Χαμένοι μέσα σε έναν πόλεμο που δεν λέει ανοιχτά το όνομά του, πρόκειται να ανακαλύψουν πως δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός από τον ίδιο τους τον εαυτό...

Jules Dassin (1911-2008)

Κάτι μας έλεγε να βιαστούμε.
Θέλαμε να κάνουμε ενα ιδιαίτερο αφιέρωμα στον Ζυλ Ντασέν.
Το οργανώναμε πάνω απο 8 μήνες.
Απο τον περασμένο Ιούλιο, όταν είδαμε σε μια ιδιωτική προβολή μιά ταινία του ,που δεν είχαμε ξαναδει.
Ηταν το " Δέκα και μισή, ένα καλοκαιρινό βράδυ" μια ταινία που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο της Μαργκεριτ Ντυράς με την Μελίνα Μερκούρη, τη Ρόμυ Σνάιντερ και τον Πίτερ Φίντς.
Μια ταινία για το μυστηριο της αγάπης, της ζηλιας και της παραφοράς.
Ενα τόσο μοντέρνο φίλμ ,σαν κινηματογράφηση και θεματική, κι ας ειχε γυριστει το 1966.
Είχαμε σχεδον τελειώσει .
Κανονίζαμε τις ημερομηνίες που θα βγάζαμε στις αίθουσες τις τρεις ταινίες που σηματοδοτούσαν , τους τρεις μεγάλους έρωτες, αυτού του μεγάλου σκηνοθέτη που τόσο αγάπησε τη χώρα μας και τη μοναδική σύγχρονη θεά του.
Ο Ζυλ Ντασεν μας πρόλαβε.
8.40μμ 31 Μαρτίου μας άφησε.
Τόσο άντεξε μακρια απο τη Μελίνα του.
Τόσο άντεξε να περιμένει μαζι με το "Ιδρυμα Μελίνα Μερκούρη" την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.
Τώρα σε μας μένει ο άχαρος ρόλος να τον τιμήσουμε και να τον θυμόμαστε πάντα, ετσι όπως τον είδαμε για τελευταία φορά:
"Ωραίο σαν Ελληνα"

ΖΥΛ ΝΤΑΣΕΝ

ΤΡΕΙΣ ΕΡΩΤΕΣ

ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕΛΙΝΑ, NOIR

ΤΡΕΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ:

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ
ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΒΡΑΔΥ
Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ

Η Seven Films με την αιγίδα του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα στον Ζυλ Ντασέν με τρεις από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του , αντιπροσωπευτικές των 3 μεγάλων του ερώτων , το noir, τη Μελίνα και την Ελλάδα.

Στόχος μας το νεανικό κοινό της χώρας να γνωρίσει έναν μεγάλο σκηνοθέτη, έναν σημαντικό άνθρωπο και έναν συνειδητό πολίτη του κόσμου που επέλεξε την Ελλάδα σαν τόπο παραμονής και καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Αγάπησε τους ανθρώπους, τις αγωνίες τους και τους αγώνες τους για καλύτερες συνθήκες ζωής.
Πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη από το 1994, μοιράστηκε το όνειρο της συντρόφου του για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο.

Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ

Σκηνοθεσία: Ζυλ Ντασέν
Σενάριο: Τζο Άισινγκερ, από το μυθιστόρημα του Γκέραλντ Κερς
Φωτογραφία: Μουτζ Γκρινμπάουμ
Μουσική: Μπέντζαμιν Φράνκελ, Φραντζ Γουάξμαν
Ηθοποιοί: Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, Τζιν Τίρνι, Γκούγκι Γουίδερς, Χιου Μάρλοου
Έτος παραγωγής : 1950
Ασπρόμαυρο
Διάρκεια: 101 λεπτά

Η νύχτα και η πόλη θεωρείται η καλύτερη ταινία του Ζυλ Ντασέν γιατί συνδυάζει αριστοτεχνικά
τον ασπρόμαυρο φωτισμό του εξπρεσιονισμού με την φωτογραφία του φιλμ νουάρ.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

Σκηνοθεσία : Ζυλ Ντασέν
Σενάριο : από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη σε διασκευή Μπεν Μπάρτζμαν & Ζυλ Ντασέν
Φωτογραφία: Ζιλμπέρ Σεν, Ζακ Νατό
Μουσική : Ζωρζ Ορίκ , επιμέλεια ελληνικών θεμάτων Μάνος Χατζιδάκις
Κοστούμια : Γιάννης Τσαρούχης
Παίζουν: Μελίνα Μερκούρη, Μωρίς Ρονέ, Πιέρ Βανέκ, Ροζέ Ανίν, Τζό Ντασσέν, Αννα Αρμάου, Δήμος Σταρένιος
Έτος Παραγωγής : 1957
Γλώσσα : Γαλλικά
Ασπρόμαυρο
Διάρκεια : 122’

Βασισμένο στο αιρετικό βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, η ταινία είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο φυσικό χώρο ενός Κρητικού χωριού και η αφορμή στα χέρια του Ντασέν, να γίνει μια πανανθρώπινη αλληγορία για τις σχέσεις της εξουσίας με το λαό, και την προσπάθεια επιστροφής στην ουσία της ύπαρξης μας. Είναι η πρώτη ξένη παραγωγή που γυρίστηκε στην Ελλάδα.

ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΒΡΑΔΥ

Σκηνοθεσία: Ζυλ Ντασέν
Σενάριο: Μαργκεριτ Ντυρας
Φωτογραφία: Γκαμπόρ Πογκανί (Τα Μηχανικά Πιάνα)
Μουσική: Κριστομπάλ Χάλφτερ
Παίζουν: Μελίνα Μερκούρη Ρόμι Σνάιντερ Πίτερ Φίντς
Έτος Παραγωγής 1966
Γλώσσα: Αγγλικά
Έγχρωμο
Διάρκεια 85΄

Μια ξαφνική καταιγίδα σε ένα ισπανικό χωριό.
Καλοκαίρι.
Ένας άντρας που σκοτώνει από ζήλια την γυναίκα του
Ένας άλλος άντρας που απατά την γυναίκα του
Και η Μαρία, που δέχεται τα γεγονότα όπως το χωριό την ξαφνική καλοκαιριάτικη βροχή.
Στις Δέκα και μισή, καλοκαίρι, βράδυ.


Ο Ζυλ Ντασέν γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1911 στο Μιντλτάουν του Κονέκτικατ των ΗΠΑ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά ενός κουρέα, που του άρεσε να ακούει Ενρίκο Καρούζο.
Αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί λόγω του μακαρθισμού. Κατέφύγε στη Γαλλία και μετα τον θρίαμβο του «Ριφιφί» στις Κάννες, ερωτεύτηκε τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία και παντρεύτηκε. Μαζί γύρισαν 9 ταινίες Από το 1994 είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος για την προώθηση της δημιουργίας του νέου μουσείου της Ακρόπολης και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού, στηρίζοντας το όραμα της αγαπημένης του.

* Στα 16 γνώρισα τον έρωτα (1980)
* Κραυγή γυναικών (1978)
* Η Δοκιμή (1974)
* Υπόσχεση την Αυγή (1970)
* Εκτέλεση εν ψυχρώ (1968)
* Hamilchama al hashalom- Survivor (1968)
* 10:30 Καλοκαίρι Βράδυ (1966)
* Τοπκαπί (1964)
* Φαίδρα (1962)
* Ποτέ την Κυριακή (1960)
* Ο Νόμος (1959)
* Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (1957)
* Ριφιφί (1955)
* Η Νύχτα και η Πόλη (1950)
* Thieves' Highway (1949)
* Γυμνή Πόλη (1948)
* Brute Force (1947)
* A Letter for Evie (1946)
* Two Smart People (1946)
* The Canterville Ghost (1944)
* Young Ideas (1943)
* Reunion in France (1942)
* The Affairs of Martha (1942)
* Nazi Agent (1942)
* The Tell-Tale Heart (1941)

(*με κόκκινο οι ταινίες με την Μελίνα Μερκούρη )

Το αφιέρωμα ξεκινά την Πέμπτη 17.4.08

με την πρώτη ταινία

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ

Αυτό το Πάσχα στους Κινηματογράφους

Padre Nuestro(Πατερ Ημων)

PADRE NUESTRO (ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ)



ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
στο Φεστιβάλ του Sundance 2007

Στοιχεία:
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Ζάλα
Παίζουν: Τζέσους Οτσόα, Αρμάντο Χερνάντεζ,
Χορχέ Αντριάν Εσπινδόλα, Πάολα Μεντόζα
Χώρα: ΗΠΑ
Γλώσσα : Αγγλικά, Ισπανικά
Έτος: 2007
Διάρκεια: 110’
Είδος : Δράμα
Web : http://www.myspace.com/padrenuestrofilm
http://www.padrenuestrofilm.info/
http://www.msnbc.msn.com/id/16857751/



Σύνοψη:
Ο Χουάν, κυνηγημένος στο Μεξικό, πηδάει σε ένα φορτηγό που κατευθύνεται λαθραία στο Μπρούκλιν. Εκεί, γνωρίζει τον αθώο κι άβγαλτο Πέδρο, ο οποίος έχει στα χέρια του μια επιστολή από τη -νεκρή πλέον- μητέρα του, με τη διεύθυνση του πραγματικού του πατέρα γραμμένη επάνω της. Ο Πέδρο δεν γνωρίζει αγγλικά και ζητάει τη βοήθεια του Χουάν. Λίγα λεπτά ύπνου είναι αρκετά, για να εξαφανιστεί ο Χουάν με την επιστολή του Πέδρο και να διεκδικήσει τη ζωή του… Δύο μεξικανόπουλα στη Νέα Υόρκη, ψάχνουν να αποκτήσουν την οικογένεια που ποτέ δεν είχαν, αλλά και ένα μικρό παράθυρο διαφυγής από την απελπισία της μιζέριας…

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κρίστοφερ Ζάλα είναι ένα μείγμα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και ατμοσφαιρικού θρίλερ. Μια προκλητική ιστορία κλεμμένης ταυτότητας και μοίρας, το Padre Nuestro είναι και μια βαθιά ματιά στην ανάγκη και την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης ν’ αγαπηθεί. Κάποιοι κριτικοί το χαρακτήρισαν ως παραλλαγή του «Θησαυρού της Σιέρα Μάντρε», του Χιούστον, και άλλοι το βρήκαν εξαιρετικά επιτηδευμένο. Και, παρόλο που μιλάμε για ένα ισπανόφωνο φιλμ, με εντελώς άγνωστους ηθοποιούς, η ταινία έπεσε σαν βόμβα στο Φεστιβάλ του Σαντάνς και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής.

Κριτικές:
«Πολύ μακριά από τα κοινότυπα στάνταρ συνηθισμένων μελοδραματικών ταινιών, η ταινία έχει να επιδείξει μια απρόσμενα σοκαριστική αλήθεια… Σπάνια πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης μιλάει, με τις εικόνες του, τόσο βαθιά στην καρδιά του θεατή…»
Robert Koehler @ περιοδικό VARIETY

«Ακόμη κι αν δεν το θεωρήσεις αριστούργημα, θα πρέπει να ομολογήσεις ότι είναι από τις πιο αυθεντικές ταινίες που είδες τα τελευταία χρόνια…»
Alex Billington @ περιοδικό FIRSTSHOWING

Από Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008 στους κινηματογράφους

ΑΘΗΝΑ
ΑΣΤΥ ΑΑΒΟΡΑ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Π.ΖΑΝΝΑΣ(Ολύμπιον)

Απο 31 Ιανουαρίου αποκλειστικά στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ

La Antena

κι αν μας κλέψουν τις φωνές...υπάρχουν πάντα οι λέξεις

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Εστεμπάν Σαπίρ

Μουσική: Leo Sujatovich

Παίζουν:
Αλεχάντρο Ουρνταπιλέτα,

Βαλέρια Μπερτουτσέλι,

Τζουλιέτα Καρντινάλι,

Ραφαέλ Φέρο,

Ραούλ Χότσμαν,

Ρικάρντο Μέρκιν
Χώρα: Αργεντινή

Γλώσσα: Ισπανικά
Ασπρόμαυρο
90'
2007

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολιτεία όχι και τόσο μακρινή, οι άνθρωποι έπαψαν να πηγαίνουν σινεμά.
Ίσως γιατί και το σινεμά έπαψε να είναι αυτό που ήταν.
Ο Εστέμπαν Σαπίρ, νεαρός σκηνοθέτης από την Αργεντινή, έχει κάτι καινούριο να… πει, χρησιμοποιώντας τα πιο απλά μέσα για να αφηγηθεί μια ιστορία παντοτινή.
Και κάνει μια ταινία, που όμοιά της δεν έχει υπάρξει στο σινεμά της νέας χιλιετίας.
Σαν κρυμμένη μαγική του μάγου του σινεμά Ζορζ Μελιές που έμεινε στο συρτάρι για έναν αιώνα,
σαν όνειρο χειμερινής νυκτός,
σαν κομμένη σκηνή από ταινία του Γερμανικού εξπρεσσιονισμού,
σαν φιλμ νουάρ που δεν γυρίστηκε ποτέ,
σαν στριπάκια από το πιο στιλάτο κόμικ που σκίτσαρε ποτέ ανθρώπινο χέρι,
σαν εικόνα που βλέπουμε μέσα από μια κρυστάλλινη μπάλα,
σαν εικόνα που βλέπουμε μέσα μας,
το πιο επίκαιρο και όμορφο παραμύθι των ημερών μας θα μας... κόψει τη μιλιά.
Γιατί αναπνέει το «αύριο»,
ενώ αναφέρεται στο «σήμερα»,
αγκαλιάζοντας εικόνες του χτες.
Γιατί σημειώνει πως η αισθητική είναι η μόνη ηθική του μέλλοντός μας.
Γιατί γλυκαίνει το μάτι,
ευαισθητοποιεί τα αυτιά
(συντονισμένα μοναδικό μελωδικό soundtrack),
σε κάνει να θες να μπεις στην οθόνη και να αγγίξεις τα σκηνικά της που είναι μαζί χειροποίητα και μαγεμένα,
ενώ την ίδια στιγμή το μόνο σημείο όπου στοχεύει, είναι η καρδιά.
Γιατί στον κόσμο ενός παγκοσμιοποιημένου χυλού,
επιμένει στην αλήθεια των δυνάμεων που κινούν τον κόσμο τούτο,
το καλό και το κακό,
την αρχή και το τέλος,
το άσπρο και το μαύρο.
Γιατί η δημιουργική πνοή της φυσάει τόσο δυνατά που γκρεμίζει τις όποιες συμβάσεις.
Γιατί ενώνει τη «φωνή» της, με τη φωνή μας , τη φωνή ενός κινηματογράφου που επιμένει να αντιστέκεται.
Γιατί για μια ταινία που τα λέει όλα χωρίς καν να χρησιμοποιεί διαλόγους,
δεν χωράνε περισσότερες λέξεις.
Cut.

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ Αθηνα

ΦΑΡΓΚΑΝΗ Θεσσαλονίκη